Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1775029

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 5 marca 2015 r.
II GSK 37/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Dariusz Dudra.

Sędziowie: NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.), del. WSA Małgorzata Grzelak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 209/13 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 209/13, uwzględnił skargę (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - uchylając zaskarżoną decyzję.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

I

Pismem z (...) kwietnia 2012 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił (...) (dalej: strona, skarżący) o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy związanej z wykonywaniem przez stronę działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm., dalej: u.t.d.) oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a także przestrzeganiem przez przedsiębiorcę regulacji dotyczącej czasu pracy kierowców.

W odpowiedzi strona poinformowała organ, że nie prowadzi już działalności w zakresie transportu drogowego od końca sierpnia 2011 r. Wyjaśniła także, że nie posiada wykresówek ani innych dokumentów za okres objęty kontrolą, gdyż zostały one zniszczone podczas porządków. W aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Rybnika z (...) września 2011 r. nr (...), którą wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej wpis nr (...) dotyczący (...). Wykreślenie z ewidencji nastąpiło z dniem (...) sierpnia 2011 r.

Organ I instancji wystawił imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli określając datę jej rozpoczęcia na (...) maja 2012 r. Wskazano także okres objęty kontrolą od (...) maja 2011 r. do (...) maja 2012 r.

Pismem z (...) maja 2012 r. (...) oświadczył, że za okres od (...) maja 2011 r. do dnia zakończenia działalności związanej z transportem drogowym, nie posiada żadnych wykresówek ani zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, jak też innych dokumentów poświadczających aktywność kierowcy. Wszelkie tego rodzaju dokumenty zostały spalone podczas porządków przed świętami.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości (...) zł, którą zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. ograniczył do kwoty (...) zł.

Organ I instancji stwierdził, że obowiązek przechowywania wykresówek i wydruków w każdym przypadku ich sporządzenia, w porządku chronologicznym i czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz obowiązek wydawania ich kopii na wniosek kierowców, a także okazywania lub doręczania wykresówek, wydruków oraz wczytanych danych na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych wynika z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r., dalej: rozporządzenie nr 3821/85) w zw. z art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L.102 z 11 kwietnia 2006 r., dalej: rozporządzenie nr 561/2006).

Biorąc pod uwagę fakt wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej decyzją z dnia 6 września 2011 r., przedsiębiorca winien był okazać do kontroli wykresówki oraz zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za okres od (...) maja 2011 r. do (...) września 2011 r. (data zakończenia działalności). Według organu spalenie wykresówek nie zwalnia z tego obowiązku i odpowiedzialności za ich brak.

Decyzją z (...) grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W podstawie prawnej podał art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1-6, art. 92c u.t.d., lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do tej ustawy, art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006, art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 oraz art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm., dalej: u.c.p.k.).

Według organu odwoławczego strona nie udokumentowała czasu pracy kierowców za 85 dni roboczych w okresie kontrolnym od (...) maja 2011 r. do czasu zakończenia działalności w dniu (...) września 2012 r., zasadne jest wobec tego nałożenie kary wyliczonej zgodnie a lp.6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d Organ wskazał, że na gruncie dotychczasowych przepisów obowiązek przechowywania i okazywania dokumentacji zapisów urządzeń rejestrujących przez okres 1 roku wynikał z art. 14 ust. 2 i 15 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85. Zaprzestanie działalności nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku przechowywania dokumentacji czasu pracy kierowców przez co najmniej rok. Organ odwoławczy podzielił przekonanie, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92c u.t.d.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 1 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Gl 209/13, uwzględnił - uchylając zaskarżoną decyzję.

Przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia odpowiedzialności za brak dokumentów dotyczących czasu pracy kierowcy w sytuacji, gdy przedsiębiorca zakończył działalności gospodarczą polegająca na wykonywaniu przewozów drogowych. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga w tej sytuacji ustalenia dwóch okoliczności. Po pierwsze, należy ustalić, czy skarżący miał obowiązek przechowywania, po zaprzestaniu prowadzenia działalności, dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców. Po drugi, w razie pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, należy ustalić, jakie konsekwencje łączą się z brakiem takich dokumentów i naruszeniem obowiązku ich przechowywania. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w sprawie nie było kwestionowane, że skarżący wykonywał działalność w zakresie transportu drogowego rzeczy i nie dysponował w czasie kontroli żadnymi dokumentami dotyczącymi czasu pracy kierowcy. Strona przyznała, że dokumenty takie zostały zniszczone. Nie kwestionowano także, że w okresie objętym kontrolą Skarżący jako przedsiębiorca dysponował jednym samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 3,5 t. i był jedynym kierowcą wykonującym przewozy. Te okoliczności zostały przez Skarżącego zarówno przyznane, jak i znajdują częściowe potwierdzenie w zebranych w sprawie materiałach.

Według Sądu I instancji organ I instancji wadliwe powołał w swojej decyzji przepis art. 16a u.t.d., który został dodany przez ustawę z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454, dalej: ustawa zmieniająca) i obowiązuje od 1 stycznia 2012 r. Wprawdzie przepis ten obowiązywał w dacie wszczęcia postępowania i następnie orzekania, nie obowiązywał jednak w dacie zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności, czyli w dniu (...) sierpnia 2011 r. W tej sytuacji nie może on być źródłem obowiązku przechowywania i okazywania materiałów dokumentujących czas pracy kierowców. Zakres obowiązków przedsiębiorcy, kończącego działalność musi być ustalony w oparciu przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie zakończenia działalności, a nie wprowadzone później. Organ II instancji nie powołał już ww. przepisu jako podstawy obowiązku przechowywania dokumentów, uznając, że źródłem tego obowiązku były przepisy aktów prawa wspólnotowego.

Sąd I instancji podzielił pogląd organu II instancji, że w dacie zakończenia przez skarżącego działalności w zakresie transportu drogowego, obowiązujący ówcześnie stan prawny zobowiązywał przedsiębiorcę, do przechowywania przez określony czas dokumentacji związanej z czasem pracy kierowców. Brak było przy tym odpowiednika art. 16a u.t.d., odnoszącego się wprost do sytuacji zaprzestania działalności. W dniu (...) sierpnia 2011 r., będącym w przekonaniu Sądu datą miarodajną dla ustalenia zakresu obowiązków skarżącego w związku z zakończeniem działalności, przepis art. 4 u.t.d. nie zawierał pkt 22, i jego powołanie w podstawie prawne decyzji organu II instancji nie jest zasadne. Okoliczność ta nie wyłącza jednak obowiązku przestrzegania tych przepisów prawa wspólnotowego, które mają moc powszechnie obowiązującą i bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym, bez potrzeby implementacji w drodze ustawy. Do takiej kategorii należą przepisy rozporządzeń wydawanych przez organy Unii Europejskiej.

Sąd I instancji powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a pkt ii rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 wskazując, że te przepisy obowiązywały w czasie zakończenia działalności przez skarżącego i były dla niego źródłem obowiązku przechowywania materiałów związanych z dokumentowaniem czasu pracy kierowców przez okres roku od daty ich sporządzenia (zarejestrowania). Jednakże z przepisów tych wynika inny okres przechowywania, niż w przypadku aktualnie obowiązującego art. 16a u.t.d., okres roczny winien być liczony od daty zarejestrowania aktywności kierowcy, podlega on zatem sukcesywnemu przesunięciu, liczonemu nie od daty zakończenia działalności, ale daty sporządzenia (zarejestrowania). W dacie rozpoczęcia kontroli winny zatem być przechowywane materiały dokumentujące czas pracy kierowcy pochodzące z daty wcześniejszej o 12 miesięcy i z dat kolejnych, aż do czasu zakończenia działalności.

Sąd I instancji podkreślił, że stan prawy obowiązujący w dacie kontroli, a następnie orzekania przez organy uległ zmianie. Celem ustalenia przepisów, które winny znaleźć zastosowanie przy ustaleniu sankcji za stwierdzony brak i naruszenie obowiązku przechowywania określonych materiałów, należy wziąć pod uwagę przepisy intertemporalne zawarte w ustawie zmieniającej. Zgodnie z art. 10 tej ustawy, przepisy u.t.d. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Wobec faktu, że ustawa zmieniająca zawiera regulację intertemporalną, nie ma podstaw do rozstrzygania kwestii intertemporalnych związanych ze zmianą stanu prawnego, w oparciu o ogólne zasady prawa intertemporalnego. W pierwszej kolejności zastosowanie winny znaleźć reguły wprowadzone przez ustawodawcę. W dacie orzekania przez organy obowiązywała u.t.d. w brzmieniu obowiązującym po (...) stycznia 2012 r. Przepis art. 10 ustawy zmieniającej rozciągnął jej zastosowanie także na postępowania dotyczące nałożenia kar pieniężnych na te sprawy, które zostały wszczęte przed zmianą, ale nie zostały ostatecznie zakończone. Nie budzi zatem wątpliwości, że do spraw dopiero wszczętych po dniu (...) stycznia 2012 r., a dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zastosowanie winny znaleźć przepisu obowiązujące w dacie orzekania.

Ustawa zmieniająca dokonała także zmian w załączniku nr 3 do u.t.d. W szczególności w I.p. 1.6 załącznika nr 3 przewidziano karę w ryczałtowej wysokości (...) zł za nieprzechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji, o jakich mowa w art. 16a i 33a u.t.d., przez podmioty wymienione w tych przepisach. WSA zwrócił uwagę, że punkt 1.6 załącznika nie odsyła do art. 16a u.t.d i nie stanowi, że określona w nim wysokość kary dotyczy naruszenia określonego w tym przepisie, ale z odwołaniem się do niego określa rodzaje dokumentów, które nie są przechowywane i wskazuje podmioty, które obowiązku przechowywania nie dopełniają. Według Sądu I instancji odpowiada to stanowi faktycznemu niniejszej sprawy, w której podstawą zarzutu jest zaniechanie przechowywania dokumentów dotyczących czasu pracy kierowcy przez przedsiębiorcę, który zakończył działalność.

W przekonaniu Sądu ten przepis winien znaleźć w konsekwencji zastosowanie w zakresie wyliczenia kary za stwierdzone naruszenie. Skoro nie funkcjonuje już przedsiębiorca, w sprawie nie mogło mieć miejsca nieokazanie określonych dokumentów w czasie kontroli w przedsiębiorstwie. Organy przyjęły, że skarżący, mimo obowiązku, nie przechowywał po zaprzestaniu działalności materiałów dokumentujących czas pracy kierowcy. Jest to sytuacja, której dotyczy właśnie lp. 1.6 załącznika do u.t.d., którego zastosowanie w tym brzmieniu do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych przewiduje właśnie art. 10 ustawy zmieniającej.

Sąd I instancji stwierdził, że co do zasady stanowisko skarżącego o braku podstaw do przeprowadzania kontroli i nakładania kar za stwierdzone naruszenia, nie jest zasadne. Mimo zakończenia działalności na skarżącym przez pewien okres czasu ciążył jeszcze obowiązek przechowywania określonych dokumentów. Bezsporne jest, że obowiązek ten został naruszony, skarżący bowiem przyznał, że określone dokumenty zostały zniszczone. W ocenie WSA nie ma znaczenia dla sprawy, że zniszczenia dokonała osoba trzecia, prawidłowo organy przyjęły, że nie zachodzą w sprawie okoliczności zwalniające z odpowiedzialności osobę zobowiązaną. Jednak wadliwie ustalona została wysokość obliczonej kary, co było skutkiem zastosowania nieadekwatnego punktu załącznika do u.t.d.

II

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1)

art. 10 i art. 11 ustawy zmieniającej obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. w zw. z treścią lp. 1.6, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. (obowiązującego od dnia 1 stycznia 2012 r.) i treścią lp. 11.4.1 załącznika do u.t.d (obowiązującego do dnia 1 stycznia 2012 r., a to w chwili zaistnienia naruszenia) polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie odnaleźć winna zastosowanie sankcja z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. podczas, gdy w chwili powstania naruszenia nie istniał przepis analogiczny do sankcji z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (sankcjonujący tożsame zachowanie), a pojawił się po raz pierwszy dnia 1 stycznia 2012 r., tj. w chwili orzekania, natomiast stypizowane było zachowanie polegające na nieokazaniu wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie zarówno w chwili zaistnienia naruszenia, tj. lp. 11.4.1 załącznika do u.t.d. (obowiązującego do dnia 1 stycznia 2012 r.), jak i w chwili orzekania, tj. lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. (obowiązującego od dnia 1 stycznia 2012 r.) i naruszenia te sankcjonowane były identycznymi karami' pieniężnymi (tekst jedn.: 500 złotych za każdy dzień);

2)

art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2012 r. (tekst jedn.: w chwili zaistnienia naruszenia) w zw. z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd, że skoro przedsiębiorca nie funkcjonuje, nie mogło mieć miejsca naruszenie w postaci nieokazania określonych dokumentów podczas kontroli w przedsiębiorstwie, wobec okoliczności objęcia kontrolą przedziału czasowego od dnia 8 maja 2011 r. do dnia zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę (więc okresu kiedy działalność gospodarcza była faktycznie wykonywana) oraz wniosku strony o przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu, a także faktu iż w powołanych przepisach ustawodawca nie wyłączył, ani nie ograniczył obowiązku przechowywania dokumentacji czasu pracy kierowcy w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności z okresu, gdy skarżący działalność taką wykonywał.

Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego, co w sprawie ma miejsce, wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie nie podważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, które stanowiły podstawę subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego skutkuje zatem przyjęciem za ustalony stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonego wyroku.

Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w punkcie I ppkt 1 i 2) petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, który słusznie uchylił zaskarżoną decyzję wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący miał obowiązek przechowywania, po zaprzestaniu prowadzenia działalności, dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców, przy czym obowiązek ten był określony w przepisach prawa materialnego obowiązujących w dacie zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności, tj. w dniu (...) sierpnia 2011 r. Źródłem tego obowiązku były przepisy prawa unijnego, a nie krajowego. W konsekwencji, Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż organ I instancji wadliwe powołał w swojej decyzji przepis art. 16a ustawy zmieniającej. Podobnie nie było zasadne powołanie przez organ II instancji w podstawie prawnej art. 4 pkt 22 ustawy zmieniającej. Przepisy te bowiem zostały dodane przez ustawę z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454) i obowiązują od 1 stycznia 2012 r., a zatem przepisy te nie obowiązywały w dacie zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności, tj. w dniu 31 sierpnia 2011 r.

Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w dacie zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności brak było odpowiednika art. 16a ustawy zmieniającej, odnoszącego się wprost do zaprzestania działalności, zaś przepis art. 4 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r. nie zawierał pkt 22. Źródłem obowiązku przechowywania materiałów związanych z dokumentowaniem czasu pracy kierowców były przepisy art. 10 ust. 5 lit. a pkt ii rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 321/85, które przewidywały obowiązek przechowywania materiałów związanych z dokumentowaniem czasu pracy kierowców przez okres co najmniej roku po ich zarejestrowaniu (wykresówek i wydruków przez co najmniej rok po ich użyciu).

Sąd I instancji zasadnie zauważył, że z przepisów tych wynika inny okres przechowywania, niż w przypadku obowiązującego od 1 stycznia 2012 r. art. 16a ustawy zmieniającej, w świetle którego okres roczny liczony jest od dnia, w którym przedsiębiorca przestał wykonywać transport drogowy. Według bowiem przepisów obowiązujących w dacie zaprzestania działalności przez skarżącego okres roczny powinien być liczony od daty zarejestrowania aktywności kierowcy i podlega on zatem sukcesywnemu przesunięciu, liczonemu nie od daty zakończenia działalności, ale daty sporządzenia (zarejestrowania). W dacie rozpoczęcia kontroli winny być zatem przechowywane materiały dokumentujące czas pracy kierowcy pochodzące z daty wcześniejszej o 12 miesięcy i z dat kolejnych, aż do czasu zakończenia działalności.

Należy również - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu - zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przepisy prawa unijnego określające okres przechowywania omawianych materiałów nie odnoszą się do sytuacji zaprzestania działalności przez przedsiębiorcę. Z faktu tego nie można jednak wnioskować, że skoro nakładają one określony obowiązek na przedsiębiorcę transportowego, to zaprzestanie wykonywania takiej działalności gospodarczej jest równoznaczne z wygaśnięciem tego obowiązku. Przepisy te bowiem nie przewidują sytuacji, w których obowiązek ten ulega zmianie lub wygaśnięciu, wobec czego przechowywanie przez 12 miesięcy określonych materiałów nie ustaje po zaprzestaniu działalności i dotyczy także byłego przedsiębiorcy.

Zatem, z uwagi na powyższe, niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazane w punkcie I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

Ponadto - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu - Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że dla ustalenia wysokości kary pieniężnej za naruszenie przez skarżącego obowiązku przechowywania materiałów dokumentujących czas pracy kierowców, powinny znaleźć zastosowanie przepisy zawarte w ustawie o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2012 r. Zgodnie bowiem z jej art. 10 ustawy zmieniającej, przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. W dacie orzekania przez organy obowiązywała ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2012 r. Przepis art. 10 ustawy zmieniającej rozciągnął jej zastosowanie także na postępowania dotyczące nałożenia kar pieniężnych na te sprawy, które zostały wszczęte przed zmianą, ale nie zostały ostatecznie zakończone przed dniem jej wejścia w życie ustawy, czyli przed 1 stycznia 2012 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że do spraw dopiero wszczętych po dniu 1 stycznia 2012 r., a dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zastosowanie winny znaleźć przepisy obowiązujące w dacie orzekania, tj. przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2012 r. Ustawa zmieniająca dokonała zmian w załączniku nr 3. W szczególności z I.p. 1.6 załącznika nr 3 przewidziano karę w ryczałtowej wysokości (...) zl za nieprzechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji, o jakich mowa w art. 16a i 33a ustawy, przez podmioty wymienione w tych przepisach.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że - co słusznie podkreślił Sąd I instancji - organ I instancji nieprawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości (...) zł, co zaakceptował organ II instancji. W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 92a ustawy w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2012 r. z I.p. 1.6 załącznika nr 3 cyt. ustawy. Skoro bowiem - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - nie funkcjonuje już przedsiębiorca, w sprawie nie mogło mieć miejsca nieokazanie określonych dokumentów w czasie kontroli w przedsiębiorstwie. Organy przyjęły, że skarżący, mimo obowiązku, nieprzechowywał po zaprzestaniu działalności materiałów dokumentujących czas pracy kierowcy, a ponieważ postępowanie wobec skarżącego zostało wszczęte i było prowadzone przez organy po 1 stycznia 2012 r., to powinny one orzec karę pieniężną określoną w lp. 1.6 załącznika nr 3 w wysokości 10.000 zł.

Za niezasadne zatem należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazane w punkcie I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.