II GZ 55/17 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2203095

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2017 r. II GZ 55/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Jyż.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia V. L. Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1013/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi V. L. Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił V. L. sp. z o.o. w O. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) maja 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W motywach Sąd I instancji wskazał, że w skardze na wymienioną decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że konieczność natychmiastowej zapłaty kwoty 10.000 zł stanowić będzie dla niej bardzo duży uszczerbek i negatywnie odbije się na prowadzone przez nią działalności gospodarczej. Ponadto zdaniem strony skarżącej, szereg uchybień do jakich doszło przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy sprawia, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo niesłuszności nałożonej kary. Skarżąca Spółka wskazała również, że jest pracodawcą i zatrudnia pracowników i tak duża kwota nałożonej kary może znacznie ograniczyć jej wypłacalność i płynność finansową.

Sąd I instancji wskazując na treść art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.), stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadzało się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej Spółki i uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Strona nie wykazała przy tym, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej.

V. L. sp. z o.o. w O. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wskazane przez skarżąca okoliczności nie dają podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na nią karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Również rzeczą wnioskodawcy jest przedstawienie dowodów na poparcie podniesionych we wniosku twierdzeń.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącej spółki, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Analiza treści zawartego w skardze od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniosku o wstrzymanie wykonania tejże decyzji nie pozostawia wątpliwości, że wniosek ten sprowadza się wyłącznie do przytoczenia ogólnej argumentacji, która w treści uzasadnienia wniosku nie została w jakikolwiek sposób przez stronę rozbudowana w sposób pozwalający na ocenę potencjalnych konsekwencji jakie konieczność zapłaty nałożonej na nią kary wywoła w stosunku do jej kondycji (sytuacji) finansowej i czy istotnie jak podnosi strona w zażaleniu spowoduje utratę płynności finansowej spółki. Ten brak odnosi się również do kwestii zatrudnianych przez spółkę pracowników. Strona, bowiem poza lakonicznym wskazaniem, że "jest pracodawcą i zatrudnia pracowników" nie wykazał ewentualnego wpływu konieczność uiszczenia kary na pracowników, jakich zatrudnia i "ograniczenia jej wypłacalności".

Trafnie w omawianym zakresie, Sąd I instancji podkreślił, że w przypadku przedsiębiorców - kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania. Brak przedłożenia przez stronę jakichkolwiek dokumentów, wskazujących na zasadność zawartych w jej wniosku twierdzeń, również na etapie wniesionego zażalenia, nie pozawalał na dokonanie obiektywnej oceny wpływu zakwestionowane decyzji na sytuację strony oraz możliwości wystąpienia w stosunku do niej jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Wymienione mankamenty wniosku nie pozwalają na zastosowanie "podstawowych zasad prawidłowej gospodarki" jak wywodzi strona w zażaleniu, a to z braku podstawowych informacji o kondycji finansowej spółki - jej dochodach i ponoszonych wydatkach, które nie są znane niejako z urzędu sądowi rozpoznającemu wniosek, a które wnioskodawca jako dysponent takich danych powinien przedłożyć wraz z wnioskiem w celu poparcia, uprawdopodobnienia, swojego żądania.

Odnosząc się do podnoszonej wadliwości zaskarżonej decyzji jako argumentu za wstrzymaniem jej wykonania, podzielić należy wyrażone w motywach postanowienia przez Sąd I instancji stanowisko, wynikające z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, że stwierdzenie potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.