Orzeczenia sądów
Opublikowano: ONSAiWSA 2020/6/92

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 stycznia 2020 r.
II GSK 3107/17
Zgłoszenie wzoru użytkowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec.

Sędziowie: NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.), del. WSA Cezary Kosterna.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. Sp.k. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2485/16 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. Sp.k. w P. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia biegu przedawnienia do złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wynalazek oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2485/16, oddalił skargę K. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w P. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) września 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia biegu przedawnienia do złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

I

Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy RP, UP RP, organ) odmówił K. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w P. (dalej: zgłaszająca, spółka) udzielenia patentu na wynalazek pt.: "(...)" nr P-(...). Decyzja ta została skutecznie doręczona zgłaszającej w dniu 4 marca 2015 r.

W dniu 1 września 2015 r. (data stempla pocztowego) spółka nadesłała do Urzędu Patentowego RP wniosek o stwierdzenie zawieszenia biegu terminu do złożenia wniosku o udzielenia prawa ochronnego na wzór użytkowy z powodu nadzwyczajnych okoliczności.

W uzasadnieniu wniosku wskazała na kradzież teczki należącej do głównego twórcy, w której znajdowały się między innymi dokumenty wynalazku. Utrata tych dokumentów spowodowała, zdaniem spółki, że nie złożyła w terminie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na dwa wzory użytkowe. Jak podała, niezwłocznie po uświadomieniu, że minął termin na dokonanie konwersji zgłoszenia, zleciła pełnomocnikowi przygotowanie wniosku o stwierdzenie zawieszenia biegu przedawnienia do złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy. Do wniosku załączyła między innymi potwierdzenie uiszczenia opłaty za wniosek dotyczący uchybienia terminu oraz wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wynalazek.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. Urząd Patentowy RP- działając na podstawie art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm. - dalej: p.w.p.) - odmówił zawieszenia biegu przedawnienia z powodu siły wyższej do złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

UP RP wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. - dalej: k.p.a.) dotyczące przywracania terminów, a nie art. 243 ust. 6 p.w.p., dotyczący wyłącznie terminów, które nie podlegają przywróceniu. Wówczas, jak podał organ, w przypadku uchybienia terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.

Tymczasem - zdaniem organu - termin, o którym mowa w art. 38 p.w.p., na złożenie wniosku o przejście na wzór użytkowy jest terminem przywracalnym, nie jest wyznaczany przez organ i wynika z ustawy. Zgodnie z art. 38 p.w.p. w toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji o odmowie udzielenia patentu zgłaszający może złożyć wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Według organu kwestia jego ewentualnego przywrócenia podlega regulacji zawartej w przepisach art. 58 i art. 59 k.p.a., a nie w przepisach art. 243 p.w.p.

UP RP wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

UP RP stwierdził, że przywrócenie terminu uwarunkowane jest od łącznego wystąpienia czterech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez zgłaszającego prośby o przywrócenie terminu, dochowania siedmiodniowego terminu do wniesienia powyższego wniosku, dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był termin - złożenie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na zgłoszony wynalazek oraz uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy.

Jak podał UP RP o upływie terminu do złożenia wniosku o udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony wcześniej wynalazek, spółka dowiedziała się 20 sierpnia 2015 r., o czym świadczy data uiszczenia opłaty od wniosku o uwzględnienie uchybienia terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności. Należy zatem uznać, że w tym momencie ustała przyczyna uchybienia terminu (brak wiedzy o upływie terminu) i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na złożenie ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu. Organ podkreślił, że wniosek o stwierdzenie zawieszenia biegu terminu został złożony w dniu 1 września 2015 r., a więc już po siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., który upłynął 27 sierpnia 2015 r.

Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdziła, że obiektywnie nie zawiniła przy niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o tzw. konwersję.

Postanowieniem z dnia (...) września 2016 r. Urząd Patentowy RP utrzymał swoje rozstrzygnięcie w mocy.

Organ podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację i dodał, że termin 20 sierpnia 2015 r. powinien być uznany za moment ustąpienia przyczyny uchybienia terminu na złożenie wniosku o stwierdzenie zawieszenia biegu terminu do złożenia wniosku o konwersję, gdyż w tej dacie zapadła zarówno decyzja spółki o konwertowaniu wynalazku na wzory użytkowe, jak i w tym samym dniu spółka upoważniła pełnomocnika do sporządzenia dwóch konwertowanych wzorów użytkowych. Skoro więc zgłaszający, w tej dacie mógł podjąć powyższe czynności, to mógł również z zachowaniem stosownego siedmiodniowego terminu złożyć wniosek o stwierdzenie zawieszenie biegu terminu do złożenia wniosku o konwersję.

Ponadto UP RP wyjaśnił, że w celu skutecznego złożenia wniosku na podstawie art. 38 p.w.p. - wystarczy jedynie złożyć podanie, tj. wniosek o konwersję z zachowaniem stosownego terminu. Natomiast pozostałe dokumenty, w tym między innymi dostosowany opis wzoru użytkowego, na który powołuje się spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, można uzupełnić w terminie późniejszym.

Wobec powyższego UP RP nie podzielił poglądu spółki jakoby 26 sierpnia 2015 r., a więc dzień, w którym pełnomocnik przedłożył zgłaszającemu projekt konwertowanych wzorów użytkowych, a które zgłaszający zaakceptował, stanowił dzień, w którym ustały przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o konwersję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. oddalił skargę spółki.

Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 38 ust. 1 p.w.p., skarżącej przysługiwało w toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji o odmowie udzielenia patentu, prawo złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, decyzja UP RP odmawiająca udzielenia patentu na wynalazek pt. "(...)" nr P-(...), została skutecznie doręczona w dniu 4 marca 2015 r., wobec czego termin na złożenie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy upływał w dniu 4 lipca 2015 r. Jednakże z uwagi na to, że dzień ten przypadł w sobotę, ostatnim dniem terminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1 p.w.p., był dzień 6 lipca 2015 r. Natomiast wniosek o przekształcenie zgłoszenia (konwersję) został nadany w dniu 1 września 2015 r., a zatem po upływie wskazanego wyżej terminu.

Według Sądu I instancji termin dwumiesięczny na złożenie wniosku o konwersję ma charakter materialnoprawny. Następnie Sąd I instancji powołał się na treść art. 243 ust. 1 i ust. 6 p.w.p. Stosownie zaś do art. 243 ust. 1 p.w.p. jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej, zgodnie z ustawą, bieg postępowania, UP RP może na wniosek strony, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Zgodnie natomiast z treścią art. 243 ust. 6 p.w.p. do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. W sprawach tych Urząd Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienia.

Mając na uwadze powyższą regulację prawną zawartą w art. 243 ust. 6 p.w.p. - WSA wskazał, że aby można było ją zastosować - postępowanie powinno być w toku. Tymczasem postępowanie w sprawie zgłoszenia wynalazku zostało zakończone decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. o odmowie jego udzielenia, która uzyskała walor ostateczności z uwagi na brak odwołania się od niej w administracyjnym toku instancji. W związku z tym w chwili podjętego przez organ postanowienia z (...) dnia listopada 2015 r. - nie istniało już postępowanie obejmujące swoim zakresem możliwość złożenia wniosku o konwersję. Postępowanie, w którym skarżąca przy dochowaniu określonych warunków mogłaby uzyskać zawieszenie biegu przedawnienia z powodu siły wyższej do złożenia wniosku.

Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że art. 243 p.w.p. nie określa formy rozstrzygnięcia w sprawie przywrócenia uchybionego terminu i dlatego też zgodnie z art. 252 p.w.p. należy w tym zakresie zastosować odpowiednio przepisy k.p.a., czyli art. 59 k.p.a.

Następnie WSA przypomniał, że UP RP zaskarżonym postanowieniem, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie dotyczące odmowy zawieszenia biegu przedawnienia z powodu siły wyższej do złożenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy, wskazując na okoliczności uchybienia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie zawieszenia biegu terminu do złożenia wniosku o konwersję. Przy czym UP RP uznał, że art. 243 ust. 6 p.w.p. - nie ma zastosowania do terminów podlegających przywróceniu, a następnie stwierdził, że termin nie może być przywrócony we właściwym dla tego typu spraw trybie, tj. w oparciu o przepisy art. 58 i art. 59 k.p.a., ze względu na przekroczenie siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zdaniem WSA tak przedstawiona argumentacja, co prawda mająca swoją podstawę w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, nie koreluje z podjętym rozstrzygnięciem, którego treść uzasadniona jest upływem terminu określonego przepisem art. 38 ust. 1 p.w.p. Jednakże w ocenie WSA - dostrzeżony w powyższym zakresie mankament uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie postanowienia przez UP RP, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, nie może rzutować na prawidłowość samego rozstrzygnięcia organu, który nie mógł postanowić inaczej, jak odmówić zawieszenia biegu przedawnienia z powodu siły wyższej do złożenia wniosku o konwersję. Bowiem jak słusznie podniósł organ w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć - art. 243 ust. 6 p.w.p. - będący podstawą wniosku skarżącej ma zastosowanie tylko do terminów, które nie podlegają przywróceniu z powodu nadzwyczajnych okoliczności.

Zatem UP RP procedując w przedmiocie wniosku spółki nie naruszył prawa wydając zaskarżone postanowienie.

II

Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania sprawy na zasadzie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenia kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku kontroli decyzji Urzędu Patentowego RP i przyjęciu przez Sąd błędnych wniosków sformułowanych przez Urząd Patentowy RP,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego przez siebie rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwiłby przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej,

- art. 145 § 1 p.p.s.a. z uwagi na nieuwzględnienie skargi z dnia 2 listopada 2016 r. mimo, iż zaskarżone postanowienie organu wydane zostało z naruszeniem art. 38 w zw. z art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p, a także z naruszeniem przepisów art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Argumentację na poparcie zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W piśmie procesowym z dnia 18 lipca 2017 r. spółka wskazała dodatkową argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

III

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).

Na wstępie podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji wyjaśnił motywy, którymi się kierował wydając zaskarżony wyrok, a także wskazał, że pomimo mankamentów uzasadnienia wydanych w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć UP RP - nie naruszają one prawa. Zarówno Sąd I instancji, jak i UP RP słusznie przyjęli, że w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 243 ust. 6 p.w.p., ale z innych powodów.

Ponadto wskazać należy, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, czego skarżący nie uczynił, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji i w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu na zaniechaniu przez Sąd I instancji obowiązku kontroli decyzji Urzędu Patentowego RP i przyjęciu błędnych wniosków sformułowanych przez Urząd Patentowy RP.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, że w ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie podnosić - jak chce tego kasator - zaniechania przez Sąd I instancji obowiązku kontroli rozstrzygnięć UP RP i przyjęcia błędnych wniosków.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, tzn. rozpatrywał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. Autor skargi kasacyjnej nie przywołał w skardze kasacyjnej żadnego argumentu, który mógłby podważyć dokonaną w ten sposób ocenę, a tym samym przemawiać na rzecz uwzględnienia analizowanego zarzutu. Ponadto przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie służy do zwalczania wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, lecz nakazuje sądowi pewne konkretne zachowania przy wyrokowaniu.

Całkowicie niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. z uwagi na nieuwzględnienie skargi z dnia 2 listopada 2016 r. pomimo, że - zdaniem autora skargi kasacyjnej - zaskarżone postanowienie organu wydane zostało z naruszeniem art. 38 w zw. z art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a także z naruszeniem przepisów art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów należy stwierdzić, że zostały one wadliwie skonstruowane. Mianowicie podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował jednostki redakcyjnej, która jego zdaniem została naruszona. Podkreślenia wymaga, że zarzucany § 1 art. 145 p.p.s.a. składa się z trzech punktów, przy czym punkt 1 został jeszcze podzielony na litery od a) do c). Z uwagi na to, że zarzut naruszenia tego przepisu nie został przez autora skargi kasacyjnej dokładnie określony - uchyla się on spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1184/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11).

Następnie odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych przez kasatora przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, na czym polegało naruszenie przez organ wskazanych przepisów postępowania, jak również nie wykazał, czy ewentualne naruszenie przez organ tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje bowiem każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Jednakże autor skargi kasacyjnej tego nie uczynił, czego konsekwencją jest niemożliwość merytorycznego ich rozpatrzenia.

Natomiast ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 w zw. z art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p. należy stwierdzić, że są one również nietrafne. Jak można wywieść z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji co do charakteru dwumiesięcznego terminu na złożenie przez zgłaszającego wniosku o konwersję zgłoszenia, o którym stanowi art. 38 p.w.p. Mianowicie kasator uważa, że termin dwóch miesięcy, o którym mowa w art. 38 p.w.p. jest terminem podlegającym przywróceniu na podstawie art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do art. 38 p.w.p. w toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji o odmowie udzielenia patentu zgłaszający może złożyć wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy. Takie zgłoszenie wzoru użytkowego uważa się za dokonane w dniu zgłoszenia wynalazku. Tym samym zgłoszenie wzoru zachowuje datę pierwszeństwa ze zgłoszenia wynalazku.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że termin dwóch miesięcy, o którym mowa w art. 38 p.w.p., na złożenie wniosku o konwersję (przekształcenie, zmiana) zgłoszenia wynalazku w zgłoszenie wzoru użytkowego - ma charakter terminu prawa materialnego. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w doktrynie (zob. A. Tischner (w:) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 649; P. Kostański (w:) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 298; K. Celińska-Grzegorczyk, Postępowanie patentowe jako szczególne postępowanie administracyjne, Warszawa 2009, s. 265; A. Niewęgłowski (w:) T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Sitko, J. Szczotka, G. Tylec, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, s. 185-186).

Przyjęcie materialnoprawnego charakteru tego terminu skutkuje zaś tym, że termin ten jako taki nie podlega przedłużeniu ani przywróceniu, a więc nie mógł mieć do niego zastosowania art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który określa termin dwóch miesięcy na złożenia wniosku o przywrócenie terminu - jak chce tego autor skargi kasacyjnej. Zatem po bezskutecznym upływie tego terminu zgłaszającej spółce nie może być już przyznane prawo wynikające z art. 38 p.w.p., czyli prawo pierwszeństwa z dnia dokonania zgłoszenia wynalazku.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.