II GZ 12/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2631903

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019 r. II GZ 12/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zabłocka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1969/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 27 sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia, że produkt nie jest wyrobem medycznym postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1969/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302 j.t.), dalej: p.p.s.a. odmówił F. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 27 sierpnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia, że produkt nie jest wyrobem medycznym.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 27 sierpnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia, że produkt nie jest wyrobem medycznym (dot. globulki dopochwowe N...). W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opierając go na przesłance spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność utylizacji preparatów oraz utracenie korzyści z ich sprzedaży.

Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Sąd I instancji podniósł, że oparł swoje stanowisko na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, dokumentach załączonych do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego, uwzględniając fakt, że skarżąca jest spółką, której kapitał zakładowy wynosi 350.000,00 złotych. Zdaniem Sądu, wskazanie we wniosku argumenty nie uzasadniają pozytywnego rozpoznania tego wniosku. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W sprawie strona wskazała na koszty zakupu półproduktów niezbędnych do produkcji kolejnej partii preparatu i koszt utylizacji już wyprodukowanych, jednakże nie odniosła ich do rzeczywistego zakresu i skali prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej oraz jaką część przychodów/zysków stanowi prowadzona przez skarżącą sprzedaż preparatu N. Sąd podniósł, że przedmiot działalności strony nie ogranicza się jedynie do sprzedaży jednego preparatu. Zakres prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą obejmuje między innymi: produkcja artykułów farmaceutycznych, medycznych i spożywczych - powyższe potwierdza załączony do skargi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że skarżąca ani nie podniosła, ani nie uprawdopodobniła, że sprzedaż wyrobu medycznego globulek dopochwowych N..., którego dotyczy decyzja, jest jedyną formą prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym nie jest wiadomym, jak wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację ekonomiczną skarżącej, zatem nie można było rozstrzygnąć, czy przedstawiona we wniosku sytuacja przedsiębiorstwa uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym, że Spółka takich dokumentów nie przedstawiła, to nie była możliwa ocena wskazanych przez nią okoliczności w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Powyższe postanowienie Spółka zaskarżyła w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,

2. art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz błędną ocenę pozostałych dowodów i okoliczności sprawy, co w konsekwencji doprowadziło sąd I instancji do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia przytoczyła argumentacje na poparcie podniesionych zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia swych racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, iż podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09).

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku, z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie skarżącego leży więc takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie prezentowanych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd winien dysponować wiedzą o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nawet występowanie we wcześniejszych aktach sprawy argumentów tudzież dokumentacji potwierdzających sytuację skarżącego nie może czynić zadość obowiązkowi wykazania przesłanek do zastosowania przez sąd art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem jest to odrębne postępowanie, w którym sąd rozstrzyga na podstawie szczególnych przesłanek (postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 605/10, postanowienie NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 1783/08, postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10). Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Wprawdzie strona zobligowana jest jedynie do uprawdopodobnienia zaistnienia niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednak nie oznacza to, że nie ma ona obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań do wykazania, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu bądź czynności. Sąd musi dysponować wiarygodnymi twierdzeniami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uzasadnił w sposób należyty złożonego wniosku. Zarówno we wniosku, jak i następnie w zażaleniu, skarżący podniósł te same okoliczności, nie wskazując jakie rzeczywiste skutki, o charakterze wskazanym w art. 61 § 3 p.p.s.a. miałyby nastąpić w następstwie wykonania decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń skarżącego oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do skarżącej wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację.

Podkreślenia wymaga, że nawet przytoczenie okoliczności zmierzających do wykazania podstaw przyznania tymczasowej ochrony sądowej dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 191, również postanowienia NSA: z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt I FZ 168/11, z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 805/08, z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II FZ 469/08, z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 68/09, z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 102/09, z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 173/09).

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.