Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1274392

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 stycznia 2013 r.
II GZ 519/12
Pojęcie „niedopuszczalnego” wniosku o przywrócenie terminu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Socha.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1068/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. M. na rozstrzygnięcie Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego z dnia (...) lipca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek I. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem z 19 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1068/12 odmówił I. M. przywrócenia terminu do złożenia skargi na rozstrzygnięcie Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego z dnia (...) lipca 2012 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż (...) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. z dnia (...) lipca 2012 r. Skarga powyższa - postanowieniem tego Sądu z 23 sierpnia 2012 r. - została pozostawiona bez rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia była jej niekompletność w rozumieniu art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. - o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; dalej: uzppr).

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała, że kompletna dokumentacja w sprawie znajduje się w posiadaniu M. Centrum Przedsiębiorczości. Organ ten zobowiązał się - w rozmowie telefonicznej - do przesłania jej do Sądu. Podniosła również, że uchybienie nastąpiło w całości bez jej winy, gdyż dokumenty wymagane przy skardze nie były w posiadaniu skarżącej, a jedyne, co mogła uczynić to zaufać złożonemu przyrzeczeniu pracownika organu.

Sąd I instancji odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi podniósł, że skarga została wniesiona w dniu (...) sierpnia 2012 r. Z jej treści wynikało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu (...) lipca 2012 r., a zatem w określonym w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., 14 dniowym terminie do jej wniesienia.

Sąd podał, że złożeniu ze skargą podlegają egzemplarze wniosku o dofinansowanie, informacji w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych, pisemnej informacji właściwej instytucji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.p.r., które strona uczestnicząca w konkursie winna zachować dla siebie. Niedołączenie do skargi ww. dokumentów powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca tak przy skardze jak i wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia nie załączyła dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Tym samym uchybiła obowiązkowi wynikającemu z treści art. 87 § 4 p.p.s.a. Dlatego też wniosek o przywrócenie terminu, bez przedłożenia równocześnie skargi kompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., nie mógł zostać uwzględniony.

Ponadto skarżąca, zdaniem Sądu, nie uprawdopodobniła we wniosku braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Wskazała w nim, że uchybienie nastąpiło w całości bez jej winy, a przedmiotowe dokumenty nie były w posiadaniu skarżącej. Jedyne, co mogła uczynić, to zaufać złożonemu przyrzeczeniu pracownika M. Centrum Przedsiębiorczości. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącą okoliczności nie dają podstawy do uznania, że strona uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Poprzestanie przez skarżąca na przyrzeczeniu pracownika organu o przesłaniu do Sądu wymaganej dokumentacji wskazuje, że skarżąca nie dochowała staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Określony ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju tryb bezpośredniego składania skargi do Sądu z pominięciem organu, którego rozstrzygnięcie jest zaskarżone, wyłącza obowiązek przedłożenia przez ten organ akt postępowania konkursowego.

(...) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że kompletna dokumentacja do skargi znajduje się w posiadaniu M. Centrum Przedsiębiorczości, które zobowiązało się do przesłania jej bezpośrednio do WSA w trybie natychmiastowym. Uchybienie nastąpiło tym samym bez winy skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności.

Z kolei stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku gdyż jeżeli strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (tak: uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma w rozpatrywanej sprawie podstawy by uznać, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi było zasadne, wobec upływu terminu do dokonania tej czynności. Tym samym taki wniosek nie mógł być skutecznie wniesiony. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarga została wniesiona w dniu (...) sierpnia 2012 r. (k. 2 akt sądowych). Z jej treści wynikało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2012 r. W związku z powyższym skarga wniesiona została w terminie określonym w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Powodem dla którego Sąd I instancji pozostawił skargę Ireny Moskwy bez rozpatrzenia (v: postanowienie tego Sądu z 23 sierpnia 2012 r. k. 8 akt sądowych) było nie załączenie do skargi dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. W związku z tym nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi, dlatego też złożony w tym zakresie wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia należało potraktować jako niedopuszczalny i na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucić (podobnie: postanowienie WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2006 r., III SA/Wa 1672/05, niepubl).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd nie może dokonywać oceny istnienia przesłanki z art. 87 p.p.s.a. w postaci istnienia bądź braku winy w uchybieniu terminu w sytuacji gdy sam wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny.

Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że należało uchylić zaskarżone postanowienie i złożony wniosek odrzucić gdyż ocena terminowości wniosku (czy nie został on złożony przedwcześnie) zawsze podlega badaniu w pierwszej kolejności.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył obowiązujące przepisy prawa i z tego powodu postanowienie z 19 października 2012 r. podlega uchyleniu, a wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić na podstawie 188 w związku z art. 88, art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. (tak: uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ: ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40).

Na uwzględnienie nie zasługuje również zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest, zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.