Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2979064

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 kwietnia 2020 r.
II GZ 120/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 20/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. (sygn. akt I SA/Sz 20/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), odmówił T. Z. (dalej zwanemu "Skarżącym") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z (...) października 2019 r. (nr (...)), którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego z (...) maja 2019 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

WSA wskazał, że Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący stwierdził, że wysokość nałożonej na niego kary znacznie przekracza jego możliwości płatnicze, zaś wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku przez sąd administracyjny doprowadzi do skutków nieodwracalnych, w szczególności utraty bieżących środków utrzymania.

Zdaniem WSA, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie powyższego stanowiska, choćby poprzez wskazanie swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej. W konsekwencji WSA uznał, że nie ma możliwość weryfikacji twierdzeń Skarżącego. Sąd zaznaczył przy tym, że nie jest zobowiązany ustalać wskazanych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałoby się to do uzupełniania uzasadnienia wniosku.

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie jego wniosku przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez:

- jego niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji nie doprowadzi do wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy z uwagi na wysokość nałożonej kary jej wykonanie z całą pewnością doprowadzi do utraty bieżących środków utrzymania i wpłynie na pogorszenie sytuacji majątkowej całej rodziny Skarżącego;

- jego błędną wykładnię i uznanie, że sąd nie jest zobowiązany ustalać samodzielnie okoliczności potwierdzających zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w sytuacji gdy sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu.

W uzasadnieniu Skarżący stwierdził w szczególności, że aktualnie nie posiada stałej pracy i utrzymuje się z prac dorywczych, które wykonuje na zlecenie za granicą. Zdaniem Skarżącego, nie sposób uznać, że jednorazowa wpłata kwoty wskazanej w decyzji (36 000 zł), biorąc pod uwagę nieregularne dochody osiągane przez Skarżącego, nie wywrze znaczącego wpływu na jego sytuację materialną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 36 000 zł.

W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. WSA nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro Skarżący nie przedstawił dowodów, które wskazywałyby na wystąpienie w tej sprawie okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a okoliczności takie nie wynikają także z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kwoty 36 000 zł może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej Skarżącego. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje Skarżący) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia Skarżącego, że w jego przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do utraty bieżących środków utrzymania. Bez przedłożenia przez Skarżącego stosownych dokumentów źródłowych nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez niego dochodu, regularności tegoż dochodu, wartości środków majątkowych należących do Skarżącego. Informacji tych WSA nie mógł również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. Brak wiedzy sądu w tym zakresie nie pozwalał na ocenę spełnienia w tej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący zawarł w zażaleniu szereg oświadczeń odnośnie do sytuacji majątkowej swojej oraz małżonki (prowadzącej działalność gospodarczą). Fakt ten nie może mieć jednak wpływu na wynik kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia. Nie można bowiem skutecznie zarzucić WSA, że nie wziął tych okoliczności pod rozwagę przy ocenie wystąpienia w tej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, skoro Skarżący przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie ujawnił WSA tych okoliczności, ani ich nie udokumentował. W dacie wydawania zaskarżonego postanowienia ocena WSA wyrażona w tym orzeczeniu była w pełni uzasadniona i nie naruszała prawa.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.

PG

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.