Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1988930

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 grudnia 2015 r.
II GSK 2632/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi C. Spółki z o.o. we W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2342/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej C. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/13 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. we W. na informację Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 (...) 2013 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia:

1.

odrzucić skargę o wznowienie postępowania,

2.

zwrócić ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2342/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną C. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/13 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. we W. na informację Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 (...) 2013 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Pismem z dnia 21 (...) 2015 r. (data nadania k. 10 akt NSA) C. Spółka z o.o. we W. (dalej: spółka lub skarżąca) wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2342/13.

Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazano art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.). W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2342/13 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/13 i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jednocześnie skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadniając zaistnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a., spółka podkreśliła, że pismo Ministra Pracy i Polityko Społecznej z dnia 2 (...) 2013 r. nr (...) stanowiące przedmiot kontroli WSA w Warszawie - nie było pismem organu. Powyższe z tego względu, że Zastępca Dyrektora Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) M. M., podpisująca ww. rozstrzygnięcie nie była należycie umocowana do reprezentowania Ministra Pracy i Polityki Społecznej (organ). Powyższe potwierdza regulamin organizacyjny Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej stanowiący załącznik do zarządzenia nr 21 Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2003 r. (dalej: regulamin organizacyjny). Z tego aktu wewnętrznego wynika brak upoważnienia dla zastępcy Dyrektora Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego do zastępowania organu w informowaniu zewnętrznych podmiotów o rozstrzygnięciach o których mowa w art. 30b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm. dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju).

W ocenie spółki Departament Wdrażania EFS może przygotować merytoryczne rozstrzygnięcie zaś zastępca dyrektora może je podpisać. Powstaje wówczas dokument wewnętrzny. Natomiast aby uznać za skuteczną czynność prawną, polegającą na informowaniu przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej o rozstrzygnięciach, o których mowa w art. 30b ustawy o prowadzeniu polityki rozwoju, to obok podpisu Zastępcy Dyrektora Departamentu Wdrażania EFS powinien widnieć podpis Ministra lub też upoważnionego do tej czynności Dyrektora lub zastępcy dyrektora, co nie miało miejsca.

Skarżący podkreślił, że zagadnienie umocowania M. M. nie było przedmiotem zarzutów oraz rozważań Sądów obu instancji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania przy rozpatrywaniu skarg o wznowienie postępowania sądowego muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 276 p.p.s.a., do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania złożona w niniejszej sprawie spełnia powyższy wymóg, albowiem sporządzona została przez profesjonalnego pełnomocnika, to jest radcę prawnego.

Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuca, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Celem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Badanie pod kątem dopuszczalności wznowienia, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Podstawą tej oceny są w zasadzie twierdzenia zawarte w skardze. Uznać zatem należy, że na wstępnym etapie, sąd administracyjny odrzuca skargę o wznowienie postępowania, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisie działu VII p.p.s.a., względnie, gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. Powyższe oznacza, że na posiedzeniu niejawnym Sąd bada skargę o wznowienie postępowania w ograniczonym zakresie, a mianowicie sprawdza i ustala, czy skarga jest wniesiona w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych przesłanek stwarza możliwość rozpoznania zasadności tej skargi. Brak chociażby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe. Na tym etapie badania skargi nie jest natomiast dopuszczalne badanie trafności podstaw wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 417/98 (OSNAPiUS 2000, Nr 6, poz. 254), w którym stwierdzono, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania może nastąpić wtedy, gdy nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, a nie wtedy, gdy podstawa ta nie jest merytorycznie zasadna.

W niniejszej sprawie skarżący jako jedyną podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powołanego przepisu wynika zatem, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek niedostrzeżenia czy zaniedbania strona tego nie uczyniła (porównaj: wyrok NSA z dn. 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/4, opubl. M.Pr. z 2004 r., nr 12, str. 535; zobacz także: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, Warszawa 2010, str. 624-625).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. nie odnosi się zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiałów poprzedniego postępowania (administracyjnego i sądowoadministracyjnego toczącego się przed sądami administracyjnymi w obydwu instancji), a tylko niedostrzeżonych uprzednio przez stronę. Chodzi tutaj o regulamin organizacyjny Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej stanowiący załącznik do zarządzenia nr 21 Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 czerwca 2003 r. oraz regulamin wewnętrzny Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego z dnia 22 lipca 2013 r. W przeciwnym bowiem wypadku skarga o wznowienie postępowania służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy co jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 maja 1967 r. I PZ 20/67 oraz NSA w postanowieniu z 7 czerwca 2005 r., II GSK 90/05 - nie należy do jej funkcji. Z tych samych przyczyn za nową okoliczność faktyczną czy nowy środek dowodowy nie mogą być uznane ww. regulaminy. Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że omawiany środek dowodowy nie jest nowym, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, zaś to skutkuje jej odrzuceniem.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.