Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 listopada 2007 r.
II GZ 176/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Borowicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 237/07 w zakresie przekazania sprawy do rozpoznania sądowi według właściwości w sprawie ze skargi A. P. na czynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie w przedmiocie obciążenia opłatą za niedopełnienie obowiązku ubezpieczeniowego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 6 lipca 2007 r. w sprawie ze skargi A. P. na czynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie w przedmiocie obciążenia opłatą za niedopełnienie obowiązku ubezpieczeniowego uznał się miejscowo niewłaściwym i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wywiódł, iż A. P. wniósł do tegoż Sądu skargę, uzupełnioną następnie pismem z dnia 20 czerwca 2007 r., wskazując, że zaskarża nią działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie w przedmiocie obciążenia go opłatą z tytułu niedopełnienia obowiązku ubezpieczeniowego posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Sąd stwierdził, że skarżący jako organ administracji, którego działania skarży, wskazał Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w Warszawie. Urząd ten ma siedzibę w Warszawie przy ul. Płockiej 9/11, a więc na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. - § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Przywołując treść art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Sąd w oparciu o art. 59 § 1 tej ustawy przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

A. P. złożył na to postanowienie zażalenie, zarzucając, iż jest mało zasadne. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie nie wyczerpuje w pełni możliwości jakie Kodeks postępowania administracyjnego pozostawia do dyspozycji sądowi. Odwołał się przy tym do "art. 21 ppdp 3 oraz art. 21 § 2". Skarżący zarzucił też, że właściwym do rozpoznania sprawy powinien być sąd na obszarze właściwości którego zdarzenie nastąpiło, a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ponadto zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, a także spowoduje zbędne zawyżenie kosztów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Z uregulowania tego wynika zasada, że o właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych przesądza siedziba organu administracji publicznej bądź też organu podmiotu wykonującego funkcje zlecone administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi.

Jak wynika z treści skargi (karta 2 akt), a w szczególności z treści pisma skarżącego z dnia 20 czerwca 2007 r., precyzującego skargę (karta 14 akt), A. P. w rozpoznawanej sprawie zaskarżył działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie.

Siedzibą Ubezpieczeniowego Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa (art. 96 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych - Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ze zm., a także uprzednio art. 52 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej - t.j. Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 ze zm.).

Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że do rozpoznania przedmiotowej sprawy zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalania ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) właściwy miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, należy przede wszystkim podkreślić, że stosownie do art. 1 p.p.s.a. postępowanie przed sądami administracyjnymi normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a nie przepisy zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne właściwe są we wszystkich sprawach sądowoadministracyjnych, z wyjątkiem spraw dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 13 § 2 p.p.s.a. powołany na wstępie reguluje właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych.

Z kolei z treści art. 13 § 3 p.p.s.a. wynika, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

Wydane w wykonaniu tej delegacji ustawowej przez Prezydenta RP rozporządzenia: z dnia 25 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 72, poz. 653) oraz z dnia 13 sierpnia 2004 r. (Dz. U. Nr 187, poz. 1926), nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Uregulowania zawarte w Rozdziale 2 "Właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dają podstaw do uwzględnienia zażalenia, gdyż sąd administracyjny nie ma samodzielnych uprawnień do przejęcia do rozpoznania sprawy z przyczyn podnoszonych przez skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.