Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148589

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 stycznia 2021 r.
II GSK 1849/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Rysz, WSA (del.) Urszula Wilk.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 308/18 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia (...) marca 2018 r., nr (...) w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu;

2. zasądza od K. W. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

I

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 308/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi K. W. (dalej jako: "skarżąca"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") uchylił decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia (...) marca 2018 r. w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Postępowanie w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 kwietnia 2018 r. do dnia 31 marca 2023 r. umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna na obszarze powiatu (...) zostało ogłoszone przez organ w dniu 31 października 2017 r. w trybie konkursu ofert, na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o świadczeniach"). W ogłoszeniu o konkursie ofert wskazano, iż wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 1 404 453,75 zł na okres rozliczeniowy od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r., zaś po przeprowadzeniu postępowania zostanie zawartych maksymalnie 8 umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Termin składania ofert upływał w dniu 14 listopada 2017 r., zaś termin otwarcia ofert wyznaczono na dzień 24 lutego 2017 r. W postępowaniu oferty złożyło siedmiu oferentów na dziewięć miejsc udzielania świadczeń, w tym m.in. skarżąca. W dniu 14 grudnia 2017 r. komisja konkursowa odrzuciła ofertę jednego z oferentów wobec stwierdzenia, iż nie zapewnia on realizacji świadczeń z zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej zgodnie z warunkami wymaganymi w postępowaniu.

W dniu 5 stycznia 2018 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania. Komisja wybrała wszystkie oferty, które zostały zakwalifikowane do części niejawnej postępowania. Skarżąca zajęła siódme miejsce z ośmiu w rankingu.

W dniach 9-11 stycznia 2018 r. do organu wpłynęły odwołania dotyczące rozstrzygnięcia konkursu. Skarżąca zarzuciła komisji konkursowej rażące naruszenie interesu prawnego przez wielokrotne naruszenie treści art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach wyrażone w braku celowości przeprowadzenia negocjacji wskazując, że miały one niewłaściwy przebieg, w szczególności w zakresie sposobu podziału środków finansowych pomiędzy oferentów oraz wysokość kontraktu na poziomie uniemożliwiającym funkcjonowanie gabinetu w praktyce, a nadto negowanie możliwości prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej przy braku skanera zdjęć RTG formatu DICOM. W świetle uzyskanej opinii Ministerstwa Zdrowia z dnia 30 listopada 2017 r. organ po rozpoznaniu odwołań i przeprowadzeniu oględzin, decyzją z dnia (...) lutego 2018 r., oddalił odwołania w całości. Organ wskazał, że jakkolwiek kolejność oferentów w rankingu końcowym winna ulec zmianie poprzez zamianę miejsc 4 i 5, to nie zmieniało to rankingu końcowego w zakresie decyzji o wybraniu oferty oraz nie miało wpływu na wynik postępowania konkursowego.

W dniach 21, 22 oraz 26 lutego 2018 r. wpłynęły do organu wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podniosła zarzut braku przyznania jej punktów z tytułu prowadzenia co najmniej indywidualnej dokumentacji pacjenta w formie elektronicznej, a także nieracjonalny podział środków finansowych w ramach postępowania.

Organ decyzją z dnia (...) marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołując się na przepisy prawa materialnego jak i przepisy regulujące postępowanie podniósł, że poczynione w toku rozpatrywania odwołania ustalenia faktyczne i prawne w pełni potwierdzają stanowisko organu, a nadto wskazał poszczególne kryteria oceny i wyboru ofert opisując ich treść i punktację, która zadecydowała o wynikach rozstrzygnięcia postępowania.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia (...) marca 2018 r. w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji przytoczył treść przepisów ustawy o świadczeniach, ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 505, dalej jako: "ustawa o zawodzie fizjoterapeuty") oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r."). Jednocześnie zaznaczył, że organ winien uwzględnić treść art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty określając wymagania minimalne w zakresie kryterium rankingującego prowadzenia elektronicznej dokumentacji. Zaznaczył także, że w jego ocenie nie ustalono w toku postępowania dokładnego stanu faktycznego, a konkretnie czy i w jakim zakresie strona "prowadzi" elektroniczną dokumentację medyczną, zwłaszcza w odniesieniu do formularza ofertowego, co zatem wiązało się z naruszeniem przez organ art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej jako: "k.p.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, w zakresie spełniania przez skarżącą wymogu prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej wobec digitalizowania przez nią zdjęć RTG i zapisywania do formatu DICOM. Zdaniem sądu pierwszej instancji na tle ustalonego przez organ stanu faktycznego trudno stwierdzić jednoznacznie, czy strona nie może realizować wymagań określonych w rozdziale 9 § 80 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. tj. udostępnienia, w tym przez eksport w postaci elektronicznej dokumentacji albo części dokumentacji będącej formą dokumentacji określonej w rozporządzeniu w formacie XML i PDF i eksportu całości danych w formacie XML, w sposób zapewniający możliwość odtworzenia tej dokumentacji w innym systemie teleinformatycznym, a nadto w przypadku pozytywnego stanowiska co do realizacji wymogu prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej przez skarżącą odniesienie do zmiany kryterium oceny oferty.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, przy czym zobowiązany będzie, zgodnie z treścią powyższych przepisów do podjęcia wszelkich czynności procesowych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia, które pozwolą ocenić, zgodnie z zasadą unormowaną w art. 80 k.p.a., czy skarżąca zrealizowała wymóg prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej i czy oraz w jakim zakresie miało to wpływ na ocenę końcową, a tym samym czy spełnione zostały wymogi stawiane w postępowaniu konkursowym.

II

Skargę kasacyjną złożył Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, wnosząc na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi skarżącej, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący kasacyjnie organ wniósł na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. na rzecz skarżącego kasacyjnie organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego i to:

1. art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w związku z § 80 i § 81 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że wymagania dotyczące prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej mogą różnić się w zależności od zawodu osoby wykonującej zawód medyczny,

2. art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w związku z art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że organ określając wymagania minimalne w zakresie kryterium rankingującego prowadzenia dokumentacji w formie elektronicznej, winien rozważyć brzmienie przepisu art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, które weszły w życie od dnia 1 kwietnia 2018 r., tj. po przeprowadzeniu i rozstrzygnięciu postępowania konkursowego,

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i to:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz § 80 i § 81 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego przez organ materiału dowodowego i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ niedostatecznie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w szczególności w zakresie spełniania przez stronę wymogu prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej wobec digitalizowania przez nią zdjęć RTG i zapisywania do formatu DICOM, w sytuacji gdy organ przedstawił podstawy prawne swoich decyzji, opisał dokonane ustalenia w zakresie spełniania tego wymogu, a strona sama oświadczyła, że dokumentacji takiej nie prowadzi,

2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą pomimo tego, że organ wyjaśnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne oraz podjął rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami.

III

Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego obliczonych według norm przepisanych. Ponadto, wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

IV

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.

174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113).

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Niemniej przed przedstawieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny rozważań prawnych, przypomnieć należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji dotyczącego oceny zaskarżonej decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy skarżący kasacyjnie organ wskazał w punkcie II podpunkt 1 petitum skargi kasacyjnej m.in. na przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśniając przy tym, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnej oceny zebranego przez organ odwoławczy materiału dowodowego i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ niedostatecznie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w szczególności w zakresie spełniania przez skarżącą wymogu prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej wobec digitalizowania przez nią zdjęć RTG i zapisywania do formatu DICOM, w sytuacji gdy organ przedstawił podstawy prawne swoich decyzji, opisał dokonane ustalenia w zakresie spełniania tego wymogu, a skarżąca sama oświadczyła, że dokumentacji takiej nie prowadzi.

W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za uzasadniony. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie winno zatem zawierać wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Obowiązkiem sądu pierwszej instancji jest więc przeprowadzenie wywodu prawnego, w którym omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. W ramach uzasadnienia sąd zobowiązany jest także do odniesienia się do zarzutów podnoszonych w skardze. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że uzasadnienie wyroku musi pozwalać na jednoznaczne ustalenie przesłanek jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone rozstrzygniecie. Uzasadnienie orzeczenia nie może być lakoniczne i ogólnikowe. Wskazane elementy są nieodzowne do dokonania pełnej kontroli kasacyjnej orzeczenia sądu pierwszej instancji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się w tym zakresie, że w uzasadnieniu wyroku niezbędne jest wskazanie przyjętego stanu faktycznego sprawy, ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, podanie przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 942/15, LEX nr 2249327). Sytuacja, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, ma miejsce, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 17 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2436/15, LEX nr 2081143). Adresatem uzasadnienia wyroku jest również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Niemożliwa jest kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), lecz również orzeczenia zawierającego te elementy, lecz sformułowanego w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 810/14, LEX nr 2032605). Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie zapewnia możliwości kontroli instancyjnej orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2140/15, LEX nr 2389908 oraz wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2036/15 LEX nr 2374149). Lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku stanowi uchybienie mające niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 164/06, LEX nr 505730). Tylko przy prawidłowym, zgodnym z przywołanymi regułami, uzasadnieniu możliwe jest poznanie motywów wyroku oraz dokonanie ich oceny. Sąd powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość. Uzasadnienie wyroku powinno zatem umożliwiać jego kontrolę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uniemożliwia kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji nie wywiązał się w pełni z zakreślonych obowiązków wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić w tym zakresie należy, że sąd pierwszej instancji sporządził tzw. część prawną uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, a przede wszystkim bez wyjaśnienia w dostatecznym stopniu przyjętych przesłanek rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania. W szczególności ograniczył się w nim w zasadzie do szerokiego przytoczenia treści przepisów krajowych odnoszących się do decyzji zapadłych w sprawie. Brak w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji omówienia odnoszącego się do wykładni przytoczonych przepisów. Bez dokonania własnej oceny i analizy, bez konstruktywnej polemiki ze stanowiskiem organów oraz brakiem ustosunkowania się do okoliczności podnoszonych w skardze, uzasadnienie nie spełnia warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nie można w niniejszej sprawie nie zauważyć, że przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że organ winien uwzględnić treść art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty określając wymagania minimalne w zakresie kryterium rankingującego prowadzenia elektronicznej dokumentacji nie zostało przez sąd pierwszej instancji wyjaśnione. Sąd pierwszej instancji winien był wyjaśnić, związek jaki widzi pomiędzy art. 4 ust. 2 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, który definiuje pojęcie zawodu fizjoterapeuty poprzez wskazanie zadań jakie wykonuje, a § 81 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania określającego zasady prowadzenia dokumentacji medycznej. Brak jest także wyjaśnienia odnośnie do realizacji wymogu prowadzenia digitalizacji dokumentacji medycznej przez skarżącą wobec digitalizowania przez nią zdjęć RTG i zapisywania do formatu DICOM w oparciu o przepis § 80 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

Kwestie te nie zostały w niniejszej sprawie poprzedzona wywodem, mogącym uwidocznić sposób rozumowania sądu pierwszej instancji, co nie pozwala na dokonanie kontroli rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym - a tym samym na dokonanie oceny podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego - skoro w istocie zajęte przez sąd pierwszej instancji stanowisko w niniejszej sprawie nie jest jasne.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną, skoro nie była możliwa merytoryczna kontrola toku rozumowania, które doprowadziło sąd pierwszej instancji do podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu weźmie pod uwagę powyższe rozważania, wyjaśniając swoje stanowisko dotyczące kwestii prawidłowości nieprzyznania skarżącej punktów rankingowych oraz digitalizowania przez nią zdjęć RTG i zapisywania do formatu DICOM. Ponadto, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu winien odnieść się do stanowiska zaprezentowanego przez organ i ocenić w sposób dający podstawę do kontroli instancyjnej zastosowanych przez organ przepisów prawa, a także wskazać przepisy prawa, których zastosowanie winno mieć miejsce w niniejszej sprawie, a także wyjaśnić przyczyny dla których uznał to za konieczne biorąc pod uwagę stan faktyczny stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu w tym zakresie zarzutów podniesionych w skardze.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzając od skarżącej na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.