Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2014656

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 marca 2016 r.
II GZ 265/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Czarnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G I na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 11 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2537/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G I na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia praw wynikających licencji detektywa postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r. odmówił G I przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) lipca 2015 r. w przedmiocie zawieszenia praw wynikających licencji detektywa.

Sąd I instancji wskazał, że decyzja z (...) lipca 2015 r. została uznana za doręczoną 7 sierpnia 2015 r. w trybie art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a.

Pismem z 28 lipca 2015 r. Skarżący został wezwany do zwrotu licencji detektywa w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania pisma. W piśmie tym znalazła się jednocześnie informacja o wydaniu przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia (...) lipca 2015 r.

Skarżący 31 sierpnia 2015 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy oraz złożył wniosek o wydanie oryginału decyzji, kwitując jej odbiór (vide: pismo skarżącego z 31 sierpnia 2015 r. - karta nr 73 akt administracyjnych sprawy).

Skarżący wniósł do WSA w W skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji. Skarga ta została złożona za pośrednictwem Komendanta Stołecznego Policji, który przekazał ją właściwemu organowi odwoławczemu 18 września 2015 r. (data wpływu do Komendanta Głównego Policji). W związku z wniesieniem skargi po terminie została ona odrzucona postanowieniem z 30 października 2015 r. Skarżący z zachowaniem terminu wniósł zażalenie na to postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

WSA w W oddalając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że jeszcze przed upływem terminu wniesienia skargi, tj. w dniu 31 sierpnia 2015 r., skarżący zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz otrzymałoryginał zaskarżonej decyzji zawierający pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi. W takiej sytuacji pozbawiona jest znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność odmowy wydania przesyłki zawierającej decyzję przez pracowników poczty z uwagi na błąd w oznaczeniu adresata na zawiadomieniu o możliwości odbioru przesyłki w placówce W (...). Skarżący w terminie do wniesienia skargi posiadał bowiem wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji, jej treści oraz fakcie uznania jej za doręczoną 7 sierpnia 2015 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym nie wystąpiły przyczyny uchybienia terminu, o których mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. i od których ustania liczony byłby siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

G I złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu. Wskazał że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. przysługuje mu trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, czego został pozbawiony.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uzależnienie skuteczności czynności procesowych dokonywanych przez strony postępowania sądowoadministracyjnego od zachowania terminów procesowych podyktowane jest koniecznością zapewnienia szybkości i sprawności postępowania. Jednakże pozbawienie strony uprawnień procesowych, czy też w ogóle możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, w sytuacji gdy naruszenie terminu wynika z przyczyn niezależnych od strony, kolidowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawnego (por. art. 2 Konstytucji RP) oraz naruszałoby prawo do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stąd też, wprowadzając rygor określony w art. 85 p.p.s.a., ustawodawca uwzględnił jednocześnie możliwość wystąpienia sytuacji, w których uchybienie terminowi nastąpi bez winy strony. Uchyleniu negatywnych skutków uchybienia terminowi służy instytucja jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony (por. art. 86 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie słusznie wskazał Sąd I instancji, że skarżący jeszcze przed upływem terminu wniesienia skargi, zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz otrzymał, zgodnie ze złożonym wnioskiem, oryginał zaskarżonej decyzji zawierający pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi. Pokwitowanie odbioru decyzji w dniu 31 sierpnia 2015 r. znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.

Okoliczności powoływane przez skarżącego w zażaleniu (dotyczące wadliwości doręczenia decyzji i w konsekwencji jego niewiedzy o fakcie wydania decyzji i terminie jej zaskarżenia) mogłyby zostać ocenione przez sąd administracyjny pod kątem spełnienia przesłanki braku winy wtedy, gdyby trwały do ostatniego dnia terminu na wniesienie skargi do sądu. W rozpoznawanej sprawie termin ten upłynął w dniu 7 września 2015 r., a w dniu 31 sierpnia 2015 r. skarżący zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy, złożył wniosek o wydanie oryginału decyzji i pokwitował jej odbiór. W decyzji znajdowało się prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, zatem bezskuteczne było powoływanie się przez skarżącego na niewiedzę w tym zakresie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że we wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest wykazanie, że przyczyna uniemożliwiająca dokonanie czynności procesowej w terminie trwała przez cały czas biegu tego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt I FZ 444/05.). W rozpoznawanej sprawie bezspornie od 31 sierpnia 2015 r. do 7 września 2015 r., w terminie otwartym do wniesienia skargi, G I wiedział o wydaniu decyzji, znał jej treść oraz zawarte w niej pouczenie odnośnie sposobu i terminu zaskarżenia.

W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.