Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2014654

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 marca 2016 r.
II GZ 261/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Czarnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S J na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 533/15 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S J na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w R z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Przewodniczący zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2015 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek S J o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S J na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R z dnia (...) czerwca 2015 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu podano, że dnia 3 września 2015 r. S J wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 września 2015 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Do wezwania został dołączony formularz PPF (obowiązujący od dnia 29 sierpnia 2015 r.), którego wzór określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257). W wyznaczonym terminie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym mu urzędowym formularzu PPF, lecz złożył wniosek na formularzu PPF według nieobowiązującego już wzoru.

Wniosek S J został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżącemu przesłano odpowiedni formularz wniosku PPF wraz z pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, jednak skarżący złożył wniosek na formularzu PPF według nieobowiązującego wzoru. W związku z powyższym wniosek został pozostawiony bez rozpoznania.

S J złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie od opłat. W uzasadnieniu stwierdził, że skorzystał z formularza PPF znajdującego się na oficjalnych stronach internetowych WSA w Łodzi oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Kompetencje do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza, o którym mowa w art. 252 § 2 p.p.s.a., ustawodawca przyznał w art. 256 p.p.s.a. Radzie Ministrów.

Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. określiła nowy wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r. i od tego dnia osoby fizyczne powinny składać wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w dniu 3 września 2015 r., jednak wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu. W związku z powyższym skarżący został wezwany do uzupełnienia i nadesłania nowego (obowiązującego w tym dniu) wzoru formularza.

Przesłanie wypełnionego formularza PPF według starego wzoru, nie spełnia wymogów określonych w art. 252 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącego w zażaleniu (odnosząca się do skorzystania z druku dostępnego na stronie internetowej sądu), ponieważ wnioskodawca otrzymał z sądu aktualny wzór formularza wraz z odpowiednim pouczeniem. Pomimo tego nie zastosował się do wezwania i nie odesłał do sądu przesłanego mu formularza, a na własne ryzyko skorzystał z druku dostępnego w Internecie.

W świetle powyższych okoliczności, należy uznać zarzuty zażalenia za niezasadne. Postępowanie sądowe w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym, gdyż ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go w określonej przepisami formie. W tej sytuacji, wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skarżący był zobowiązany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W toku postępowania skarżący nie podważał prawidłowości doręczenia mu urzędowego formularza PPF. Argumenty dotyczące nieprawidłowych informacji zawartych na stronach internetowych sądów administracyjnych nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżący otrzymał, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (k. 25 akt sądowych), w dniu 23 września 2015 r. obowiązujący urzędowy wzór formularza.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.