II GSK 958/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2664658

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2019 r. II GSK 958/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz.

Sędziowie: NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.), del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 790/16 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we (...) z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza solidarnie od (...) na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we (...) 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 790/16, oddalił skargę (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we (...) z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

I

W dniu 2 marca 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili w lokalu (...), należącym do (...) (dalej: skarżący, strona) czynności kontrolne w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 612 - dalej: u.g.h.).

W toku kontroli stwierdzono, że w ww. miejscu znajdowało się m.in. urządzenie do gier HOT FUN nr (...), podłączone do sieci energetycznej, włączone i dostępne do gry. Przeprowadzony eksperyment wykazał, że gry prowadzone na tym urządzeniu wyczerpują znamiona gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Z okazanej podczas kontroli umowy najmu powierzchni użytkowej z dnia 11 kwietnia 2014 r. wynikało, że przedmiotowe urządzenie stanowi własność (...).

Do materiału została włączona opinia biegłego sądowego z dnia 10 czerwca 2015 r. dotycząca skontrolowanego automatu. Z opinii tej wynikia, że powyższe urządzenie spełnia definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

W związku z ustaleniami kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w (...) decyzją z dnia (...) września 2015 r. - działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. - wymierzył skarżącym karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej we (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego i wywiedzionych na jego podstawie wniosków, że gry urządzane na kontrolowanym automacie wypełniają dyspozycję przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h. i były urządzane poza kasynem gry w celach komercyjnych. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej we (...), zarówno opinia biegłego sądowego, jak i przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment procesowy dowodzą, że: gry udostępnione na zbadanym urządzeniu mają charakter losowy (a nie zręcznościowy), skoro grający nie ma wpływu na wynik gry; dla uruchomienia gry niezbędne jest zasilenie automatu pieniędzmi, co dowodzi komercyjnego celu urządzania gier.

Według organu odwoławczego urządzającym gry na przedmiotowym automacie była strona, która w godzinach otwarcia lokalu umożliwiała nieograniczony dostęp do automatów oraz zapewniała dostęp energii elektrycznej dla ich funkcjonowania, na co wskazują postanowienia umowy najmu powierzchni użytkowej zawartej z właścicielem automatu ((...)) oraz zeznnaia osoby zatrudnionej w kontrolowanym lokalu.

Odnosząc się do stanowiska w sprawie braku notyfikacji u.g.h., skutkującego niemożnością jej stosowania organ odwoławczy stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako sankcjonującego działanie niezgodne z przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h., nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, z późn. zm. - dalej: dyrektywa 98/34/WE).

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę strony.

Przede wszystkim Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarzących, co do objęcia ich hipotezą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W tym kontekście WSA przywołał postanowienia umowy najmu powierzchni użytkowej zawartej pomiędzy skarżącymi, a właścicielem automatu ((...)) oraz zeznania osoby zatrudnionej w kontrolowanym lokalu.

Jak wyjaśnił WSA z ww. umowy najmu powierzchni użytkowej wynika, że strona skarżąca posiada określone uprawnienia oraz obowiązki związane z automatem do gier, tj.: zapewnia dostęp do automatu serwisantom, dostarcza do automatów energię elektryczną, pobiera miesięczny czynsz najmu - stałą miesięczną kwotę w wysokości 500 zł, partycypuje w kosztach poniesionych szkód automatu lub utraconych przychodów, zobowiązana jest zapewnić właściwe warunki przewidziane dla prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach losowych, otwiera urządzenia, posiada klucze do urządzenia, posiada kontakt z serwisem, ma prawo do używania opcji serwisowych, posiada poufne informacje o przychodach z automatu, reprezentuje właściciela automatu, w przypadku ingerencji osób trzecich, czy organów administracji państwowej w odniesieniu do automatu.

Natomiast przesłuchana jako świadek osoba zatrudniona w lokalu skarzących wskazała m.in. że: otrzymała od szefa (współwłaściciela lokalu) pilot, którym miała resetować maszyny w chwili ich zacięcia; w przypadku automatu Hot Spot wystarczyło, że przycisnęła przycisk z numerem jeden i automat załącza się, natomiast w przypadku dwóch automatów Hot Fun dodatkowo musiała nacisnąć przycisk znajdujący się z tyłu automatu; każdy automat maksymalnie wypłaca wygrane do 1000 zł; gdy wygrana jest kwotą wyższą od 1000 zł, to automat wypłaca graczowi 1000 zł, a na pozostałą kwotę przyjmowała od gracza oświadczenie, które pozostawił w tym celu współwłaściciel lokalu; do sporządzenia oświadczenie musiała wylegitymować gracza, który uzyskał wygraną, wpisać wysokość kwoty do wypłaty i przyjąć podpis gracza; oświadczenie sporządzała w dwóch egzemplarzach, jeden egzemplarz oddawała graczowi, a drugi pozostawia w teczce znajdującej się w lokalu do przekazania dla współwłaściciela lokalu, który w umówionym z graczem czasie dokonywał wypłaty; tylko współwłaściciel lokalu obsługuje automaty znajdujące się w lokalu; ma do nich klucze, otwiera je oraz uzupełnia je w bilony pięciozłotowe i wyciąga z nich pieniądze.

Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że strona skarżąca "urządzała gry", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt i pkt 2 u.g.h. Nie można zatem zarzucić, iż zainteresowani nie mogli być adresatem decyzji, w której wymierzono karę pieniężną. Rola strony skarżącej nie ograniczała się bowiem wcale - jak twierdzi do udostępnienia części lokalu. W zakresie innych "czynności" mieszczą się bowiem bez wątpienia powinności strony skarżącej, zastrzeżone w umowie.

Odnosząc się do zarzutu o braku możliwości zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., będącego podstawą wymierzonej kary pieniężnej WSA wyjaśnił, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i rozstrzygnięcia, które znalazło swój wyraz w uchwale składu 7 sędziów z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W uchwale tej przyjęto, że: 1. "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (...), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". 2. "Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...)".

WSA podkreślił, że ww. uchwała na mocy art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) ma charakter wiążący w niniejszej sprawie.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 p.p.s.a., a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych konkretnej tej sprawy, jako obejmującego również skarżących, których czynności sprowadzały się do wynajęcia kilku metrów kwadratowych powierzchni lokalu podmiotowi trzeciemu, które ten następnie podnajął podmiotowi eksploatującemu automaty, bez dokonywania przez skarżących, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, w tym zwłaszcza bez wykonywania czynności dotyczących aktywnej organizacji gier, a tym samym niezasadne objęcie skarżących zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżących kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";

2) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w oparciu o przyjęte przez Sąd bez odniesienia do materiału oraz akt sprawy "wrażenie gracza", które miałoby być decydujące przy uznawaniu danego podmiotu za "urządzający gry" (oraz przy całkowitym pominięciu oznaczeń automatu jako należącego do innego niż skarżących podmiotu), wprowadzając całkowicie nieostry element subiektywny, w istocie pozwalający na dowolność interpretacyjną;

3) art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w zw. z art. 659 § 1 i 2 k.c. oraz art. 693 § 1 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy zawartej pomiędzy (...), a skarżącymi oraz nieuprawnionego przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżących prawa i obowiązki sytuujące skarżących jako "urządzającego gry", istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy najmu lub dzierżawy powierzchni, w tym zwłaszcza:

a) dostarczanie energii elektrycznej,

b) zgoda na zamontowanie na wydzierżawionej powierzchni automatu oraz

c) możliwość dostępu do wydzierżawionej powierzchni nieograniczonej liczbie osób, podczas gdy treść umowy ani powołane okoliczności nie świadczą o podejmowaniu przez skarżących jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powodują odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy najmu (dzierżawy), podobnie jak sama powtarzalność czynności składających się na sam wynajem nie może świadczyć o takiej czy innej kwalifikacji (jednorazowa czynność czy czynności wielorazowe), lecz może o tym wyłącznie przesądzać rodzaj przedsiębranego zachowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i

c) p.p.s.a. oraz z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w wyniku błędnej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nietrafne przyjęcie, iż

a) dostarczanie energii elektrycznej odbywało się bez opłat (podczas gdy w realiach faktycznych sprawy - dotyczącej podmiotu prowadzącego stację paliw oraz zawarcia umowy na kwotę 200 zł brutto miesięcznie - jest oczywistym, że opłaty te są ekonomicznie zawarte w samym czynszu najmu/dzierżawy powierzchni, bez ich wyodrębniania, co wymagałoby wszakże zainstalowania specjalnie przy automatach odrębnego podlicznika energii elektrycznej monitorującego zużycie energii),

b) zgoda na zamontowanie na wydzierżawionej powierzchni automatu oznaczał współdziałanie z dzierżawcą powierzchni (co jest jedynie uprawnione w zakresie samego zawarcia umowy - jako immanentna cecha umowy zobowiązującej dwustronnej - nie stanowi natomiast w żadnym wypadku sugerowanego przez Sąd bez oparcia w materiale dowodowym "współdziałania w urządzaniu gier") oraz c) obowiązkiem umownym skarżących było zapewnienie niezakłóconego dostępu do automatu osobom chcącym z niego skorzystać (gdy tymczasem z umowy wynika jedynie zapewnienie dostępu do przedmiotu najmu - powierzchni - dzierżawcy, a korzystanie przezeń z powierzchni, czy dostęp do automatu na powierzchni wydzierżawionej, jest kwestią leżącą wyłącznie w gestii dzierżawcy, nie obarcza natomiast wydzierżawiającej), co prowadziło do niezgodnego ze stanem faktycznym oraz samą treścią umowy pomiędzy (...), a Państwem (...) przyjęcia po stronie skarżącej "urządzania gier" oraz wymierzenia skarżącym niezasadnej kary pieniężnej z art.

89 u.g.h.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawili w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W pierwszej kolejności autor skargi kasacyjnej kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu urządzającego gry na automatach, jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna, jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej.

Sama ustawa o grach hazardowych nie zawierała legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

Przyjąć wobec tego należy, że "urządzającym grę", jest ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział w loterii pieniężnej, loterii fantowej, bingo fantowe, grze hazardowej, turnieju pokera, grze liczbowej, grze hazardowej prowadzonej bez koncesji lub zezwolenia, czy w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie twierdził, że urządzającym gry jest podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty i który nie dokonywał żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier. Wręcz przeciwnie, Sąd I instancji swoje stanowisko wywiódł ze zgromadzonego materiału dowodowego, przede wszystkim zaś z umowy łączącej skarżących ze spółką (...), na podstawie, której zasadnie uznał, że jej zapisy wskazywały, że skarżący kasacyjnie, jako aktywnie współdziałający z wymienioną spółką, byli urządzającymi gry na umieszczonym w ich lokalu automacie. Na mocy wskazanej umowy skarżący zobowiązali się nie tylko do udostępnienia powierzchni lokalu, ale również do zapewnienia dostępu do automatu serwisantom, dostarczania do automatu energii elektrycznej, pobierania czynszu najmu w wysokości 500 zł misięcznie, partycypowania w kosztach poniesionych szkód automatu lub utraconych przychodów. Skarżący zobowiązali się również do: zapewnienia właściwych warunków przewidzianych dla prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach losowych, otwierania urządzenia. Skarżący posiadali klucze do urządzenia, posiadali poufne informacje o przychodach z automatu. Zobowiązali się do reprezentowania właściciela automatu, w przypadku ingerencji osób trzecich, czy organów administracji państwowej w odniesieniu do automatu.

Zasadność tej oceny potwierdzały również zeznania osoby zatrudnionej w kontrolowanych lokalu należącym do skarżących. Świadek wskazała m.in. że: otrzymała od szefa (współwłaściciela lokalu) pilot, którym miała resetować maszyny w chwili ich zacięcia; w przypadku automatu Hot Spot wystarczyło, że przycisnęła przycisk z numerem jeden i automat załączał się, natomiast w przypadku dwóch automatów Hot Fun dodatkowo musiała nacisnąć przycisk znajdujący się z tyłu automatu; każdy automat maksymalnie wypłacał wygrane do 1000 zł; gdy wygrana była kwotą wyższą od 1000 zł, to automat wypłacał graczowi 1000 zł, a na pozostałą kwotę przyjmowała od gracza oświadczenie, które pozostawił w tym celu współwłaściciel lokalu; do sporządzenia oświadczenia musiała wylegitymować gracza, który uzyskał wygraną, wpisać wysokość kwoty do wypłaty i przyjąć podpis gracza; oświadczenie sporządzała w dwóch egzemplarzach, jeden egzemplarz oddawała graczowi, a drugi pozostawiała w teczce znajdującej się w lokalu do przekazania dla współwłaściciela lokalu, który w umówionym z graczem czasie dokonywał wypłaty; tylko współwłaściciel lokalu obsługiwał automaty znajdujące się w lokalu; miał do nich klucze, otwierał je oraz uzupełniał je w bilony pięciozłotowe i wyciągał z nich pieniądze.

Tym samym skarżący stwarzali techniczne, ekonomiczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia oraz jego używania do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Czym innym będzie bowiem faktyczne wykonanie umowy najmu przez wynajmującego sprowadzające się wyłącznie do oddania lokalu do używania na czas określony w umowie i zgodnie z przeznaczeniem lokalu oraz pobieranie ustalonego umową czynszu bez jakiejkolwiek innej ingerencji wynajmującego w przedmiot najmu i prowadzoną w nim działalność. Czym innym zaś będzie wynajęcie lokalu z jednoczesnym ustaleniem szeregu uprawnień i obowiązków wynajmującego, związanych w sposób mniej lub bardziej ścisły, tak z samym przedmiotem umowy jak i działalnością w nim prowadzaną przez wynajmującego, w tym z działaniem (funkcjonowaniem) przedmiotów umieszczonych przez najemcę w wynajętym lokalu. Mając na uwadze przedstawione wyżej, a nieskutecznie zakwestionowane rozumienie "urządzania gier", w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji, subsumcja zachowania skarżących pod regulację wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest prawidłowa, gdyż ogół ustaleń dotyczących roli skarżących w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalał na przyjęcie, że byli oni urządzającymi gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

W konsekwencji za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej.

Całkowicie chybiony okazał się również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez WSA przepisów Kodeksu cywilnego przy interpretacji postanowień umowy. Zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym regulowały przepisy Ordynacji podatkowej. Działając zgodnie z tymi przepisami organy, nie dokonywały klasyfikacji umowy i analizy jej zgodności z przepisami prawa cywilnego, a prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które są istotne z punktu widzenia norm prawa administracyjnego.

W świetle przywołanych okoliczności faktycznych brak jest także podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, zwłaszcza zaś, aby skutkiem zarzucanego naruszenia był istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy dokonały niezbędnych ustaleń oraz prawidłowej ich oceny, pozwalających na przyjęcie, że skarżący dokonywali czynności polegających na urządzaniu gier na automacie poza kasynem gry. Nie można jednocześnie, w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że ich czynności sprowadzały się do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automat, bez dokonywania żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.