Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721859

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 24 września 2019 r.
II GZ 178/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Ż. i B. W. na zarządzenie Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 444/19 o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. Ż. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) marca 2019 r., nr (...) w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz naliczenia opłaty postanawia:

1. sprostować oczywistą omyłkę w zarządzeniu Przewodniczącego III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 444/19 w ten sposób, że w wersie ósmym od góry w miejsce słów: "z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...)" wpisać "z dnia (...) marca 2019 r., nr (...)",

2. oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 444/19, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), wezwał A. Ż. i B. W. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. "z dnia (...) grudnia 2018 r., nr (...)" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w kwocie 1 733 zł, stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Zażalenie na to zarządzenie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie i wyznaczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu zażalenia podnieśli, że wniesiona przez nich skarga jest skargą, o której stanowi § 2 pkt 6 tego rozporządzenia.

Ponadto skarżący podnieśli, że w zaskarżonym zarządzeniu błędnie wskazano numer zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Od podanej w zarządzeniu decyzji skarżący wnieśli skargę do WSA w Poznaniu i sprawa ta ma sygn. akt III SA/Po 250/19.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało sprostować oczywistą omyłkę zawartą - jak trafnie dostrzegli autorzy zażalenia - w zaskarżonym zarządzeniu. Możliwość dokonania takiego sprostowania przewiduje art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W zaskarżonym zarządzeniu z dnia 5 lipca 2019 r. błędnie oznaczono datę wydania oraz numer decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. objętej skargą. Nie ma bowiem wątpliwości, że rozpoznawana przez WSA w Poznaniu sprawa o sygn. akt III SA/Po 444/19, dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) marca 2019 r., nr (...). Okoliczność ta wynika zarówno z akt administracyjnych sprawy jak i z treści skargi i odpowiedzi na skargę.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. powyższą oczywistą omyłkę sprostował.

Zażalenie wniesione przez A. Ż. i B. W. na opisane wyżej zarządzenie, nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Z treści art. 230 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2).

Z powyższych regulacji ustawowych jednoznacznie wynika zakres podmiotów zobowiązanych do uiszczenia wpisu od pisma wszczynającego postępowanie oraz pism, od jakich taki wpis uiścić należy. Ustawodawca zadecydował więc, że każdy kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki zobowiązany jest do uiszczenia kosztów sądowych. Takim pismem jest zaś przede wszystkim skarga powodująca wszczęcie postępowania sądowego. Wyjątki od tej zasady, które w niniejszej sprawie nie występują, określa ustawa.

Następnie należy wskazać, że przepis art. 220 § 1 p.p.s.a., przewiduje, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma od którego nie został uiszczony wpis. W takiej sytuacji Przewodniczący winien wezwać stronę do jego uiszczenia w stosownej wysokości wynikającej z odrębnych przepisów, zakreślając siedmiodniowy termin.

W kwestii wpisu art. 231 p.p.s.a. stanowi, że: Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

O rodzaju wpisu sądowego decyduje zatem charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a dokładnie to, czy przedmiot skargi - a więc rozstrzygnięcie organu - wiąże się bezpośrednio z określonymi świadczeniami pieniężnymi. Za ugruntowany uznać należy pogląd, że warunkiem zastosowania art. 231 zdanie pierwsze p.p.s.a. jest istnienie bezpośredniego związku między aktem lub czynnością będącymi przedmiotem skargi a należnością pieniężną. Bezpośredni związek występuje wtedy, gdy z zaskarżonego aktu lub czynności da się wprost wyprowadzić obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej. Wpis stosunkowy pobiera się zatem od skarg na akty lub czynności nakładające na stronę obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej lub autorytatywnie stwierdzające jej istnienie, wpis stały zaś - jeżeli skarga nie dotyczy aktu lub czynności powiązanych bezpośrednio z należnością pieniężną (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - pod red. T. Wosia; wyd.VI, WK 2016 i powołane tam orzecznictwo i poglądy doktryny).

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że zaskarżono decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym w wysokości 86 633,60 zł. Przedmiotem zaskarżenia jest zatem należność pieniężna.

W ocenie NSA, biorąc pod uwagę treść wskazanych decyzji jak i oświadczenia skarżących co do wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący Wydziału III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu prawidłowo ustalił wpis od wniesionej skargi w wysokości 2% wartości przedmiotu zaskarżenia - tj. 1 733 zł, wskazując podstawę ustalenia żądanej kwoty wpisu, tj. obok art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., § 1 pkt 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem wskazanego rozporządzenia, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł.

Żadną argumentacją nie zostało natomiast poparte twierdzenie skarżących dotyczące zasadności ustalenia wpisu od skargi na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Według powołanego przepisu, w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Nie ulega tym samym wątpliwości, że § 2 określa wysokości wpisów stałych.

Wniosek o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i wyznaczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. jest więc niezasadny.

Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 w zw. z art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.