Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1449172

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 lutego 2014 r.
II GZ 31/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zajda.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. G. M. sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 12 grudnia 2013 r.; sygn. akt II SA/Bk 1140/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. G. M. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia (...) października 2013 r.; znak (...) w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 1140/13 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez B. G. M. sp. z o.o. postanowienia Dyrektora Izby Celnej w B. z (...) października 2013 r., znak (...) utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z (...) sierpnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej w kwocie 1.500 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie odniosła się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niej zasadne, tym samym nie wykazano wystąpienia przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Spółka nie wykazała faktów charakteryzujących jej sytuację finansową (np. wyciągu z rachunków bankowych, stanu zadłużenia czy też dokumentów świadczących o grożącej niewypłacalności). Za uwzględnieniem wniosku nie przemawiało także ewentualne naruszenie przepisów postępowania w zakresie trybu nakładania przez organ kary porządkowej. Sąd przywołał treść art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) i podkreślił, że postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania nie dotyczy legalności zaskarżonego aktu. W związku z powyższym uznał za niedopuszczalne odwoływanie się do merytorycznych argumentów o zgodności z przepisami prawa tego aktu.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie B. G. M. sp. z o.o. wnosiła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Podała, że obciążona została karami pieniężnymi w łącznej kwocie ponad 20.000 zł, których uiszczenie grozi niewypłacalnością.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, ani też przedstawienie wyciągu bankowego z wykazem serii operacji finansowych.

Uzasadnienie wniosku - jak podkreślił Sąd I instancji - powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku ograniczyła się do twierdzeń, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Nie było zatem podstaw, aby stwierdzić, że wykonanie decyzji spowoduje następstwa w postaci wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Podniesione w zażaleniu ogólne argumenty nie dają podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji strona może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

Ponieważ Sąd I instancji prawidłowo zbadał przesłanki wstrzymania wykonania postanowienia uznając, że Spółka nie wykazała ich zaistnienia, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.