II K 116/31 - Postanowienie Sądu Najwyższego - OpenLEX

II K 116/31 - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1931/9/278

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1931 r. II K 116/31

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia St. Zaleski. Sędziowie: M. Ostrowski, S. Walfisz (sprawozdawca). Wiceprokurator: T. Krzysztoforski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Ludwika D. i Jana K., osk. z § 366 L. 1 k. k., ziem. zach., kasację tychże oskarżonych założoną od wyroku Sądu Grodzkiego w Katowicach z dnia 31. XII. 30, na mocy art. 223, 468, 473 k. p. k. bez rozpoznania pozostawia.

Uzasadnienie faktyczne

1.

Na rozprawie w dniu 30 grudnia 1930 obaj oskarżeni D. i K. byli obecni, skutkiem czego nie było podstawy do uznania wyroku za zaoczny, nie bacząc na to, że z powodów, nieprzytoczonych w protokóle rozprawy, sąd sprawę odroczył, a właściwie zarządził przerwę do 31 grudnia, w którym to dniu oskarżeni nie stawili się (art. 347, 348, 374 k. p. k.).

2.

Od powyższego wyroku złożoną została, bez zapowiedzenia, kasacja w terminie siedmiodniowym od daty wręczenia oskarżonym odpisu uzasadnienia wyroku, wbrew przepisowi art. 223 i 468 k. p. k., wobec czego kasacja winna być pozostawioną bez rozpoznania, błędne bowiem zarządzenie sądu o uznaniu wyroku za zaoczny i doręczeniu oskarżonym odpisu wyroku może posłużyć za podstawę do przywrócenia terminu, nie może jednak powodować ominięcia podstawowych przepisów o trybie zaskarżania wyroków.