Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 9 stycznia 2008 r.
II GSK 505/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Bała.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 956/07 w zakresie odrzucenia skargi K. B. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia (...) lipca 2006 r. nr (...) w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia (...) października 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 956/07 odrzucił skargę K.B., wniesioną w dniu (...) sierpnia 2007 r., na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lipca 2006 r., nr (...) w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że w rozpatrywanej sprawie strona wniosła skargę na decyzję organu z dnia (...) lipca 2006 r. Takie oznaczenie decyzji i organu wynika wprost z treści wniesionej skargi, ponadto Sąd porównując treść przedmiotowej skargi ze skargą wniesioną w dniu (...) sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Sz 683/06) stwierdził, że są identyczne co do zarzutów i uzasadnienia.

Badając dopuszczalność skargi wniesionej w dniu (...) sierpnia 2007 r. Sąd I instancji stwierdził, że dotyczy ona decyzji z dnia (...) lipca 2006 r., uchylonej uprzednio prawomocnym wyrokiem WSA w S. z dnia (...) marca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 683/06. Prawomocne zakończenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARMiR z dnia (...) lipca 2006 r., nr (...) w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, wyklucza zdaniem Sądu możliwość rozpoznania sprawy ze skargi strony na tę samą decyzję, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej.

K.B. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez:

1.

niezastosowanie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez niewykonanie jego dyspozycji pomimo, iż zachodziły ku temu przesłanki, w szczególności skarga złożona przez stronę budziła uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości oznaczenia zaskarżonej decyzji, które to uchybienie WSA miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2.

niezastosowanie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie właściwego oznaczenia zaskarżonej decyzji, w przypadku gdy pomiędzy treścią skargi a oznaczeniem zaskarżonej decyzji zachodziły na tyle istotne rozbieżności, że wywoływały wątpliwości, co do prawidłowego oznaczenia zaskarżonej decyzji, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3.

niezastosowanie art. 65 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie doręczenia skarżącemu odpowiedzi na skargę złożoną przez organ, a tym samym uniemożliwienie mu sprostowania oznaczenia zaskarżonej decyzji, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podała, że skarga wniesiona w dniu (...) sierpnia 2007 r. odnosiła się do decyzji organu z dnia (...) lipca 2007 r., nr (...). Skarżący przyznał, iż rzeczywiście na podstawie treści żądań można było odnieść wrażenie, że skarga dotyczy decyzji z dnia (...) lipca 2006 r., jednakże po wnikliwej lekturze uzasadnienia oczywistym było, że nie może się do niej odnosić. Podkreślił również, że w toku postępowania administracyjnego nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, a skarga wniesiona do sądu administracyjnego sporządzona została samodzielnie przez stronę postępowania, która nie trudni się zawodowo świadczeniem usług prawnych, lecz jest rolnikiem.

W ocenie strony popełnienie omyłki w oznaczeniu zaskarżonej decyzji nie powinno skutkować odrzuceniem skargi. W sytuacji, gdy strona działa w postępowaniu samodzielnie, to w razie powzięcia wątpliwości, a takie WSA mógł powziąć, powinien był zastosować przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd powinien zatem wezwać stronę do sprecyzowania czy wniesiona przez nią skarga odnosi się do decyzji wskazanej w samej skardze, czy też innej decyzji.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, WSA odrzucając skargę bez uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez wskazanie, którą decyzję zaskarża, naruszył art. 49 § 1 p.p.s.a. Naruszył także art. 6 p.p.s.a. poprzez zaniechanie udzielenia stronie występującej w sprawie bez zawodowego pełnomocnika potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia o skutkach prawnych tych czynności i ich zaniedbań.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Art. 57 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom procesowym, tj. zawierać oznaczenie sądu do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzajów pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników oraz zawierać dodatkowe elementy, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

W przedmiotowej sprawie skarżący w skardze z dnia (...) sierpnia 2007 r. wskazał, iż skarży decyzję z dnia (...) lipca 2006 r. Skarga na tą decyzję została już wcześniej rozpoznana, gdyż WSA w S. wyrokiem z dnia (...) marca 2007 r. uchylił tę decyzję. Już z tego tylko powodu nasuwała się wątpliwość w jakim celu skarżący miałby po raz drugi skarżyć tę samą decyzję, skoro już poprzednio uzyskał korzystne dla siebie rozstrzygnięcie Sądu. Ponadto, wbrew ustaleniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu, skarga z dnia (...) sierpnia 2007 r. oraz poprzednia skarga z dnia (...) sierpnia 2006 r. nie "są identyczne co do zarzutów i uzasadnienia". Różnice w uzasadnieniu tych skarg dotyczą m.in. zawartego w skardze z dnia (...) sierpnia 2007 r. sformułowania " (...) Z kolei dalsze wywody organu w przedmiocie interpretacji art. 139 k.p.a. sugerują, iż skarżona aktualnie decyzja została zmieniona na niekorzyść strony. Tym samym na chwilę obecną strona nie wie, czy w istocie decyzja utrzymuje zaskarżoną decyzję pierwszej instancji w mocy, czy też zawiera rozstrzygnięcie, którego treść jest dla niej jeszcze bardziej niekorzystna (...)" (str. 2 uzasadnienia skargi).

Ponadto, Sąd I instancji pominął, iż w odpowiedzi na skargę organ wskazał " (...) iż przypuszczalnie intencją skarżącego jest złożenie skargi na decyzję nr (...), wydaną dnia (...) lipca 2007 r. W związku z powyższym niniejsza odpowiedź na skargę odnosić się będzie do zarzutów podniesionych przez stronę, jednakże w stosunku do rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia (...) lipca 2007 r. (...)"

W świetle powyższych okoliczności - które zostały przez Sąd I instancji pominięte - zachodziła konieczność wezwania skarżącego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o uzupełnienie i poprawienie skargi z dnia (...) sierpnia 2007 r. przez wskazanie czy skarga ta w istocie nie dotyczy innej decyzji niż wskazana w tej skardze, a mianowicie decyzji z dnia (...) lipca 2007 r. Konieczność takiego wezwania uzasadniała także treść art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a.