Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1616475

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 listopada 2013 r.
II GSK 900/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Zielińska.

Sędziowie: NSA Zofia Przegalińska (spr.), del. WSA Zbigniew Czarnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2003/11 w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych środków spożywczych

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od P. J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2003/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. J. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia (...) września 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

W grudniu 2010 r. Wojewódzki Inspektor nałożył na skarżącego karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych, uwzględniając przy tym stopień szkodliwości czynu. Stopień szkodliwości wyznaczono na poziomie wysokim, gdyż skarżący nagminnie zafałszowywał przetwory mleczne. W ocenie organu takie działania skarżącego przekładają się na pogorszenie opinii konsumentów o wyrobach mlecznych innych polskich i zagranicznych producentów tych artykułów. Na potwierdzenie naruszeń przywołano liczne decyzje wydane na skarżącego, którymi stwierdzano niewłaściwą jakość handlową jego produktów. Pośród tych decyzji była decyzja zakazująca wprowadzania do obrotu partii 60 kg masła extra a'200 g niespełniającego wymagań.

W styczniu 2011 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji nakładającej karę pieniężną, a następnie w lutym 2011 r. wniósł o stwierdzenia nieważności decyzji wskazanych w uzasadnieniu tej decyzji, m.in. zakazującej wprowadzania do obrotu partii 60 kg masła extra a'200 g niespełniającego wymagań.

Z uwagi na ww. wniosek skarżący w marcu 2011 r. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej, do czasu rozstrzygnięcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu partii 60 kg masła extra a'200 g. W uzasadnieniu swojego żądania podał, że Wojewódzki Inspektor wymierzając karę pieniężną wziął pod uwagę wysoki stopień zawinienia. Zatem w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji ów stopień zawinienia może ulec zmianie, a co za tym idzie, także wymiar kary.

Główny Inspektor postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2011 r., odmówił zawieszenia postępowania, powołując się na art. 97 § 1 oraz art. 98 § 1 k.p.a. Podał, że zawieszeniu na wniosek strony podlegają jedynie postępowania, które podjęte zostały na wniosek strony. Postępowanie zakończone w grudniu 2010 r. nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej było wszczęte z urzędu, wobec czego wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane jako podstawa obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podał, że w sprawie istnieje zagadnienie, które będzie dopiero przedmiotem rozstrzygnięcia Głównego Inspektora na skutek złożonych do niego wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżący nie ma wątpliwości, że w sytuacji gdy przedmiotowe wnioski zostaną rozpoznane i w stosunku do decyzji, które były podstawą wymierzenia w grudniu 2010 r. kary pieniężnej zostanie stwierdzona nieważność, dopiero wówczas możliwe będzie właściwe i pełne rozpoznanie sprawy w przedmiocie odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor utrzymał w mocy własne postanowienie, podając, że w sprawie nie ma zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż decyzja, co do której skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności, nie jest kwestią prejudycjalną dla postępowania w sprawie odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę skarżącego na powyższe postanowienie, uznając ją za bezzasadną. W ocenie Sądu I instancji art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym podzielił stanowisko organu, że sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu partii 60 kg masła extra a'200 g niespełniającego wymagań nie jest kwestią prejudycjalną dla postępowania w sprawie odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. J., który wyrok zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący ponownie podkreślił, że stwierdzenie nieważności dziewiętnastu decyzji WIJHARS wydanych w latach 2006-2008 i dotyczących zakazu wprowadzania do obrotu albo określenia stopnia wad artykułów rołno-spożywczych ma wpływ na postępowanie w przedmiocie odwołania od decyzji WIJHARS z dnia 30 grudnia 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. W związku z powyższym postępowanie odwoławcze od decyzji wymierzającej karę pieniężną za wprowadzanie do obrotu produktów rolno-spożywczych z wyżej wskazanych przyczyn powinno zostać zawieszone

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Dlatego skarga musi spełniać wszystkie ustawowe wymogi, a w szczególności formalnoprawne przewidziane w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

W szczególności skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jeżeli stosownie do tego przepisu w skardze kasacyjnej nie wykazano, że wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej podał, że naruszone zostały art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych mające istotny wpływ na wynik sprawy - przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania.

Tak przedstawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania należy uznać za nieusprawiedliwiony. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym obowiązuje szybkość postępowania. Z zasady tej wynika m.in. to, że przepisy o wstrzymaniu biegu postępowania, a do takich należą przepisy o zawieszeniu postępowania, muszą być interpretowane ściśle. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawą zawieszenia w oparciu o ten przepis jest występowanie zagadnienia wstępnego, do którego rozstrzygnięcia powołany jest inny organ lub sąd. O zagadnieniu wstępnym w rozumieniu omawianego przepisu można mówić wówczas, gdy w toku postępowania administracyjnego wyłoni się zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozstrzygnięcie to musi poprzedzać rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na zależność rozstrzygnięcia w zawieszonej sprawie od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.

W sprawie niniejszej nie występuje żaden z omawianych elementów. Należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 427/02, powołane przez Sąd I instancji, że prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd. W skardze kasacyjnej jej autor nie sprecyzował zagadnienia wstępnego, zaś informacja o złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności innych decyzji, które zapadły w sprawie skarżącego, nie może stanowić wystarczającego argumentu potwierdzającego istnienie zagadnienia wstępnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.