Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1519162

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 czerwca 2014 r.
II GSK 631/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz.

Sędziowie NSA: Dariusz Dudra (spr.), Joanna Sieńczyło-Chlabicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W (...).PL S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 688/12 w sprawie ze skargi W (...).PL S.A. w K. na decyzję Zarządu Województwa (...) z dnia (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków Unii Europejskiej

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od W (...).PL S.A. w K. na rzecz Zarządu Województwa (...) 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 17 stycznia 2013 r. oddalił skargę W. S.A. w K. na decyzję Zarządu Województwa Ś. z (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu części dofinansowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W uzasadnieniu wskazano, że Zarząd Województwa Ś. (dalej: Zarząd) jako Instytucja zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Ś. na lata 2007-2013 (Program), ogłosił konkurs zamknięty dla mikroprzedsiębiorstw w ramach Osi Priorytetowej I Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Programu. Do konkursu przystąpiła Spółka składając 30 lipca 2010 r. wniosek o dofinansowanie projektu "Wzrost konkurencyjności firmy W. poprzez wdrożenie nowych usług" ("wniosek") wraz z dokumentacją, w tym biznes planem projektu.

W trakcie realizacji projektu został złożony wniosek o płatność obejmujący między innymi wydatki w wysokości 33.500 zł na zakup serwerów typu TYTAN 1U. Wysokość dofinansowania tych wydatków z EFRR i budżetu państwa wyniosła 54% kwoty kosztu zakupu, czyli 18 090 zł, które to wydatki zostały sfinansowane zaliczką ze środków EFRR 3 marca 2011 r. w wysokości 15.376,50 zł oraz refundacją ze środków budżetu państwa w dniu 8 kwietnia 2011 r. w wysokości 2.713,50 zł.

Instytucja zarządzająca 14 października 2011 r. w oparciu o postanowienia umowy przeprowadziła u Beneficjenta kontrolę końcową realizacji Projektu. W informacji pokontrolnej z 31 października 2011 r. stwierdzono, niezgodność pomiędzy założeniami projektu a stanem faktycznym w miejscu jego realizacji. Beneficjent bowiem w biznes planie założył, że serwery są niezbędne do świadczenia nowych usług internetowych, natomiast kontrolującym oświadczył, że były urządzeniami pomocniczymi względem serwerów głównych. W zaleceniach do informacji pokontrolnej wskazano kwotę wydatków w łącznej wysokości: 50 000 zł (w tym dofinansowanie: 27 000 zł) uznanych przez Instytucję zarządzającą za niekwalifikowane oraz poinformowano stronę, że Instytucja zarządzająca podtrzymuje stanowisko, że wykorzystanie przedmiotowych serwerów jako zapasowych było niezgodne z przeznaczeniem wskazanym we wniosku co stanowiło podstawę do zwrotu z art. 207 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 - dalej: ustawa o finansach publicznych).

Instytucja zarządzająca, zgodnie z art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych skierowała następnie wezwanie do Spółki w sprawie zwrotu środków wraz z odsetkami lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie płatności końcowej o środki podlegające odzyskaniu w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia wezwania. W. S.A. nie zgodziła się z otrzymanym wezwaniem.

W dniu (...) maja 2012 r. Zarząd wydał decyzję nakazującą stronie zwrot części dofinansowania wraz z odsetkami.

Po rozpatrzeniu odwołania Zarząd Województwa Ś. decyzją z (...) września 2012 r. nr (...) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) maja 2012 r.

Spółka wniosła na decyzję Zarządu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) maja 2012 r. Zarzuciła Zarządowi naruszenie:

1.

art. 207 ust. 1 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach z powodu braku przesłanek zwrotu części dofinansowania i w konsekwencji dowolne przyjęcie, że wskaźniki produktu i rezultatu Projektu nie zostały zrealizowane, podczas gdy cel Projektu został osiągnięty zgodnie z założeniami, w tym zapisami Podręcznika;

2.

art. 2 pkt 7 rozporządzenia ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące EFRR, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności poprzez brak odniesienia się przy ocenie stanu faktycznego do zawartej tam definicji pojęcia "nieprawidłowości" wykorzystania środków unijnych;

3.

art. 78 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony i tym samym nierozpoznanie istoty sprawy poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

4.

art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej całokształtu materiału dowodowego wskutek pominięcia: dowodów z dokumentów złożonych przez skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zapisu § 8 ust. 2 pkt 2 umowy;

5.

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji poprzez niewskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wymienionym w pkt 3 skargi.

W odpowiedzi na skargę Zarząd wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 17 stycznia 2013 r. oddalając skargę orzekł, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, a stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajdował potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Sąd stwierdził, że stanowisko organu nakazujące skarżącej zwrot części dofinansowania było prawidłowe. Umieszczenie przez skarżącą serwerów w serwerowni w K. stanowi bowiem naruszenie procedur, o których mowa w powołanych przepisach ustawy o finansach publicznych, w stopniu uzasadniającym zwrot tej części dofinansowania. Z treści § 1 pkt 21 umowy zawartej w dniu 22 lutego 2011 r. pomiędzy Zarządem jako Instytucją Zarządzającą a skarżąca Spółką jako Beneficjentem o dofinansowanie projektu "Wzrost konkurencyjności firmy W. poprzez wdrażanie nowych usług" wynika, że jej integralną częścią jest załącznik stanowiący wniosek o dofinansowanie wraz biznesplanem. Stosownie do § 2 ust. 2 umowy skarżący zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie. We wniosku tym i w biznes planie wnioskodawca wyjaśnił, że projekt polega na opracowaniu zaawansowanych technologicznie, informatycznie i graficznie systemów i aplikacji internetowych wykorzystywanych w codziennej pracy firm, zaś inwestycja której dotyczy projekt jest inwestycją w środki trwałe wnioskodawcy oraz wartości niematerialne i prawne. Jako miejsce wykonania projektu wnioskodawca wskazał K. W pkt 4.1 biznes planu nie wskazał natomiast na inne miejsca oddziaływania projektu, w których zakupione w ramach projektu maszyny i urządzenia mogą być wykorzystywane i składowane. Jednocześnie w pkt 4.6 odnosząc się do rubryki zasoby techniczne do realizacji projektu, wnioskodawca nie wskazał na brak pomieszczeń dla posadowienia serwerów, lecz zapewnił, że posiada biuro w pełni wyposażone oraz niezbędny sprzęt komputerowo biurowy.

Sąd zwrócił uwagę na fakt, że dane zawarte we wniosku mają znaczenie dla jego oceny i procesu decyzyjnego w zakresie przyznania środków dofinansowania na realizację projektu. Projekt podlega ocenie formalnej i merytoryczno-technicznej, tak pod względem planowanego do realizacji zakresu rzeczowego, podmiotowości wnioskodawcy jak i terminów realizacji. Wprowadzenie innych warunków realizacji projektu przez wskazanie braku odpowiedniego miejsca posadowienia serwerów, konieczności umieszczenia ich poza granicami województwa mogło mieć wpływ na ocenę projektu. Przepis art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 - dalej jako: u.z.p.p.r.) nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek uwzględniania zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.

WSA odniósł się także do faktu, że uprawnienie' do umieszczenia serwerów w K. skarżąca wywodziła z zapisu zawartego w Podręczniku, z którego wynika, że urządzenia ruchome (mobilne) mogą być wykorzystywane poza granicami województwa ś., w granicach obszaru geograficznego RP Zdaniem skarżącej termin "urządzenie ruchome: jest pojęciem tożsamym z rzeczami ruchomymi w rozumieniu prawa cywilnego, a taki charakter rzeczy ruchomej mają serwery. Z takim stanowiskiem sąd się nie zgodził, uznając, że przewidziana w Podręczniku możliwość wykorzystywania środków trwałych, będących urządzeniami ruchomymi (mobilnymi), poza granicami województwa ś. stanowi wyjątek od zasady, który winien być interpretowany ściśle jako czasowe wykorzystywanie sprzętu ze swej natury mobilnego poza granicami regionu. Natomiast termin "urządzenia ruchome" został zawężony do urządzeń mobilnych, a zatem takich, które z natury wprawiane są w ruch.

W dalszej kolejności Sąd pierwszej instancji przychylił się do stanowiska organu, że wydatki na zakup serwerów posadowionych poza terenem województwa ś. zostały poniesione z naruszeniem procedur wynikających z dokumentów programowych i stosownie do art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych podlegają zwrotowi.

Sąd odniósł się również do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 w związku z art. 7 k.p.a przez nieuwzględnienie wniosków przeprowadzenie dowodów. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że wskazane w tezie dowodowej okoliczności nie mają znaczenia w postępowaniu w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Z kolei posadowienie serwerów stanowiących inwestycję w środki trwałe w K., przy zapisach zawartych tak we wniosku o dofinansowanie jak i biznesplanie wskazujących na K. jako miejsce realizacji projektu, pozwalało organowi na ocenę zachowania procedur przy realizacji umowy, bez potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego z zakresu usług elektronicznych.

Sąd odniósł się także do zarzutu nieuzasadnionej odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego językoznawcy na okoliczność wykładni czy pojęcie urządzenie ruchome (mobilne) obejmuje serwery wskazano, że dla dokonania wykładni tego pojęcia konieczne było uwzględnienie nie tylko jego literalnego brzmienia, ale także kontekstu, funkcji oraz celu w jakim zostało użyte. Zdaniem WSA taka wykładnia, została w sprawie prawidłowo dokonana przez organ.

Skargę kasacyjną od wyroku z 17 stycznia 2014 r. wniosła W. S.A., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając:

1.

naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 207 ust. 1 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie, iż w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające żądanie zwrotu przez Skarżącego części dofinansowania, podczas gdy przesłanki do tego nie zaszły i w konsekwencji dowolne przyjęcie, iż wskaźniki produktu i rezultatu Projektu nie zostały zrealizowane, podczas gdy cel Projektu został osiągnięty zgodnie z założeniami, w tym zapisami Podręcznika Kwalifikowalności Wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Województwa Ś. na lata 2007-2013,

2.

naruszenie prawa materialnego - usankcjonowanie niezastosowania przy wydaniu decyzji art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności poprzez brak odniesienia się przy ocenie stanu faktycznego do zawartej tam definicji pojęcia "nieprawidłowości" wykorzystania środków unijnych,

3.

naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - to jest: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez Organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść Skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie Organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał dowodowy powinien być uzupełniony w pierwszej kolejności o opinię biegłego językoznawcy, w kolejnej ewentualnie o zeznania świadka S.R., opinię biegłego z zakresu usług elektronicznych oraz biegłego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw. Ponadto Sąd pierwszej Instancji nie dostrzegł, iż Organ wydający decyzję w ogóle nie uwzględnił treści § 8 ust. 2 pkt 2 umowy o dofinansowanie zawartej ze Skarżącym w dniu 22/02/2011 r. oraz pominął dowody z dokumentów złożonych przez Skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 20 czerwca 2012 r. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

4.

naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - to jest: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. i tym samym naruszenie zasady zaufania do organu władzy publicznej poprzez usankcjonowanie działania Organu polegającego na rozpatrzeniu istotnych sprzeczności w zawartej umowie o dofinansowanie wyłącznie na korzyść Organu - co uczyniono z pominięciem słusznego interesu społecznego.

W związku ze wskazanymi naruszeniami spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Zasadnie w okolicznościach faktycznych sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na regulacje dotyczące konkursu, a mianowicie regulamin konkursu, instrukcję wypełniania wniosku, a także treść wniosku i stanowiący doń załącznik biznes plan projektu.

Z § 2 pkt 2 regulaminu konkursu wynika, że wnioskodawca przed sporządzeniem wniosku zobowiązany był do zapoznania się z dokumentami dotyczącymi konkursu. W myśl zaś § 1 ust. 4 tego regulaminu podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku są przedsiębiorcy podejmujący inwestycje na terenie województwa ś. Także w instrukcji wypełniania wniosku wskazano, że projekty muszą być realizowane na terenie województwa ś.

W złożonym wniosku o dofinansowanie skarżąca kasacyjnie podała w ppkt D8, że miejscem realizacji projektu będzie miasto K. W opisie projektu ppkt D10 beneficjent scharakteryzował inwestycję jako inwestycję w środki trwałe wnioskodawcy. Natomiast w pkt 4 biznes planu "Planowana inwestycja" w pkt 4.1 Spółka kolejny raz wskazała miasto K. jako lokalizację inwestycji oraz na brak innego miejsca poza miejscem realizacji inwestycji, czyli miastem K., w którym zakupione maszyny i urządzenia mogłyby być wykorzystywane lub składowane. Z kolei w ppkt 4.2 "Opis planowanej inwestycji" wnioskodawca powtórzył zapisy z ppkt D10 wniosku, a także uściślił zakres inwestycji związanej z realizacją projektu poprzez wskazanie zakupu serwerów typu Tytan 1U. W ppkt 4.6 biznes planu wskazał zaś, że posiada biuro w pełni wyposażone oraz niezbędny sprzęt komputerowy i biurowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości twierdzenie, że projekt w postaci inwestycji w środki trwałe (serwery), zgodnie z regulacjami konkursu, winien być zlokalizowany na terenie województwa ś. Ze złożonych przez Spółkę w zakresie dofinansowania unijnego dokumentów wynika zaś, że inwestycja miała być zlokalizowana na terenie miasta K.

Niewątpliwie zauważyć też trzeba, że projekt dotyczy wdrożenia nowych usług. Wdrożenie tych usług związane jest jednak z inwestycją, bez niej realizacja tego projektu byłaby niemożliwa. Inaczej mówiąc cel projektu nie zostałby osiągnięty, gdyby nie nabyto serwerów.

Aby projekt został sfinansowany musiał być zrealizowany na terenie województwa ś. Dofinansowanie zgodnie z regulacjami konkursu przysługuje bowiem na inwestycje podejmowane na terenie województwa ś. W biznes planie Spółka jednoznacznie określiła, że lokalizacja inwestycji to miast K. oraz, że brak innego miejsca poza miejscem realizacji projektu (K.), w którym maszyny i urządzenia mogłyby być wykorzystywane i składowane. Powołane pojęcie składowanie w sposób jednoznaczny wskazuje na umiejscowienie danej inwestycji. Winno to być miasto K., względnie województwo ś., którego wyłącznie jako miejsca dotyczy finansowanie projektów w ramach tego konkursu.

Podnieść w tym miejscu należy, że zasadnie Sąd I instancji powołał się na zapisy Podręcznika Kwalfikowalności wydatków, który określa jakie wydatki podlegają dofinansowaniu oraz zasadę konwergencji, która oznacza przyśpieszenie, wzrost innowacyjności, wyrównywanie różnic w odniesieniu do innych regionów. Innowacyjność regionu związana jest z inwestycją w serwery, które winny być umiejscowione zgodnie z regulacjami konkursu w K. Nadto dodać należy, że serwerownia w K. stanowi o rozwoju regionu. Stwarza możliwość ulokowania tam innych serwerów skarżącej kasacyjnie Spółki, jak i innych podmiotów, przy uwzględnieniu ewentualnego wynajęcia w niej miejsca.

Skontaktować zatem należy, że umieszczenie serwerów poza obszarem województwa ś. wykracza poza teren, na którym mogą być realizowane inwestycje finansowane w ramach konkursów organizowanych przez Instytucję Zarządzającą Województwa Ś.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego urządzenia ruchome (mobilne), to urządzenia, które ze swej istoty mogą się poruszać. Z pewnością nie są to ruchomości w rozumieniu prawa cywilnego. Stanowią one jedynie pewną grupę ruchomości charakteryzujących się możliwością poruszania się, o których mowa w kodeksie cywilnym.

W zakresie twierdzeń Spółki odnoszących się do § 8 ust. 2 pkt 2 umowy, stwierdzić należy, że w ocenie NSA, chodzi w nim o sprzęt ruchomy (mobilny). Inaczej doszłoby do wewnętrznej sprzeczności w umowie. Z jednej strony inwestycja dotyczyłaby tylko województwa ś., z drugiej zaś strony całego kraju. W ocenie NSA § 8 ust. 2 pkt 2 dotyczy wyłącznie sprzętu ruchomego mobilnego, który może być wykorzystywany na terenie całego kraju. Serwery takim sprzętem nie są.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było zamiarem stron umowy uzgodnienie, z którego wynikałoby że serwery mogą być używane na terenie całego kraju. Przeczy temu w sposób jednoznaczny oprócz treści postanowień umowy, wystąpienie Spółki kilka dni po podpisaniu kontraktu, do Instytucji Zarządzającej o zmianę tej umowy poprzez ustalenie umiejscowienia przedmiotowych serwerów w K. Propozycję zmiany umowy tłumaczy treść § 17 ust. 1 umowy, z którego to wynika obowiązek Spółki zgłaszania zmian dotyczących realizacji projektu. W kontrakcie postanowiono także, że zakres zmian strony uzgadniają w umowie. Gdyby wolą stron było ustalenie użytkowania serwerów na terenie całego kraju, za zbędne należałoby uznać wystąpienie beneficjenta pomocy unijnej o zmianę w tym zakresie warunków umowy o dofinansowanie.

Mając zatem na względzie przedstawioną powyżej argumentację stwierdzić trzeba, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, dokonana ocena została przeprowadzona bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, w konsekwencji za niezasadne należało uznać zarzuty dotyczące niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Za nieusprawiedliwiony trzeba było też uznać zarzut niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że materiał dowodowy winien być uzupełniony poprzez uzyskanie opinii biegłych oraz zeznania świadka. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też argumentów dotyczących naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej. Nie można bowiem przyjąć w okolicznościach faktycznych sprawy, że w umowie występują wewnętrzne sprzeczności. Tym samym nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, także art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przy wydaniu decyzji art. 2 pkt 7 rozporządzenia podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Zarząd Województwa Ś. w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Bowiem sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, iż wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów i zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r.) jak i ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia (art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r.) są to odrębne od siebie zadania w przypadku, gdy decyzji o zwrocie nie poprzedza nałożenie przez IZ korekty finansowej nie ma możliwości odniesienia się do definicji nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia. Zgodnie z art. 56 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006 Zasady kwalifikowalności wydatków ustanawia się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach szczególnych dotyczących poszczególnych funduszy, a Instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe (art. 60 rozporządzenia) i dopiero uznanie wydatku za kwalifikowalny, zgodnie z określonymi kryteriami kwalifikowalności rodzić mogłoby skutki w postaci nałożenia na taki wydatek korekty finansowej na przykład gdyby Skarżący prawidłowo posadowił serwery w miejscu realizacji projektu, czyli byłby to wydatek kwalifikowalny, ale przy jego zakupie naruszyłby zasady wyboru najkorzystniejszej oferty, to na ten wydatek IZ nałożyłaby korektę finansową przy uwzględnieniu szkody jaka powstałaby lub mogłaby powstać w budżecie UE. Stanowisko, iż konieczne jest rozpatrzenie kwestii korekty finansowej, Nieprawidłowości i wykazania szkody przy każdej decyzji o zwrocie, również w przypadku gdy przesłanką jej wydania jest przeznaczenie środków dotacji w sposób nieuprawniony na wydatki nlekwalifikowalne, na które beneficjenci nie uzyskaliby w ogóle dofinansowania (gdyż na etapie oceny wniosku o dofinansowanie taki wydatek nie zostałby uznany za kwalifikowalny), naruszałoby zasadę równego traktowania Beneficjentów.

Brak zgody Instytucji Zarządzającej na zmianę w omawianym zakresie umowy oraz ustalenie w postępowaniu kontrolnym, że przedmiotowe serwery znajdują się w K., implikuje zwrot dofinansowania. Za nieusprawiedliwiony należało więc uznać zarzut naruszenia art. 207 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.