II GZ 1025/15 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1969081

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r. II GZ 1025/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Bała.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3932/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 27 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3932/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił D. G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącej. Strona nie wykazała jednak, jaki jest jej stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej sytuacji finansowej. Tym samym strona uniemożliwiła Sądowi ocenę jej sytuacji w kontekście art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Ponadto, WSA uznał, że zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego, ponieważ w sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu kwoty orzeczonej w skarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. G., wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania zażaleniowego.

Zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. i przyjęcie, że przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie obejmują okoliczności takich jak w przedmiotowej sprawie, tj. związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, mogącego skutkować znaczna stratą i nieodwracalnymi skutkami prawnymi.

Skarżący wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego ogólnie zarysowane w skardze do WSA wątpliwości co do ewentualnych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji skonkretyzowały się. Organ nie poprzestał wyłącznie na egzekucji z wierzytelności czy samym zajęciu ruchomości, ale zdecydował się na licytację zajętych urządzeń, dzięki którym skarżący może w ogóle prowadzić swoją działalność gospodarczą. Według strony taka licytacja sama w sobie prowadzi nie tyle do trudnych do odwrócenia skutków, ale wręcz do nieodwracalnych skutków prawnych. Konsekwencją takiej licytacji jest bowiem trwała utrata prawa własności do danych urządzeń. Strona zaznaczyła również, że organ ustalił w sposób arbitralny i dowolny wartość zajętych urządzeń, a licytacja urządzeń po zaniżonej cenie może skutkować (mając na uwadze liczbę postępowań prowadzonych przez urzędy celne) wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody.

Skarżący dołączył do zażalenia dowód z obwieszczenia o licytacji publicznej Dyrektora Izby Celnej w W., protokół zajęcia i odbioru ruchomości, a także fakturę za zakup urządzeń.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł.

Jak trafnie uznał Sąd I instancji, D. G. nie uprawdopodobnił okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie jak omyłkowo w zażaleniu wskazał skarżący - art. 61 § 1 p.p.s.a. We wniosku skarżący powołał się jedynie na to, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji byłby dodatkowo obciążony kosztami komorniczymi, a w okresie od wykonania decyzji do ewentualnego zwrotu równowartości kary nie mógłby korzystać z tych środków, co mogłoby wpłynąć negatywnie na jego przedsiębiorstwo. Twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Tymczasem, starając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uprawdopodobnić wystąpienie negatywnych konsekwencji, wykraczając poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia.

Skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, dlatego też w pierwszej kolejności powinien przedstawić dokumenty wskazujące na jego aktualną sytuację majątkową (np. dokumenty księgowe - bilans zysków i strat, zeznania podatkowe za ostatni kwartał, rachunki bankowe etc.) i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwił Sądowi uwzględnienie żądania strony.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że do zażalenia zostały dołączone obwieszczenie o licytacji publicznej Dyrektora Izby Celnej w W., protokół zajęcia i odbioru ruchomości, a także faktura za zakup urządzeń. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia WSA, skoro miała miejsce po wydaniu tegoż orzeczenia. NSA na obecnym etapie postępowania nie rozpatruje bowiem ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada legalność postanowienia Sądu I instancji. Dlatego też dokumenty te nie mogły podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Również twierdzenia zawarte w zażaleniu nie zmierzają do podważenia zgodności z prawem postanowienia WSA, lecz do wykazania nowych okoliczności sprawy, co nie może być przez NSA uwzględnione.

Wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

NSA zwraca jedynie uwagę, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Strona może zatem złożyć wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, w którym wykaże, że doszło do zmiany okoliczności związanych z kwestią wstrzymania wykonania decyzji organu administracji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.