Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1658198

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 lutego 2015 r.
II GSK 2280/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.).

Sędziowie: NSA Jan Bała, del. WSA Małgorzata Grzelak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 592/13 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr Sp. (...) w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy

1.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2.

zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz K. S.A. z siedzibą w P. kwotę 1050 (tysiąc pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 592/13, oddalił skargę (...) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Decyzją z dnia (...) września 2004 r. Urząd RP (dalej: UPRP lub organ) udzielił na rzecz (...) (dalej: uprawniona, spółka lub skarżąca) prawa ochronnego na znak towarowy słowny "(...)". Sporny znak został zgłoszony w dniu (...) sierpnia 2000 r. i przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 9, 37, 38, 41 i 42.

W dniu (...) listopada 2007 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek (...) (dalej: wnioskodawca) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "(...)" w K. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "(...)" o numerze (...), które zostało udzielone na rzecz (...).

Podstawą prawną żądania wnioskodawcy stanowił art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.; dalej: u.z.t.) w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. z późn. zm., dalej jako: p.w.p.).

Wnioskodawca podniósł, że posiada interes prawny w złożeniu przedmiotowego wniosku, albowiem działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w zakresie usług elektronicznych prowadził od (...) czerwca 1993 r. Po rozwiązaniu spółki w dniu (...) grudnia 2000 r., od (...) stycznia 2001 r. kontynuuje samodzielnie działalność gospodarczą pod tą samą nazwą w dotychczasowym i dodatkowym zakresie. Rejestracja prawa ochronnego na znak towarowy "(...)" według wnioskodawcy naruszyła jego prawa osobiste, tj. prawo do nazwy przedsiębiorstwa prowadzonego w formie jednoosobowej działalności we własnym imieniu.

W odpowiedzi na wniosek uprawniona, tj. (...) wniosła o jego oddalenie. Wyjaśniła, że działalność gospodarcza pod nazwą "(...)" z wykorzystaniem spornego znaku towarowego została podjęta w dniu (...) października 1996 r. przez (...). Następnie działalność kontynuowana była od (...) listopada 1998 r. w formie spółki cywilnej, która w 2001 r. została przekształcona w spółkę jawną a następnie w 2002 r. w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W dniu (...) grudnia 2006 r. podjęta została uchwała przez wspólników (...) o przekształceniu jej w spółkę akcyjną pod firmą (...). Uprawniona podniosła, że przez cały okres swojej działalności posługiwała się nazwą "(...)". Począwszy od 2000 r. znak był eksponowany w licznych kampaniach reklamowych i informacyjnych. Z uwagi na powyższe w sprawie ma zastosowanie przepis art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który wyłącza możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

W dniu (...) maja 2010 r. wpłynęło do Urzędu Patentowego RP pismo, do którego wnioskodawca załączył wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 marca 2010 r. o sygn. akt VII GC 6/10, wydany w sprawie ustalenia prawa do używania nazwy firmy. Sąd Okręgowy ustalił "prawo do używania przez (...) nazwy firmy "(...)" jako oznaczenia przedsiębiorstwa prowadzonego przez (...) w wyniku likwidacji z dnia (...) grudnia 2000 r. przedsiębiorstwa "(...)" w K. Ponadto, Sąd Okręgowy ustalił "prawo do używania przez (...) nazwy firmy (...) jako oznaczenie przedsiębiorcy (...)".

Podczas rozprawy w dniu (...) marca 2012 r. przesłuchani zostali świadkowie w osobach (...) na okoliczność faktu wykorzystania w obrocie znaku towarowego "(...)" w okresie od 1996 r.", sposobu wykorzystania przedmiotowego znaku w tym okresie, w uwzględnieniem sposobu jego eksponowania w szczególności poprzez prowadzone kampanie reklamowe, a także braku zgłoszenia sprzeciwu przez wnioskodawcę co do wykorzystania tego znaku od 1996 r. do chwili rozpoczęcia sporu przed Urzędem Patentowym RP. Świadkowie ci wskazali, że działalność pod nazwą (...) została zapoczątkowana w roku 1996, początkowa była prowadzona w Poznaniu, a dopiero potem wraz z rozwojem działalności objęła teren całego kraju.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) Urząd Patentowy RP - na podstawie art. 8 pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 100 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. - unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "(...)" o numerze (...) udzielonego na rzecz (...) w części dotyczącej usług w klasie 37, tj. instalowania, konserwacji i naprawy sprzętu komputerowego.

W uzasadnieniu organ podniósł, że (...) ma interes prawny w zgłoszeniu wniosku o unieważnienie spornego znaku towarowego, albowiem dochodzi ochrony nazwy swojego przedsiębiorstwa. Poza tym uprawniony skierował do niego pismo przedprocesowe domagając się zaprzestania używania nazwy "(...)". Wnioskodawca jako podstawę materialnoprawną swojego wniosku wskazał art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Urząd Patentowy RP mając na uwadze art. 315 ust. 3 p.w.p. uznał, że wbrew twierdzeniom uprawnionego przesłanki rejestracyjne jak również podstawę do unieważnienia przedmiotowego znaku towarowego należy oceniać według przepisów ustawy o znakach towarowych, albowiem obowiązywała ona w dacie zgłoszenia znaku w Urzędzie Patentowym RP celem uzyskania ochrony.

Urząd Patentowy RP podkreślił, że sporny znak towarowy w warstwie słownej zawiera w zasadzie całość nazwy wnioskodawcy. Elementy "s.c." odnoszą się wyłącznie do formy organizacyjno-prawnej wnioskodawcy (spółki cywilnej) i fakt posługiwania się nimi przez niego jako elementem firmy, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Organ, orzekając w sprawie, uwzględnił złożony przez Jarosława Gwarę wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia (...) marca 2010 r., z którego wynika następstwo prawne (...) w zakresie posługiwania się nazwą przedsiębiorstwa, które było prowadzone w formie spółki cywilnej (...). Spółka ta korzystała z tego oznaczenia od daty wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, tj. od dnia (...) czerwca 1993 r. do dnia likwidacji przedsiębiorstwa, tj. do dnia (...) grudnia 2000 r.

W świetle wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia (...) marca 2010 r. (...) jest uprawniony do posługiwania się nazwą "(...)" dla oznaczenia indywidualnej działalności gospodarczej, którą rozpoczął od dnia (...) stycznia 2001 r. Działalność spółki a następnie (...) była reklamowana na terenie województwa kieleckiego oraz na terenie całej Polski, na co wskazywały przedłożone przez wnioskodawcę dowody. Organ podkreślił, że oferta spółki, jak i wnioskodawcy obejmowała zasadniczo usługi miedzy innymi w zakresie instalowania, konserwacji i naprawy sprzętu komputerowego. Natomiast w zakresie działalności wnioskodawcy nie znajdowały się inne towary i usługi wskazane w wykazie towarów i usług uprawnionego do spornego prawa ochronnego. Porównując oznaczenia firmy wnioskodawcy i spornego znaku towarowego Urząd Patentowy RP doszedł do przekonania, iż są one podobne, albowiem w spornym znaku towarowym inkorporowana została firma wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu może dojść do pomylenia badanych oznaczeń przez konsumentów.

Na powyższą decyzję (...) wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 sierpnia 2013 r. oddalił.

Z ustaleń Urzędu Patentowego RP, które nie były kwestionowane przez skarżącą wynika, że wnioskodawca od (...) czerwca 1993 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług elektronicznych w formie spółki cywilnej pod nazwą (...)". Spółka ta uległa rozwiązaniu w dniu (...) grudnia 2000 r., zaś wnioskodawca nadal od (...) stycznia 20001 r. prowadził działalność gospodarczą pod tą samą nazwą w dotychczasowym i dodatkowym zakresie. Wbrew twierdzeniom skargi organ miał podstawę prawną aby uznać sukcesję prawa do nazwy przedsiębiorstwa przez Jarosława Gwarę. W tym względzie Urząd Patentowy RP oparł się m.in. na prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia (...) marca 2010 r., sygn. akt VII GC 6/10 ustalającym "prawo do używania przez (...) nazwy firmy K. jako oznaczenia przedsiębiorstwa prowadzonego przez Jarosława Gwarę w wyniku likwidacji z dnia (...) grudnia 2000 r. przedsiębiorstwa "(...)". Sąd Okręgowy ustalił nadto "prawo do używania przez (...) nazwy firmy (...) jako oznaczenia przedsiębiorcy (...)". Niezależnie od powyższego należy zgodzić się z organem, iż wnioskodawca ma prawo do oznaczenia K" albowiem przed rozpoczęciem na własną rękę działalności gospodarczej był od 1993 r. wspólnikiem spółki cywilnej, która posługiwała się tą nazwą. Natomiast skarżąca podała, że rozpoczęła prowadzenie działalności w 1996 r. i od tej daty korzysta z oznaczenia K" które następnie zgłosiła w 2000 r. do Urzędu Patentowego RP celem uzyskania prawa ochronnego. Z tego wynika, że (...) legitymuje się pierwszeństwem w posługiwaniu się nazwą (...)

Sąd I instancji stwierdził, że Urząd Patentowy RP dokonał pogłębionego porównania firmy (...) i spornego znaku towarowego. Zaznaczył, że nazwa przedsiębiorstwa uczestnika postępowania jak i sporny znak towarowy mają charakter słowny. Sąd zgadza się z oceną organu, że znak towarowy "(...)", używany przez uprawnionego do spornego prawa w warstwie fonetycznej i wizualnej jest podobny do firmy "(...) którą posługuje się (...). Niewątpliwe jest bowiem, że znak towarowy zawiera w zasadzie całość nazwy przedsiębiorstwa uczestnika postępowania (człon "K,"), natomiast elementy "B," i "s.c." nie są dystynktywne, albowiem odnoszą się do nazwiska rodziny prowadzącej działalność gospodarczą oraz do formy działalności gospodarczej. Oprócz dokonania analizy przeciwstawionych oznaczeń Urząd Patentowy RP porównał także zakres działalności uczestnika postępowania i uprawnionego do spornego prawa a także możliwość ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Nietrafnie skarga zarzuca, że (...) prowadzi działalność gospodarczą tylko na lokalnym rynku. Przedstawił bowiem dowody na potwierdzenie okoliczności, że prowadził reklamę nazwy K, nie tylko w prasie z terenu obecnego województwa świętokrzyskiego, ale też w prasie ogólnodostępnej. Organ trafnie uznał, że działalność przedsiębiorstwa (...) tylko częściowo pokrywa się z działalnością spółki, która jest znacznie szersza. Wnioskodawca przedstawił bowiem liczne dowody, na podstawie, których organ słusznie stwierdził, że jego działalność gospodarcza przede wszystkim dotyczyła instalacji, konserwacji i naprawy sprzętu komputerowego. Konsekwencją było unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "(...)" jedynie w części dotyczącej usług w klasie 37, zaś w pozostałej części odnośnie sygnowania towarów w klasie 9, 38, 41, 42 wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego został oddalony.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ unieważniając sporny znak towarowy w klasie 37, na podstawie art. 8 pkt 2 u.z.t. nie naruszył prawa, albowiem udzielenie prawa ochronnego na słowny znak towarowy skarżącej, odpowiadający oznaczeniu innego przedsiębiorstwa, które było używane przez to przedsiębiorstwo przed wydaniem decyzji o udzieleniu prawa ochronnego narusza dobra osobiste tego przedsiębiorstwa.

II

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła (...) domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: p.p.s.a.) zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1)

art. 2, 24 i 43 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.; dalej: k.c.) w zw. z art. 8 ust. 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 1 i 3 oraz art. 164 p.w.p. przez błędną wykładnię art. 23, 24 i 43 k.c., polegające na tym, że uznano prawo do nazwy przedsiębiorstwa prowadzonego w formie spółki cywilnej za dobro osobiste spółki cywilnej, które podlega na podstawie art. 43 k.c. ochronie prawnej, jak dobro osoby prawnej i sukcesję tego prawa przez jednego ze wspólników w przypadku rozwiązania spółki cywilnej;

II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

2)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w bezpośrednim powiązaniu z naruszeniem art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że przepis ten nie zostały zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nieprawidłowo ustalił stan faktyczny odnośnie mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności zakresu działalności gospodarczej (...), faktu i zakresu rzeczywistego używania przez niego oznaczenia "(...)" oraz przysługiwania mu prawa osobistego do tego znaku, a w konsekwencji oddalenie przez Sąd I instancji skargi z dnia 1 lutego 2013 r.;

3)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 81, 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. i w zw. z art. 365 § 1 i 366 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm., dalej: k.p.c.) poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że przepis ten nie zostały zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nieprawidłowo ustalił stan faktyczny odnośnie mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności zakresu działalności gospodarczej uczestnika (...) oraz faktu i zakresu rzeczywistego używania przez niego oznaczenia "(...)" oraz przysługiwania mu prawa osobistego do tego znaku w wyniku błędnego przyjęcia występowania zagadnienia wstępnego i zakresu związania organu przez wyrok sądu powszechnego, a w konsekwencji oddalenie przez Sąd I instancji skargi z dnia 1 lutego 2013 r.;

4)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w bezpośrednim powiązaniu z naruszeniem art. 7, 77 § 1,10 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 ust. 2 u.z.t. i art. 256 ust. 1 oraz art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że przepis ten nie zostały zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nieprawidłowo ustalił stan faktyczny odnośnie mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności podobieństwa znaku towarowego "(...)", a w konsekwencji oddalenie przez Sąd I instancji skargi z dnia 1 lutego 2013 r.;

5)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że przepis ten nie zostały zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy organ administracji publicznej dopuścił się sprzeczności wewnętrznej uzasadnienia, Sąd I instancji błąd ten powielił, a w konsekwencji oddalił skargę z dnia 1 lutego 2013 r.;

6)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2556 ust. 2 pkt 2 i art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że przepis ten nie zostały zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym powinien zostać zastosowany, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie wydał postanowienia odnośnie oddalenia wniosków dowodowych skarżącej i nie zebrania i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, Sąd I instancji błąd ten powielił, a w konsekwencji oddalił skargę z dnia 1 lutego 2013 r.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy ustalenia poczynione przez organ i zaakceptowane przez Sąd I instancji były wystarczające dla unieważnienia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "(...)" w klasie 37, na podstawie art. 8 pkt 2 u.z.t., tj. ze względu na naruszenie - przez rejestrację na rzecz skarżącej słownego znaku towarowego - prawa do nazwy przedsiębiorstwa prowadzonego przez wnioskodawcę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zasługują na uwzględnienie podniesione w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., sformułowanych w punkcie II ppkt 2 i 3) petitum skargi kasacyjnej.

Autor skargi kasacyjnej w istocie upatruje naruszenia przepisów postępowania w błędnym ustaleniu i przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, co zaakceptował Sąd I instancji, że doszło do naruszenia przysługującego wnioskodawcy - (...) prawa do nazwy "(...)" poprzez rejestrację słownego znaku towarowego "(...)" na rzecz skarżącej - (...), co w konsekwencji skutkowało unieważnieniem prawa ochronnego na znak towarowy "(...) w części dotyczącej usług w klasie 37, tj. instalowania, konserwacji i naprawy sprzętu komputerowego. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że organ błędnie przyjął, iż wnioskodawcy przysługiwało pierwszeństwo używania w obrocie nazwy "(...) od (...) czerwca 1993 r., co podzielił Sąd I instancji, podczas gdy wnioskodawca rozpoczął samodzielną działalność gospodarczą pod tą nazwą od (...) stycznia 2001 r. Ponadto, kasator zarzucił, że organ nie ustalił, czego nie zauważył Sąd I instancji, jaki był faktyczny zasięg terytorialny oraz przedmiotowy działalności wnioskodawcy w porównaniu z działalnością skarżącej spółki, co było niezbędne dla stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa osobistego, tj. prawa do nazwy przedsiębiorstwa prowadzonego przez wnioskodawcę na podstawie art. 8 pkt 2 u.z.t. wskazanej jako podstawa unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Podkreślenia wymaga, że aby doszło do naruszenia prawa do nazwy przedsiębiorstwa wnioskodawcy konieczne jest pierwszeństwo tego prawa w stosunku do prawa ochronnego wynikającego z rejestracji spornego znaku towarowego.

Urząd Patentowy RP stwierdził - co zaakceptował Sąd I instancji - że miał podstawę prawną, aby uznać sukcesję prawa do nazwy przedsiębiorstwa przez (...), albowiem przed rozpoczęciem na własną rękę działalności gospodarczej dnia (...) stycznia 2001 był od 1993 r. wspólnikiem spółki cywilnej, która posługiwała się tą nazwą. W tym względzie Urząd Patentowy RP oparł się na prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia (...) marca 2010 r., sygn. akt VII GC 6/10. Natomiast - jak ustalił organ i co jest bezsporne w rozpoznawanej sprawie - skarżąca spółka rozpoczęła używanie oznaczenia "(...)" od dnia (...) października 1996 r., na co wskazuje wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zaś słowny znak towarowy "(...)" zgłosiła do Urzędu Patentowego RP z pierwszeństwem od dnia (...) sierpnia 2000 r.

Zarzuty skarżącej kasacyjnie dotyczące przyznania przez organ pierwszeństwa używania oznaczenia "(...)" przez wnioskodawcę w obrocie są całkowicie uzasadnione. Mianowicie, organ wywiódł - powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 marca 2010 r. o sygn. akt VII GC 6/10 - że wnioskodawca używał w obrocie oznaczenia "(...)" jako wspólnik spółki cywilnej od (...) czerwca 1993 r., tj. od daty wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej przez wnioskodawcę i drugiego wspólnika - (...)

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści sentencji tego wyroku nie wynika, żeby wnioskodawcy przysługiwało prawo używania tego oznaczenia od (...) czerwca 1993 r., gdyż Sąd w punkcie I stwierdził, że: "ustala prawo do używania przez (...) nazwy firmy (...) jako oznaczenia przedsiębiorstwa prowadzonego przez Jarosława Gwarę w wyniku likwidacji z dniem (...) grudnia 2000 r. przedsiębiorstwa (...) Zaś w punkcie II stwierdził, że: "ustala prawo do używania przez (...) nazwy firmy (...) jako oznaczenia przedsiębiorcy (...)". Natomiast wnioskodawca rozpoczął własną działalność gospodarczą dnia (...) stycznia 2001 r. - jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pochodzącego z dnia (...) kwietnia 2007 r.

Z uwagi na powyższe, z powołanego przez organ wyroku Sądu Okręgowego nie wynikało pierwszeństwo do używania oznaczenia "(...) przez wnioskodawcę od (...) czerwca 1993 r.

Ponadto, Sąd I instancji nie dostrzegł, że organ również nie wyjaśnił, z czego wywiódł, iż spółka cywilna posługiwała się w obrocie nazwą: "(...) bowiem nie wynikało to ani z umowy spółki cywilnej, czy pisma o rozwiązaniu spółki, ani z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z (...) czerwca 1993 r.

W przypadku ustalenia - przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ - pierwszeństwa używania oznaczenia "(...)" przez wnioskodawcę, niezbędne będzie porównanie zakresów działalności wnioskodawcy i skarżącej spółki, a zatem uzasadnione są również zarzuty skarżącej kasacyjnie dotyczące nieustalenia przez organ - czego nie zauważył Sąd I instancji - faktycznego zasięgu terytorialnego oraz przedmiotowego działalności wnioskodawcy. Bowiem tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy nazwą przedsiębiorstwa i zarejestrowanym znakiem towarowym, a w konsekwencji do naruszenia prawa do nazwy przedsiębiorstwa prowadzonego przez wnioskodawcę z powołaniem się na art. 8 pkt 2 u.z.t. jako podstawę unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w podziela poglądy wyrażone przez ten Sąd w wyrokach: z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06 oraz z 17 września 2008 r., sygn. akt II GSK 406/08. Mianowicie, stosownie do treści art. 8 pkt 2 u.z.t., przesłanką uzasadniającą unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego jest naruszenie przez znak towarowy praw osobistych lub majątkowych osób trzecich, w tym prawa do nazwy przedsiębiorstwa. Jednakże o naruszeniu prawa nie może przesądzać samo zarejestrowanie, (nawet późniejsze), podobnego do nazwy przedsiębiorstwa znaku towarowego. Wyłączność bowiem prawa do firmy (nazwy) nie jest zupełna, a jej granice wyznacza zasięg terytorialny, przedmiotowy faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy podobnymi: nazwą przedsiębiorstwa i zarejestrowanym znakiem towarowym. Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego, nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) nazwą przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy (wyrok NSA z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 31/06).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ nie ustalił precyzyjnie ani zakresu przedmiotowego ani terytorialnego wnioskodawcy oraz skarżącej kasacyjnie spółki. Nie można - jak to uczynił Urząd Patentowy RP, co podzielił Sąd I instancji - wywieść prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko na rynku lokalnym przez (...), ale również jako działalności o zasięgu ogólnopolskim jedynie z faktu, że reklamował on nazwę "(...)" nie tylko w prasie z terenu obecnego województwa świętokrzyskiego, ale także w prasie ogólnodostępnej. Zatem brak jest jednoznacznych i pełnych ustaleń odnoszących się do zakresu terytorialnego działania wnioskodawcy oraz skarżącej kasacyjnie spółki.

Ponadto, organ nie ustalił precyzyjnie zakresu przedmiotowego działalności wnioskodawcy i nie porównał jej z zakresem działalności skarżącej kasacyjnie spółki. Bez wątpienia nie jest wystarczające lakoniczne stwierdzenie zaakceptowane przez Sąd I instancji, że "działalność przedsiębiorstwa (...) tylko częściowo pokrywa się z działalnością spółki, która jest znacznie szersza" (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zupełnie nie wiadomo, na jakiej podstawie organ ustalił, że działalność gospodarcza wnioskodawcy dotyczyła przede wszystkim instalacji, konserwacji naprawy sprzętu komputerowego - co odpowiada zawartości klasy 37 klasyfikacji nicejskiej, objętej rejestracją spornego znaku towarowego. Z treści bowiem znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Jarosława Gwary wyraźnie wynika, że przedmiotem działalności jest: konserwacja naprawa maszyn biurowych, księgujących i sprzętu komputerowego. Natomiast przedmiotem działania spółki cywilnej, której wspólnikami byli (...) była działalność w zakresie usług elektronicznych, co znajduje potwierdzenie w treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien poddać ponownej kontroli zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP, uwzględniając w swojej ocenie wyżej przedstawione wywody.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.