Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1558609

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 15 października 2013 r.
II GSK 1958/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Gabriela Jyż.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. In.C-T and L.-T. Ges.m.b.H w S. (A.) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 5 czerwca 2013 r. III SA/Lu 341/13 w sprawie ze skargi V I.Car-T. and L.-T.Ges.m.b.H w S. (A.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B P. z dnia 7 marca 2013 r., nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym

postanawia:

oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z 5 czerwca 2013 r. III SA/Lu 341/13 odrzucił skargę V.I. C.-T. and L.T. Ges.m.b.H w S. (A) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z 7 marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym skargę wniesioną po upływie terminu do jej złożenia sąd odrzuca. Decyzję Dyrektora Izby Celnej z 7 marca 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu 12 marca 2013 r. Doręczenie decyzji nastąpiło na adres do doręczeń wskazany w pismach pełnomocnika skarżącego, której odbiór pokwitował pracownik kancelarii, z którą pełnomocnik współpracuje. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L 12 kwietnia 2013 r. a więc po upływie terminu do jej złożenia (11 kwietnia 2013 r.).

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1)

art. 53 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja odebrana została przez uprawnionego pełnomocnika 12 marca 2013 r. a skarga na nią wniesiona z naruszeniem terminu, podczas gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji brak jest podpisu pełnomocnika lub przedstawiciela skarżącej, a osoba która się podpisała na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie była do tego umocowana i zgodnie z jej oświadczeniem znajdującym się w aktach przekazała decyzję pełnomocnikowi 13 marca 2013 r. a więc skargę wniesiono z zachowaniem ustawowego terminu.

2)

art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie pierwszego z tych przepisów pomimo braku przesłanek wskazanych wskutek nie przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. rzekomego pełnomocnictwa do odbioru korespondencji w postępowaniu administracyjnym, na podstawie którego nastąpiło odebranie z Urzędu pocztowego zaskarżonej decyzji, podczas gdy jego przeprowadzenie było możliwe bez nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie a ponadto było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie skuteczności prawidłowości doręczenia decyzji skarżącej a jego przeprowadzenie doprowadziłoby do stwierdzenia, że osoba, która odebrała 12 marca 2013 r. zaskarżoną decyzję nie posiadała odpowiedniego pełnomocnictwa, co spowodowało zamknięcie rozprawy i wydanie orzeczenia bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.

3)

art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 133 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie pierwszego z tych przepisów pomimo braku przesłanek w tym przepisie wskazanych wskutek błędnych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że z akt spraw wynika, iż odbiór zaskarżonej decyzji pokwitował pracownik kancelarii z którą współpracuje pełnomocnik Skarżącej i który rzekomo wykazał stosowne pełnomocnictwo do jego odbioru podczas gdy w aktach sprawy brak jest takiego pełnomocnictwa a znajduje się w nich jedynie adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru co do której nie obowiązuje bezwzględne i niepodważalne domniemanie prawdziwości.

4)

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. dalej p.o.u.s.a.) w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez istotne naruszenie zasad postępowania w tym zasady dwustronności, kontradyktoryjności oraz w konsekwencji prawa do sądu poprzez: brak wezwania pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia okoliczności związanych z zachowaniem terminu do wniesienia skargi, poprzestanie jedynie na oświadczeniu organu oraz adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru w tym zakresie, rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść organu z pominięciem konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu.

5)

art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.o.u.s.a w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd I instancji kontroli legalności działania organu administracji w wyniku odrzucenia skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 marca 2013 r. na adres kancelarii ul. B. 17, 00-203 W., który w pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu M.Ch. reprezentującego spółkę w postępowaniu przed organem administracji publicznej, został wskazany jako adres do doręczeń (karta 74). Decyzję odebrał pracownik kancelarii, który pokwitował odbiór przesyłki w dniu 12 marca 2013 r. (karta 188). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg 30 - dniowy termin na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który upłynął w dniu 11 kwietnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącego nadał skargę za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 12 kwietnia 2013 r. tj. 1 dzień po terminie. Zauważyć należy, że twierdzenie pełnomocnika skarżącego, iż decyzję organu doręczono mu w dniu 13 marca 2013 r. i w związku z tym nie doszło do uchybienia terminu do złożenia jest błędne. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. pełnomocnik przyznał bowiem, że decyzję doręczono mu 12 marca 2013 r. Oznacza to, że w momencie wnoszenia skargi do Sądu okoliczność ta była dla pełnomocnika skarżącego bezsporna. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona po terminie i wobec tego zasadne było jej odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.