II GZ 66/17 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2203047

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r. II GZ 66/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 576/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 576/16 na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.,) odmówił A.Ł. (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję.

WSA w Warszawie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Sąd nie bada z urzędu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego ciąży na wnioskodawcy. To wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Tymczasem strona skarżąca w ogóle nie uzasadniła swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawiła żadnych dokumentów przemawiających na rzecz jej wniosku. Zupełny brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwiał jego merytoryczną ocenę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sytuacji, kiedy ich wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że prowadzona przez nią działalność była nierentowna, co zmusiło ją do zaprzestania jej wykonywania. Powołała się na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, to jest zeznania podatkowe PIT za okres 2013-2015, analizę finansową za rok 2016 oraz kopie umów (pożyczki, kredyty) zaciągane w celu poprawy sytuacji finansowej prowadzonej działalności. Skarżąca pozostaje w separacji z mężem, z którym w 2008 r. zawarła umowę majątkową małżeńską, samotnie wychowuje syna, a alimenty otrzymuje w wysokości ustalonej z ojcem dziecka. Podniosła, że ma liczne problemy zdrowotne, oraz że wykonanie wydanych sprawie decyzji doprowadzi do pozbawienia jej środków do życia, jak również spowoduje całkowitą niewypłacalność skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 96.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).

W ocenie NSA skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu stwierdziła, że prowadzona przez nią działalność była nierentowna, co zmusiło ją do zaprzestania jej wykonywania. Powołała się na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, to jest zeznania podatkowe PIT za okres 2013-2015, analizę finansową za rok 2016 oraz kopie umów (pożyczki, kredyty) zaciągane w celu poprawy sytuacji finansowej prowadzonej działalności. Oświadczyła, że pozostaje w separacji z mężem, z którym w 2008 r. zawarła umowę majątkową małżeńską, samotnie wychowuje syna, a alimenty otrzymuje w wysokości ustalonej z ojcem dziecka. Ponadto, ma liczne problemy zdrowotne, a wykonanie wydanych sprawie decyzji doprowadzi do pozbawienia jej środków do życia i spowoduje całkowitą niewypłacalność skarżącej.

Tymczasem skarżąca, oprócz powołanych powyżej ogólnych twierdzeń, zmierzających do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, polegającej na pozbawieniu jej środków do życia i spowodowaniu niewypłacalności, nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić. Nie załączyła do zażalenia żadnych dokumentów, ani świadczących o jej sytuacji finansowej, wysokości otrzymywanych alimentów, ani też zdrowotnej.

Należy też zauważyć, ze znajdujące się w aktach sprawy powołane w zażaleniu ww. dokumenty były przedmiotem oceny Sądu I instancji w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy, zakończonym odmową przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżąca w ogóle nie uzasadniła wniosku. Na etapie postępowania przed Sądem I instancji nie wykazała więc, że zachodzą przesłanki udzielenia jej ochrony tymczasowej. Błędu tego nie naprawiła również na obecnym etapie postępowania. Nie przedstawiła bowiem żadnych konkretnych okoliczności, czy też dokumentów mogących potwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.