II GZ 179/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2492536

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r. II GZ 179/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia (...) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2474/17 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) września 2017 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2474/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) września 2017 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wskazał, że (...) (dalej: skarżąca, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) września 2017 r.

Zarządzeniami z dnia 8 grudnia 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z jej KRS oraz do uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie 450 zł, również w terminie 7 dni.

Wezwania zostały doręczone skarżącej na adres wskazany w skardze w dniu 29 grudnia 2017 r.

Spółka z zachowaniem terminu uiściła wpis od skargi, w prawidłowej kwocie 450 zł. Natomiast do chwili obecnej nie został nadesłany żądany odpis z KRS skarżącej.

Wobec powyższego Sąd I instancji - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.) - odrzucił skargę spółki.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca żądając jego zmiany lub uchylenia. W ocenie skarżącej wezwanie do nadesłania odpisu z KRS spółki było zbyteczne ponieważ wszystkie informacje w tym odpis z KRS lub ewentualnie pobrany wydruk komputerowy w myśl art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, z późn. zm. - dalej: ustawa o KRS) znajdowały się w aktach sprawy prowadzonej na etapie I instancji. Ponadto żądane przez Sąd informacje są ogólnie dostępne za pomocą drogi internetowej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Stosowanie zaś do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności.

W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy, albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast w myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ustawy, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 50/08).

Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie był zobligowany do samodzielnego badania (poprzez sięganie do odpisów KRS dostępnych w Internecie, czy też samodzielną weryfikację aktualności dokumentów spółki załączonych do akt administracyjnych sprawy), czy osoba podejmująca czynności w imieniu spółki jest umocowana do jej reprezentowania.

Nie można również uznać, że są to fakty znane sądowi z urzędu. Powyższego wniosku nie zmienia treść przepisu art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS. Przepis ten wskazuje, że strona postępowania może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z Rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie jest natomiast uprawniona do przerzucania tego rodzaju obowiązku na jakikolwiek organ, przed którym wymagane jest wykazanie sposobu reprezentacji osoby prawnej, co oznacza, że osoba działająca w imieniu osoby prawnej nie jest przed Sądem zwolniona z obowiązku wykazania swojego umocowania do reprezentowania strony.

Dla oceny prawidłowości wniesienia skargi konieczne jest bowiem nie tylko ustalenie składu osobowego organu zarządzającego, ale i sposobu reprezentacji. Dopiero wszystkie te dane pozwalają na ocenę prawidłowości wniesionej skargi (por. postanowienia NSA z dnia: 29 września 2016 r., sygn. akt II GZ 942/16; 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1475/15). W odniesieniu do spółek uzupełnienie takiego braku w praktyce polega na przedstawieniu dokumentu lub dokumentów z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego. Zatem Sąd I instancji nie miał obowiązku poszukiwać takich informacji we własnym zakresie (por. postanowienia NSA z dnia: 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13; 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15). Tym samym Sąd I instancji trafnie wywiódł, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z jej KRS.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.