Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3028733

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 30 czerwca 2020 r.
II GZ 156/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2019 r.; sygn. akt VI SA/Wa 1041/19 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1041/19 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 20 września 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1041/19, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie J.K. (dalej: skarżący) na postanowienie WSA w Warszawie z 5 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1041/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) lutego 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że WSA w Warszawie postanowieniem z 5 lipca 2019 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Następnie zarządzeniem z 24 lipca 2019 r. Przewodniczący Wydziału VI wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia, przez podanie numeru PESEL strony skarżącej. Sąd pouczył również skarżącego o treści art. 46 p.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone stronie 12 sierpnia 2019 r. W przewidzianym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego poprzez wskazanie numeru PESEL, co obligowało sąd pierwszej instancji do odrzucenia zażalenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący domagając się jego uchylenia i tym samym stwierdzenia skuteczności wniesienia zażalenia i rozpoznania go pod względem merytorycznym; a także przywrócenia terminu na usunięcie braków formalnych zażalenia na postanowienie WSA z 5 lipca 2019 r. przez podanie numeru PESEL strony skarżącej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 133 § 2 i 3 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

2. art. 139 § 11 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

3. art. 37 ust. 2 pkt 2 prawa pocztowego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

4. § 8 ust. 1 pkt 1 a), b), c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

5. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, przekroczenie ram swobodnej oceny dowodów i błędną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

6. § 21.1 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że odebranie przez osobę nieuprawnioną korespondencji adresowanej do pozwanego było skuteczne;

7. art. 45 ust. 4 Konstytucji poprzez brak zapewnienia pozwanemu konstytucyjnego prawa do sądu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia została wydana osobie nieuprawnionej, która przekazała ją skarżącemu dopiero 20 sierpnia 2019 r., w związku z czym skarżący uchybił terminowi do wykonania wezwania sądu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Ponadto, zgodnie z tym przepisem, zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a zatem - tak samo jak każde inne pismo - powinno m.in. zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), powinno zostać złożone wraz z jego odpisami i odpisami jego załączników dla doręczenia wszystkim pozostałym stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.), a w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie składanym po dniu 30 maja 2019 r. przez osobę fizyczną - powinno również zawierać jej numer PESEL oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, co wynika z art. 46 § 2 lit. 1 pkt b) p.p.s.a. obowiązującego od dnia 31 maja 2019 r. na mocy art. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 934).

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest zażalenie, to podlega ono odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a. skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innym przyczyn niedopuszczalną wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jakkolwiek zatem w art. 178 p.p.s.a. mowa o skardze kasacyjnej, to jednak na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. ma on również odpowiednie zastosowanie do zażaleń.

W niniejszej sprawie zażalenie złożone przez stronę nie spełniało opisanych wymogów formalnych. Z tego względu prawidłowo Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wezwał skarżącego do jego uzupełnienia. Skoro strona nie uzupełniła braków formalnych zażalenia w terminie, sąd pierwszej instancji prawidłowo je odrzucił.

Powyższej oceny nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu, która sprowadza się do zarzutu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia została wydana osobie nieuprawnionej, która przekazała ją skarżącemu dopiero 20 sierpnia 2019 r., w związku z czym skarżący uchybił terminowi do wykonania wezwania sądu.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że przytoczone w zażaleniu okoliczności stanowiły jednocześnie uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Postanowieniem z 28 listopada 2019 r. WSA w Warszawie orzekł, że podniesione okoliczności nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Nie stanowią one również wystarczającej podstawy do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu korespondencji sądowej. Wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia odebrał w dniu 12 sierpnia 2019 r. upoważniony pracownik H.K., posługujący się pieczątką "(...) J.K.". Jak wynika z akt sądowych, do skarżącego była kierowana kilkakrotnie korespondencja, którą odbierał właśnie H.K. (zwrotne potwierdzenia odbioru: k. 24, k. 37, k. 46), co do którego skarżący wskazuje obecnie, że nie ma on upoważnienia do odbioru korespondencji. Jednocześnie nie ma w aktach sprawy żadnych dokumentów świadczących o tym, by skarżący próbował wyeliminować możliwość doręczenia korespondencji sądowej osobie nieupoważnionej poprzez zastrzeżenie w placówce pocztowej, by doręczyciel nie wydawał jej H.K. Przeciwnie, znajdujące się w aktach sądowych kolejne zwrotne potwierdzenia odbioru (k. 55, k. 64, k. 76 i k. 84) pism sądowych kwitowanych przez H.K. przeczą stanowisku zawartemu w zażaleniu, a argumentację skarżącego czynią niewiarygodną.

Niezasadne są zatem wszystkie podniesione w zażaleniu zarzuty kwestionujące prawidłowość doręczenia skarżącemu wezwania sądu do uzupełniania braków formalnych zażalenia, niezależnie od tego, że powoływane w nich przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego nie mogły być w tej sprawie podstawą orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego, który orzeka na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut pozbawienia skarżącego konstytucyjnie gwarantowanego mu prawa do sądu. Wskazać należy, że dbający o własne interesy skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, posiadający wiedzę o prowadzonym z jego skargi postępowaniu sądowym, winien był liczyć się z możliwością wystąpienia normalnych zdarzeń procesowych, takich jak np. doręczenie wezwań sądu i zadbać o wyeliminowanie takich niepożądanych zachowań, jak np. posługiwanie się pieczątką firmową czy możliwość odbioru korespondencji sądowej przez osoby do tego nieupoważnione. Nie można zatem upatrywać naruszenia konstytucyjnych gwarancji realizacji prawa do sądu w tej sytuacji, gdy to sam skarżący nie wykazał się dostateczną dbałością i starannością w prowadzeniu swoich spraw. To z przyczyn leżących po stronie skarżącego jego zażalenie nie mogło zostać merytorycznie rozpoznane. W tej sytuacji zgodnemu z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięciu sądu o odrzuceniu zażalenia nie można zasadnie zarzucić pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw przed sądem.

Mając zatem na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.