Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2642523

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 lutego 2019 r.
II GSK 5409/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.).

Sędziowie: NSA Joanna Zabłocka, del. WSA Izabella Janson.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2789/15 w sprawie ze skargi I.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej

1. uchyla zaskarżony wyrok;

2. oddala skargę;

3. zasądza od I.G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2789/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze publicznej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) października 2014 r., a także zasądził od organu na rzecz skarżącego - I.G. zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu (...) października 2013 r. o godzinie 14:08:28 stałe urządzenie kontrolne o nr identyfikacyjnym (...) zainstalowane w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej S8 węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Wieluń (na dzień kontroli: węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Syców-Wschód), zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym (...) poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym (...). W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Według podjętych ustaleń w czasie kontroli pojazdem kierował I. G.

Decyzją z dnia (...) października 2014 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na kierującego pojazdem karę pieniężną w wysokości 3.000 zł na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.).

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję.

Organ wskazał, że odcinek drogi ekspresowej S8, po którym poruszał się kontrolowany zespół pojazdów, został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 13 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.). W rozpatrywanej sprawie kierujący nie uiścił opłaty za przejazd zespołem pojazdów po płatnym odcinku drogi ekspresowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział we Wrocławiu) nr (...) z dnia 18 czerwca 2014 r. organ stwierdził, że w dniu (...) października 2013 r. na odcinku drogi ekspresowej S8 węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Wieluń, istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo. Organ zaznaczył, że wskazane w piśmie zarządcy drogi, przeprowadzone kontrole ustawienia tabliczek T-34 nie wykazały w tym zakresie nieprawidłowości.

Odnosząc się do wyjaśnień strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie była świadoma popełnionego naruszenia oraz miało ono charakter incydentalny, organ wskazał, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych czy też ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie wykazał też należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w ten sposób naruszył art. 7 i 77 k.p.a. Zebrane w sprawie dowody ocenił z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a., tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy po drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 ha ust. 6 ustawy o drogach publicznych w dniu 22 marca 2011 r. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy A i S oraz klasy GP i G - określonych w załączniku nr 1 i 2 do tego rozporządzenia. Z kolei rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) wydane na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym określa znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. Konkretne znaczenie znaku, z wyjątkiem znaków ostrzegawczych, wynika z treści danego znaku lub objaśnienia zawartego w treści rozporządzenia. Zgodnie z § 1 ust. 4 w związku z § 2 ust. 4 rozporządzenia napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku. Natomiast stosownie do § 65 ust. 3 tego rozporządzenia umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Przepis ten został dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 705) zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dniem 30 czerwca 2011 r. Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, Minister Infrastruktury rozporządzeniem z 3 lipca 2003 r. określił szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181; powoływane jako: rozporządzenie z 3 lipca 2003 r.). Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 702) zmieniającym powyższe rozporządzenie, ustalono, że tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E - 15c, drogi ekspresowej E - 15d lub innej drogi krajowej E - 15a, występującym samodzielnie (6.3.7.9. załącznika do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.).

Zdaniem WSA, organ stosując wobec skarżącego sankcję administracyjną z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, naruszył ten przepis przez wadliwą jego wykładnię. Uznał bowiem - co do zasady - za prawnie obojętną dla nałożenia kary pieniężnej na tej podstawie okoliczność właściwego oznakowania drogi, po której poruszał się pojazd/zespół pojazdów kierowany przez skarżącego - jako drogi płatnej, podczas gdy dla właściwego zrekonstruowania normy prawnej objętej tym przepisem konieczne jest ustalenie, czy droga ta/odcinek drogi była oznaczona zgodnie z wymaganiami ustalonymi w ww. przepisach aktów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych i ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Sąd I instancji zaznaczył, że organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że na podstawie informacji uzyskanych z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w Katowicach z dnia 18 czerwca 2014 r. nr (...) ustalił, iż w dniu (...) października 2013 r. na odcinku drogi ekspresowej S8 węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Wieluń, istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo. Organ nie odniósł się jednak do prawidłowości oznakowania miejsca, w którym skarżący wjeżdżał na płatny odcinek drogi.

Skargę kasacyjną wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., powoływana jako: p.p.s.a.) organ zarzucił Sądowi I instancji:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że organ naruszył art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego wadliwą wykładnię uznającą za prawnie obojętną dla sprawy okoliczność właściwego oznakowania drogi, podczas gdy okoliczność tą organ uznał za istotną w sprawie, w związku z czym w kwestii właściwego oznakowania drogi organ przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, bowiem nie zbadał, czy miejsce w którym skarżący wjeżdżał na płatny odcinek drogi, było prawidłowo oznakowane, podczas gdy organ uzyskał informację z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, że droga krajowa nr S8, węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Syców Wschód, oznaczona została tablicami informacyjnymi T-34, a z informacji tej wywieść należało, że oznakowanie to zostało ustawione przez zarządcę drogi zgodnie z obowiązującymi przepisami, a co za tym idzie znak T-34 usytuowany został najdalej w promieniu 50 metrów od miejsca, w którym skarżący wjeżdżał na płatny odcinek drogi, bowiem takie usytuowanie znaku wynikało wprost z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.);

2) naruszenie prawa materialnego, a to § 1 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 1 w części 6.3.7.8 oraz 6.3.7.9 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy przepisy te określają szczegółowo miejsce umieszczania znaków z numerem drogi oraz tabliczką T-34, a zatem właściwe zastosowanie tego przepisu powinno prowadzić Sąd do wniosku, że znak T-34 został ustawiony nie dalej niż 50 metrów od wjazdu na płatny odcinek drogi, co w zamyśle ustawodawcy wystarczające jest do tego, aby wykonujący przewóz zorientował się po jakiej drodze wykonuje przejazd.

Wskazując na powyższe naruszenia organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ zażądał rozpoznania sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ argumentował, że wbrew twierdzeniu Sądu I instancji wydając zaskarżoną decyzję uznał, iż okoliczność oznakowania drogi może mieć znaczenie dla zasadności nałożenia kary za przejazd po drogach publicznych bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Stąd też, na etapie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzupełnił materiał dowodowy o pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, będącej zarządcą drogi S8, na której ujawniono naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Z dokumentu tego jednoznacznie wynika, że oznakowanie tabliczkami T-34 na drodze krajowej nr S8 węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Syców Wschód zostało wprowadzone przed kontrolą spornego przejazdu, która miała miejsce w dniu (...) października 2013 r. Z treści tego pisma wynika, że wprowadzenie stałej organizacji ruchu na wskazanym odcinku nastąpiło do dnia 15 listopada 2012 r. W wyniku przeprowadzenia kolejnych kontroli zgodnie z § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) nie stwierdzono nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34 oraz znaków informacyjnych D-39a. Wykazane zostało w ten sposób, że do 15 listopada 2012 r. zarządca drogi wprowadził kompletne oznakowanie ww. drogi tabliczkami T-34. Kontrole oznakowania, które odbyły się m.in. w dniu 11 lipca 2013 r. oraz w dniu 24 października 2013 r. nie wykazały nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek T-34.

Zdaniem organu, w związku z uzyskaniem od zarządcy drogi jednoznacznej informacji o tym, że droga po której poruszał się skarżący została oznakowana znakami T-34, nie miał podstaw do tego, aby kwestionować tą okoliczność, tym bardziej, że strona na żadnym etapie postępowania nie podnosiła braku oznakowania drogi, po której w dniu (...) października 2013 r. wykonywała kontrolowany przejazd.

Organ argumentował ponadto, że wprowadzając stałą organizację ruchu i ustawiając znaki drogowe z numerem drogi oraz tabliczką T-34, zarządca drogi związany jest treścią przepisów, które w sposób szczegółowy regulują gdzie i w jaki sposób mają być ustawione określone znaki. Ustawodawca nakładając na organy obowiązek oznakowania drogi jako płatnej jednocześnie określił sposób i miejsce umieszczania tych znaków, nie pozostawiając zarządcom drogi żadnego luzu decyzyjnego. I tak, w treści załącznika nr 1 w części 6.3.7.8 oraz 6.3.7.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. wynika sposób umieszczania tabliczek T-34. Mianowicie, tabliczka T-34 jest stosowana na drodze objętej poborem opłaty elektronicznej łącznie ze znakiem numeru drogi: E-15c (pod znakiem z numerem autostrady), E-15d (pod znakiem z numerem drogi ekspresowej) oraz E-15a (pod znakiem innej drogi krajowej), występującym samodzielnie. Znak z numerem drogi stosuje się natomiast na znakach kierunku na skrzyżowaniach dróg krajowych i wojewódzkich między sobą. Zaleca się ich stosowanie także na skrzyżowaniach z innymi drogami. Numery dróg umieszcza się samodzielnie, w odległości do 50 m za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku. Nadto numery dróg umieszcza się samodzielnie przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przeddrogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi. Powołane rozporządzenie w sposób kompleksowy określa zatem w jakich miejscach zarządca drogi winien ustawić znaki informujące o numerze drogi wraz z tabliczkami T-34 informującymi, że dana droga lub odcinek podlega opłacie elektronicznej.

Zdaniem organu, z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad potwierdzającego wywiązanie się z obowiązku oznakowania drogi krajowej nr S8 węzeł Wrocław Psie Pole - węzeł Syców Wschód znakami T-34, wywieść należało, że oznakowanie to zostało ustawione zgodnie z powołanymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., a co za tym idzie znak T-34 umieszczony pod znakiem z numerem drogi, ustawiony mógł być najdalej w promieniu 50 metrów od miejsca, w którym skarżący wjeżdżał na płatny odcinek drogi. Takie miejsce umieszczenia znaku zgodnie z zamysłem ustawodawcy pozwala kierującemu pojazdem jego spostrzeżenie, odczytanie i prawidłową reakcję.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.

Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które - zdaniem organu - miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucane naruszenie przepisów postępowania w zakresie badania i oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy związane jest w sposób bezpośredni z dokonaną wykładnią prawa materialnego, które miało wpływ na zakres prowadzonego postępowania dowodowego. Komplementarny charakter zarzutów środka odwoławczego powodował, że wymagały one łącznego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych - w stanie prawnym rozpatrywanej sprawy tj. w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1310) - za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za który pobiera się opłatę elektroniczną - bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

Sąd I instancji uznał, że dla właściwego zrekonstruowania normy prawnej objętej tym przepisem konieczne jest ustalenie, czy droga była oznaczona jako płatna zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach aktów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych i ustawy - Prawo o ruchu drogowym. WSA powołał się na pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym umieszczona pod znakiem drogowym tabliczka T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym. Brak odpowiedniej informacji o płatnym odcinku drogi, uniemożliwia użytkownikowi drogi zorientowanie się na jakiej drodze się znajduje i dokonanie odpowiedniego wyboru pomiędzy drogą płatną a alternatywną drogą bezpłatną. Korzystającego w takiej sytuacji z drogi płatnej, nieoznaczonej tabliczką T-34, nie można obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać kary pieniężnej. Zgodnie z regułami wynikającymi z art. 2 Konstytucji, warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku (zob. wyrok z 21 sierpnia 2013 r. II GSK 1467/12 i z 15 stycznia 2014 r. II GSK 1434/12). Stanowisko to w pełni podziela Sąd w obecnym składzie, przy czym stwierdza, że w obecnie rozpatrywanej sprawie organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył tak rozumianego art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Z uzasadnienia objętej sądową kontrolą decyzji wynika, że okoliczność właściwego oznakowania drogi, na odcinku po którym poruszał się zespół pojazdów kierowany przez skarżącego, podlegała badaniu i ocenie organu. Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 czerwca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że w dniu wykonywania przejazdu na wskazanym odcinku drogi ekspresowej S8 istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone w sposób prawidłowy tj. zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z rozrządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Okoliczność ta została potwierdzona w wyniku przeprowadzonych kontroli oznakowania drogi, które odbyły się przed datą przejazdu, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, jak też bezpośrednio po tej dacie, i nie wykazały nieprawidłowości w zakresie ustawienia tabliczek T-34.

Dokonane przez organ ustalenia nie były kwestionowane. Strona na żadnym etapie postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu sądowym nie próbowała uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej za przejazd po drodze publicznej bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej poprzez twierdzenie, że do naruszenia przez nią przepisów nakładających obowiązek uiszczenia tej opłaty doszło z powodu nieoznakowania drogi, nie podnosiła też, że nie miała możliwości dokonania wyboru pomiędzy drogą płatną i niepłatną.

W zaistniałej sytuacji prawidłowość oznakowania na całym odcinku drogi, na którym odbywał się przejazd zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony tj. od węzła Wrocław Psie Pole do węzła Wieluń (na dzień kontroli: węzeł Psie Pole - węzeł Syców-Wschód) - obejmującym nota bene kilka węzłów i zjazdów, z których skarżący mógł skorzystać zjeżdżając np. z drogi po uzyskaniu informacji o obowiązku uiszczenia opłaty (węzeł Dąbrowa, Węzeł Cieśle) - uznać należało za bezsporną i niebudzącą żadnych wątpliwości. W ocenie NSA, okoliczność ta została dostatecznie wyjaśniona przez organ administracji i w związku z tym nie wymagała dalszego prowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności badania, w jaki sposób oznakowany był w dniu kontroli wjazd na wskazany odcinek drogi. Wbrew stanowisku Sądu I instancji organ wyjaśnił stan faktyczny, prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i ocenę tę przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Z omówionych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 orzekł, jak w punktach 1 i 2 sentencji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a., 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.