Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2083324

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 19 maja 2016 r.
II GZ 485/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1077/15 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. pismem z (...) marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z (...) lutego 2015 r. nr (...), uchylające w całości postanowienie Prezesa UKE z (...) września 2014 r. oraz odmawiające uzgodnienia zmiany koncesji udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego w sposób rozsiewczy naziemny, polegającej na zmianie warunków technicznych rozpowszechniania programu, dotyczących stacji nadawczej Z. Góra K. (105,2 MHz).

Następnie 15 maja 2015 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Prezesa UKE pismo zatytułowane "Skarga" w którym zaskarżyła "postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie uzgodnienia warunków technicznych rozpowszechniania programu radiowego za pomocą częstotliwości 105,1MHz, wydane na wniosek Przewodniczącego KRRiT w związku z uchwałą Nr (...) z (...) stycznia 2015 r.". W piśmie tym wniosła o wstrzymanie do czasu rozstrzygnięcia toczącej się sprawy wykonania przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i Prezesa UKE czynności związanych z postępowaniem koncesyjnym, dotyczących przyznania częstotliwości 105,1 MHz w lokalizacji L. tj. wydania decyzji w sprawie dokonania zmiany koncesji udzielonej Diecezji T. poprzez przyznanie prawa do rozpowszechniania programu radiowego za pomocą częstotliwości 105,1 MHz oraz wydania przez Prezesa UKE decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości dla Diecezji T. W związku z powyższym w ocenie spółki zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla nadawcy A. Sp. z o.o.

Zarządzeniem z (...) czerwca 2015 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia co jest przedmiotem pisma z 15 maja 2015 r. zatytułowanego skarga, poprzez podanie numeru oraz daty postanowienia Prezesa UKE, w terminie 7 dni, pod rygorem potraktowania tego pisma jako skargi na postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r., nr (...).

Skarżąca w odpowiedzi z (...) lipca 2015 r. wyjaśniła, że pismo jest skargą na postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r., nr (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. kolejnym zarządzeniem z 21 lipca 2015 r. wezwał skarżącą "do jednoznacznego wskazania jakiego postępowania dotyczy pismo z 15 maja 2015 r.".

Spółka A. w piśmie z (...) sierpnia 2016 r. wniosła "o dołączenie skargi z dnia 15 maja 2015 r. (...) do akt postępowania sygn. akt VI SA/Wa 1077/15". Nie wskazała jednak numeru oraz daty zaskarżonego postanowienia., którego ta skarga dotyczyła.

Zarządzeniem z 12 sierpnia 2015 r. pismo z 15 maja 2015 r., zatytułowane "skarga" zostało uznane za uzupełnienie skargi z (...) marca 2015 r.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 15 grudnia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1077/15) odmówił wstrzymania wykonania wskazanej decyzji.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, że ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie.

Wstrzymanie wykonania dotyczy jedynie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Natomiast instytucja wstrzymania wykonania nie może w żadnym wypadku służyć tamowaniu biegu postępowań w innych sprawach i opóźnianiu wydania rozstrzygnięć merytorycznych w tych sprawach (por. postanowienie NSA z 2 czerwca 2005 r. sygn. akt II OZ 510/05).

Zdaniem WSA w rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli było postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r. dotyczące odmowy uzgodnienia zmiany koncesji udzielonej spółce na rozpowszechnianie programu radiowego w sposób rozsiewczy naziemny, polegającej na zmianie warunków technicznych rozpowszechniania programu, dotyczących stacji nadawczej Z. Góra K. (105,2 MHz). Natomiast skarżący domaga się wstrzymania wykonania czynności związanych z postępowaniem koncesyjnym, dotyczących przyznania Diecezji T. częstotliwości 105,1 MHz w lokalizacji L.

W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący domagał się więc wstrzymania wykonania czynności które nie mieszczą się w granicach rozpoznawanej sprawy. Pomiędzy sprawą zainicjowaną skargą na postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r., a czynnościami związanymi z postępowaniem koncesyjnym, dotyczącym przyznania częstotliwości 105, 1 MHz, brak jest tożsamości zarówno podmiotowej jak i przedmiotowej. Postępowanie, którego wstrzymania domaga się skarżąca dotyczy innej częstotliwości, innej lokalizacji stacji nadawczej, a także toczy się wobec innego podmiotu. Tym samym wniosek strony o wstrzymanie wykonywania czynności w sprawie dotyczącej częstotliwości 105,1 MHz podlegał oddaleniu jako niedopuszczalny.

Spółka A. wniosła zażalenie na postanowienie z 15 grudnia 2015 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji, że błędnie przyjął, iż żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostało zawarte w skardze na postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r. W rzeczywistości było one zawarte w skardze z 15 maja 2015 r. na postanowienie Prezesa UKE z (...) lutego 2015 r., określające warunki rozpowszechniania programu że stacji nadawczej w L., pracującej na częstotliwości 105.1 Mhz.

Zdaniem Spółki w sprawie zachodzi tożsamość materialna, i to zarówno podmiotowa jak i przedmiotowa, gdyż żądania Strony skierowane są do tych samych dwu organów kompetentnych w sprawach udzielania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych, które to organy mają obowiązek działania w zakresie objętym skargą w trybie uzgodnień oraz są oparte na powszechnie obowiązujących przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne i ustawy o radiofonii i telewizji, stosowanych przez te organy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W cytowanym przepisie mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej, z tym jednak warunkiem, że muszą one mieścić się "w granicach tej samej sprawy".

Kluczową kwestią jest zatem odpowiedź na pytanie, jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy", a w szczególności, czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się akt wskazany przez skarżącą.

Należy wskazać, że w art. 134 § 1 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", a w art. 135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, że znaczenie tego sformułowania miałby różnić się od znaczenia zwrotu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a. - "w granicach tej samej sprawy".

Podkreślić należy, iż zwrot "w granicach tej samej sprawy" dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak wskazuje się w doktrynie na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Należy zatem odnieść zakres udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd do zakresu orzekania przez ten sąd - art. 135 p.p.s.a. (por. postanowienie z 1 kwietnia 2016 r., sygn. II GZ 288/16).

Odnosząc te rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że skarżąca kwestionując wywody WSA, co do braku tożsamości spraw, podała datę i numer postanowienia prezesa UKE, którego dotyczył wniosek o wstrzymanie wykonania. Jednocześnie należy zauważyć, że adresatem postanowienia tego nie jest skarżąca, lecz Diecezja T.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Podkreślenia wymaga, że w dacie jego wydania jedynym zaskarżonym aktem było postanowienie z (...) lutego 2015 r., a wniosek nie dotyczył jego wstrzymania.

Ponadto strona wniosła o wstrzymanie przez Przewodniczącego KRRiT i Prezesa UKE czynności związanych z postępowaniem koncesyjnym, a wniosek złożony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może odnosić się do zaskarżonego aktu, nie zaś czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym. Ochrona tymczasowa nie powinna prowadzić do wstrzymania biegu postępowania uniemożliwiając jego zakończenie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.