Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 października 2007 r.
II GZ 120/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 1028/06 w zakresie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia 25 listopada 2005 r., Nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości stawki opłaty bazowej za odbiór i utylizację stałych odpadów komunalnych z terenu Miasta L. postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Zażaleniem z 7 kwietnia 2007 r. J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. uchwałę Rady Miasta L. z 25 listopada 2005 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty bazowej za odbiór i utylizację stałych odpadów komunalnych z terenu Miasta L.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Zarządzeniem z 24 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1028/06, referendarz sądowy przekazał powyższy wniosek sądowi do rozpoznania trybie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a. Pomimo tego, że skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy zgodnie z wymogami określonymi w art. 252 p.p.s.a., referendarz uznał, iż nie można tracić z pola widzenia normatywnego zakazu wynikającego z art. 247 p.p.s.a.

Odpowiadając na wezwanie Sądu skarżący przedłożył kopie pism, które skierował do Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S., treścią których były pretensje oraz zastrzeżenia co do nienależytego wykonywania usługi polegającej na wywozie stałych odpadów komunalnych. W ocenie referendarza, z treści przedłożonych pism nie wynika, że skarżący poprzedził wystąpienie ze skargą na uchwałę Rady Miasta L. wezwaniem do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.), co pozwoliło na nadanie złożonej skardze cechy oczywistej bezzasadności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 27 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1028/06, oddalił wniosek J. S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika wprost, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest wcześniejsze wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś brak takiego wezwania skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi na uchwałę i jej odrzuceniem. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nigdy nie zwrócił się do Rady Miasta L. z wnioskiem o usunięcie naruszenia jego uprawnienia lub obowiązku, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.

W zażaleniu z 7 kwietnia 2007 r. skarżący wniósł o zmianę postanowienia Sądu I instancji oraz zwolnienie od wpisu od zażalenia, a także od kosztów i wpłat.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zażalenie J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. o odmowie przyznania prawa pomocy wobec uznania przez Sąd I instancji, że w sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi. Przypomnieć więc należy, że stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W doktrynie oraz w orzecznictwie podkreśla się, iż skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa i bez potrzeby jej głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (vide Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz Jan Paweł Tarno str. 508, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie z 7 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 745/02 niepublikowany).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego winno pozostawać poza sporem, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. W ustawie z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U.142/01, poz. 1591 z późn. zm.) została przewidziana możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał podejmowanych przez organy gminy. Przepis art. 101 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy przewiduje, że skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy kogo interes prawny lub uprawnienie zostaną naruszone uchwałą. Zgodnie jednak z treścią powołanego wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżyć uchwałę organu gminy można dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Ustawowe określenie "bezskuteczne wezwanie" oznacza brak jakiejkolwiek reakcji ze strony organu gminy, jak i wyrażoną wyraźnie odmowę usunięcia naruszenia. Organ gminy swoje stanowisko w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia wyraża w formie uchwały, która to uchwała ma charakter procesowy. Poza sporem pozostaje więc okoliczność, że wniesienie skargi na uchwałę organów gminy uzależnione jest od wcześniejszego złożenia do właściwego organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia. Z treści skargi oraz załączonych do akt pism nie wynika aby skarżący występował do organów gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest traktowane jak surogat środka odwoławczego, a tym samym winno podlegać takiej samej ocenie jak inne środki odwoławcze przysługujące stronie w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że wezwanie do usunięcia naruszenia musi spełniać określone warunki formalne, a zwłaszcza winno zostać skierowane do właściwego organu gminy, winno zawierać oznaczenie uchwały określonego organu gminy, która to uchwała w ocenie podmiotu składającego wezwanie narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Pisma z 2 kwietnia 2004 r., 8 lutego 2006 r. oraz z 2 marca 2006 r., jak trafnie wskazuje Sąd I instancji, nie stanowią wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.