II GZ 261/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2521235

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2018 r. II GZ 261/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1379/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 27 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1379/17, działając na podstawie art. 194 § 2 w zw. z art. 198 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie A. A. (dalej: skarżący) na zarządzenie z dnia (...) sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia (...) sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) września 2017 r. Skarżący w terminie uzupełnił wpis w prawidłowej wysokości. Sąd I instancji wyrokiem z 12 grudnia 2017 r. oddalił skargę, przesyłając odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie z dnia (...) stycznia 2018 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, złożonej w dniu (...) lutego 2018 r., pełnomocnik skarżącego sformułował zażalenie na ww. zarządzenie z dnia (...) sierpnia 2017 r. W związku z tym Sąd I instancji stwierdził, że zażalenie na zarządzenie z dnia (...) sierpnia 2017 r. wniesione zostało w dniu (...) lutego 2018 r., tj. po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a., a zatem podlegało odrzuceniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 227 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zażalenie na zarządzenie z dnia (...) sierpnia 2017 r. zostało wniesione po terminie, podczas gdy ze wskazanego przepisu wynika, że w sytuacji gdy strona składa środek odwoławczy co do istoty sprawy, to może jednocześnie zaskarżyć zarządzenia oraz postanowienia w przedmiocie kosztów. Naruszenie to zdaniem skarżącego, skutkowało bezzasadnym odrzuceniem zażalenia. Skarżący zarzucił też Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wydanego postanowienia, niewyjaśniające, dlaczego w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 227 § 1 p.p.s.a., podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji było wyczerpujące wyjaśnienie, czemu argumentacja strony nie jest w ocenie WSA zasadna, skutkiem czego zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej. W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do treści art. 198 p.p.s.a. przepisy działu IV Środki odwoławcze stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienia zażalenia. Zgodnie zaś z treścią z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.

Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 15 akt sądowych) wynika, że zaskarżone zarządzenie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) września 2017 r., natomiast zażalenie, zawarte w skardze kasacyjnej, zostało złożone w Sądzie w dniu (...) lutego 2018 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.

Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2459/12 (publ. w CBOSA), powołanego przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia wynika, że skargą kasacyjną mogło być objęte rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku o kosztach postępowania. Zgodnie z treścią art. 227 § 1 p.p.s.a. strona złożyła w tej sprawie skargę kasacyjną (środek odwoławczy) odnoszącą się do istoty sprawy, a zatem jej elementem mógł być również środek zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie kosztów. W takim wypadku, zakreślony w art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej miał również odniesienie do tej części tego środka odwoławczego, którą strona zaskarżyła zawarte w wyroku Sądu I instancji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.

Powoływanie się przez wnoszącego zażalenie na pogląd wyrażony w powyższym wyroku nie mogło odnieść zamierzonego rezultatu, bowiem został on wyrażony w stanie faktycznym odmiennym od będącego przedmiotem rozpoznawanej sprawy.

Wadliwie bowiem skarżący upatruje możliwości zaskarżenia zarządzenia z dnia (...) sierpnia 2017 r. w skardze kasacyjnej wniesionej w tej sprawie, wywodząc to uprawnienie z treści art. 227 § 1 p.p.s.a. Skarżący miał bowiem możliwość kwestionowania tego zarządzenia zażaleniem w terminie 7 dni od jego doręczenia, stosownie do treści art. 194 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., czego nie uczynił, a wezwanie zawarte w tym zarządzeniu wykonał w terminie.

Brak podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 227 § 1 p.p.s.a. znajduje swoje potwierdzenie w powoływanej w zażaleniu literaturze przedmiotu, nieprawidłowo jednak rozumianej przez stronę wnoszącą zażalenie. Właśnie dlatego, że przepis ten nie mógł stanowić podstawy do wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w skardze kasacyjnej, nie stanowił przedmiotu rozważań Sądu I instancji. W konsekwencji nie można czynić temu Sądowi zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na braku wyjaśnienia, dlaczego ten przepis nie znalazł zastosowania w rozpoznawanej sprawie, skoro Sąd I instancji w uzasadnieniu tym powołał przepisy prawa znajdujące w tej sprawie zastosowanie i prawidłowo je zastosował.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.