Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1650614

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 grudnia 2014 r.
II GSK 1829/13
Różnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zajda.

Sędziowie: NSA Hanna Kamińska, del. WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Gminy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt III SA/Gd 352/13, w sprawie ze skargi P. spółki z o.o. w G. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia (...) kwietnia 2012 r.; nr (...) w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od Rady Gminy K. na rzecz P. spółki z o.o. w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 352/13 stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy K. z dnia (...) kwietnia 2012 r. w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Sąd I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Rada Gminy K., uchwałą nr (...) z dnia (...).04.2012 r. ustaliła, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 8, ust. 9 i ust. 10 ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), wysokość stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg gminnych na terenie Gminy.

Pismem z 10 stycznia 2013 r. (...) Spółka Gazownicza sp. z o.o. w G. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, tj. przepisów ustawy o drogach publicznych. Zakwestionowała wprowadzenie wyższych stawek za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń gazowych w porównaniu do stawek dla urządzeń infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej.

Rada Gminy K. uznała, że nie doszło do naruszenia prawa.

(...) Spółka Gazownicza sp. z o.o., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie pkt 2 i pkt 3 załącznika. Zarzuciła naruszenie:- art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;- art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych; - art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w ww. uchwale, w sposób dyskryminujący i arbitralny, zróżnicowano sytuację podmiotów zaspokajających potrzeby wspólnoty lokalnej (tekst jedn.: sieci kanalizacyjnej i gazowej), czym naruszono art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych. Oba rodzaje urządzeń infrastruktury mają podobne konstrukcje, są z tego samego materiału i służą zaspokajaniu potrzeb publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 2-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że zaskarżona uchwała została uchylona uchwałą Nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r., obowiązującą od dnia 2 kwietnia 2013 r.

Pismem z dnia 13 maja 2013 r. spółka podtrzymała skargę.

Wójt Gminy K., w dniu 25 czerwca 2013 r., wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270); dalej jako "p.p.s.a.". W uzasadnieniu pisma stwierdził, że z uwagi na treść art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, nie ma możliwości wyeliminowania skutków prawnych uchwały ze skutkiem wstecznym (ex tunc).

Na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. pełnomocnik spółki złożył odpisy z KRS i oświadczył, że skarżąca to obecnie (...) Sp. z o.o. w W., następca (...) Spółki Gazowniczej sp. z o.o. w G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdzając nieważność uchwały w zakresie pkt 2 i 3 załącznika do uchwały wskazał jako przedmiot zaskarżenia akt prawa miejscowego - uchwałę z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) Rady Gminy K. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg gminnych na terenie Gminy K. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona uchwała narusza interes prawny spółki w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ spółka jest właścicielem instalacji ułożonych w pasie drogowym, a zatem sporna uchwała stanowi prawną podstawę dla wymierzenia jej opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego. Przepis uchwały ustalający wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego ma wpływ na sferę jej obowiązków, ponieważ determinuje wydanie wobec niej decyzji nakładającej obowiązek uiszczania opłat w nowej podwyższonej wysokości. Sąd powołał się na art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) i uznał, że uchwała zawiera przepisy różnicujące obowiązki różnych podmiotów, których instalacje zlokalizowane są w pasie drogowym, w ten sposób, że wprowadza różne stawki opłat za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchy drogowego. Uchwała wprowadza bowiem niższe stawki opłat w przypadku umieszczenia w pasie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, zaś podwyższa je dla wszystkich pozostałych urządzeń, w tym gazowych. Sąd, wskazując na art. 40 ust. 3, ust. 8, ust. 9, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, uznał, że choć ustawodawca wskazał przesłanki dające podstawę do różnicowania opłaty, w tym z uwagi na rodzaj urządzeń umieszczonych w pasie drogowym, to przyjęte w uchwale rozróżnienie rodzaju urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz urządzeń gazowych, nie ma oparcia w przepisach prawa. Z punktu widzenia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w szczególności art. 3 pkt 9 - do której odsyła ustawa o drogach publicznych - instalacje wodociągowe, kanalizacyjne i gazowe nie są urządzeniami (budowlanymi) różnego rodzaju w znaczeniu, o jaki chodzi w pkt 5 art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych. Sąd powołał § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), które wyjaśniają jakie urządzenia umieszczane w pasie drogowym stanowią infrastrukturę techniczną wyodrębniając łącznie w pkt 2 ust. 2, przewody (...) gazowe, ciepłownicze i wodociągowe. Zdaniem Sądu I instancji, w treści uchwały Rada Gminy K. nie wyjaśniła, w oparciu o jakie kryterium (na podstawie jakich źródeł prawa) dokonała rozróżnienia rodzaju urządzeń, z czym wiąże się zróżnicowanie stawek. Nie wyjaśnił tego także organ w trakcie postępowania administracyjnego. Według Sądu, opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń technicznym o podobnym charakterze, a takimi są urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne i gazowe, nie powinny być różne. Zaopatrzenie w gaz należy do zadań własnych gminy a zarówno sieci sanitarno-kanalizacyjne, jak i sieci gazowe, stanowią urządzenia jednorodzajowe w postaci rur. Regulacje ustalające opłatę za zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej mają charakter kompleksowy, zaś przepisy uchwały wydanej w oparciu o art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych tworzyć powinny system spójny, zbudowany z poszanowaniem konstytucyjnej zasady równości. Zdaniem Sądu, uprzednie uchylenie zaskarżonej uchwały (kolejną uchwałą Rady Gminy K. Nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r.) nie czyni niniejszej skargi bezpodstawną Uchwała TK z dnia 14 września 1994 r. W 5/94, opubl. OTK 1994, cz. 2, poz. 44 oraz uchwała z dnia 14 lutego 1994 r., K 10/93, opubl. OTK 1994, cz.1, poz. 7. Z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że uchwała Rady Gminy K. jest aktem prawa miejscowego (przepisem gminnym), zatem orzekanie o jej nieważności jest możliwe w każdym czasie.

Rada Gminy K., w skardze kasacyjnej z dnia 14 sierpnia 2014 r., zakwestionowała w całości powołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi spółki, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Rada zwróciła się o zasądzenie od spółki na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez błędną jego wykładnię.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosiła, że WSA w G. błędnie przyjął, że sporny przepis nie pozwala na różnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego przez urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne oraz urządzenia służące do przesyłania gazu, jako że nie są to urządzenia różnego rodzaju w rozumieniu ww. przepisu, a zróżnicowanie tych stawek ma charakter dyskryminujący, w sytuacji gdy prawidłowa wykładania tego przepisu, uwzględniająca całokształt norm prawnych, w tym przepisów prawa budowlanego, prowadzi do wniosku, że urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne z jednej strony oraz urządzenia służące do przesyłania gazu z drugiej są urządzeniami różnego rodzaju, a różnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego przez wskazane urządzenia w oparciu o art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. nie stanowi dyskryminacji podmiotów zobowiązanych do uiszczania tych opłat.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu administracji, strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw dlatego podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to jest na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 32 Konstytucji, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Autor skargi kasacyjnej, uzasadniając pogląd o błędnej wykładni, w szczególności przywołał art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych oraz art. 3 pkt 9 Prawo budowlane, jak też rozporządzenie z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wskazując zarazem, że przy wykładni art. 40 ust. 9 pkt 5 należy rozważać nie tyle przynależność danego urządzenia do zbioru urządzeń budowlanych, lecz różnorodzajowość tych urządzeń. Powołał się, m.in. na rygorystyczne warunki techniczne urządzeń służących do przesyłania gazu (s 82 akt sądowych) i warunki dotyczące lokalizacji (s 83).

Sąd I instancji wyeliminował ww. uchwałę Rady Gminy K., ponieważ zarówno sieci sanitarno-kanalizacyjne, jak i sieci gazowe, stanowią urządzenia jednorodzajowe w postaci rur, pełnią podobne funkcje i obie sieci służą zaspokajaniu potrzeb publicznych. Uznał, że nie ma powodu do wprowadzenia zróżnicowanych stawek opłat za zajęcie pasa drogowego przez te urządzenia (w związku z budową sieci lub umieszczenia ich w pasie). Opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń technicznym o podobnym charakterze, a takimi są urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne i gazowe, nie powinny być różne, ponieważ poza podobieństwem konstrukcyjnym (rodzajowym) pełnią one identyczne cele, a mianowicie służą zaspakajaniu potrzeb publicznych (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, nie jest usprawiedliwiony.

Możliwość różnicowania stawek opłat na podstawie art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. nie jest kwestionowana w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 151/08, LEX nr 534818, wyrok z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Op 605/12). Istnieniu tej możliwości nie zaprzecza także NSA orzekający w niniejszej sprawie. Jednakże różnicowanie to nie powinno opierać się wyłącznie na kryterium rodzaju urządzenia, które nie zawiera dodatkowych elementów dyskryminujących czy naruszających zasadę równości uczestników obrotu gospodarczego. Za nieuprawnione należy uznać przyjęcie zróżnicowanej wysokości stawek w odniesieniu do urządzeń tego samego rodzaju lub w zależności od podmiotu zarządzającego czy właściciela urządzeń tego samego rodzaju. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, takie kryteria wprowadziła Rada Gminy w spornej uchwale. Utrzymanie zróżnicowanych stawek według kryterium podmiotowego lub według przedmiotu prowadzonej działalności, wiązałoby się z dyskryminowaniem podmiotów w życiu gospodarczym w świetle ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czy art. 32 Konstytucji RP, a to powoduje, że trafnie Sąd I instancji stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały nowelizującej (§ 1 pkt 6 i 7) z dnia 6 lipca 2011 r. Rację ma jednakże wnoszący skargę kasacyjną, który powołując się na orzecznictwo sądów twierdzi, że: - art. 40 ust. 9 przesądza o możliwości funkcjonowania opłat za zajęcie pasa drogowego w różnej wysokości (wyrok z dnia 13 grudnia 2012 r. II SA/Ol 1188/12); - Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w przepisie art. 32 konstytucji. Zwłaszcza, gdy wskazać również, że wyrażone w nim zasady konkretyzowane są w przepisach szczegółowych, i dopiero wspólnie z kryteriami w nich zawartymi, mogą stanowić łączne kryterium oceny równego traktowania, odnoszone tak do płaszczyzny tworzenia, jak i stosowania prawa (wyrok z dnia 11 stycznia 2013 r. II GSK 2331/1); - organ stanowiący samorządu terytorialnego, ustalając stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na zasadzie art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. i przyjmując preferencje dla np. urządzeń inwestycji celu publicznego, nie musi tych preferencji stosować wobec wszystkich tego rodzaju urządzeń, bowiem inwestycje celu publicznego stanowią tylko wspólny mianownik różnych urządzeń, o których mowa w art. 40 ust. 9 pkt 5) u.d.p. (por. wyrok z dnia 16 maja 2012 II GSK 548/11).

Umknęło jednak uwadze autora skargi kasacyjnej to, że przyczyną stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy K. było obciążenie - dyskryminacyjne - opłatą jednorodzajowych (z punktu widzenia ustawy o drogach publicznych i Prawa budowlanego) urządzeń w postaci rur, pełniących podobne funkcje i służących temu samemu celowi: zaspokajaniu potrzeb publicznych. W piśmiennictwie wskazuje się na zasadnicze przesłanki ustalania opłat, które powinny być przestrzegane chociażby w ten sposób, że to tylko te przesłanki, a nie rodzaj urządzenia przyjęty przez organ, decydują o wysokości opłat. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustala się poprzez pomnożenie liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym (zob. K. Pruszyńska, Opłata za zajęcie pasa drogowego na cele "pozadrogowe", NZS 2005, nr 4, s. 51, por. M. Ušák, Opłata za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - charakter prawny, ustalanie i weryfikacja, NZS 2007, nr 4, s.60).

Opłata z art. 40 ust. 3 u.d.p. ma charakter daniny publicznoprawnej, rekompensaty za zajęcie pasa drogowego i ustalana jest w drodze decyzji administracyjnej przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (Beata Strachowska, Komentarz o art. 40 ustawy o drogach publicznych, Lex).

W skardze kasacyjnej nie wykazane zostały cechy uzasadniające potrzebę zróżnicowanego traktowania przywołanych sieci, zwłaszcza w kontekście art. 40 ust. 9 pkt 5 u.d.p. Fakt poddania sieci gazowych czy wodociągowych odmiennym wymaganiom technicznym, na podstawie przepisów szczególnych, charakterystycznym tylko dla tych sieci nie uzasadnia zróżnicowania traktowania na podstawie ustawy o drogach publicznych (czy na podstawie ustawy o podatku od nieruchomości), gdzie te cechy szczególne nie są (nie powinny być) badane, ponieważ nie odesłał do ich badania ustawodawca. Jest to szczególnie istotna uwaga, ponieważ ustawodawca jednoznacznie określił kryteria ustalania stawek. Kryteriami tymi są: 1) kategoria drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentowa wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Skoro ustawodawca jako kryterium zróżnicowania opłat odwołuje się do "rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego", dopuszczalne jest zróżnicowanie stawek tylko w zależności od różnic eksponowanych z uwagi na treść prawa budowlanego, w szczególności w odniesieniu do wymagań dotyczących "urządzenia" lub "obiektu budowlanego". Takie zróżnicowanie nie zostało wykazane w skardze kasacyjnej, której zarzutami Sąd, na mocy art. 183 § 1 jest związany.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli nie zostały wykazane cechy uzasadniające zróżnicowane traktowanie na gruncie art. 40 ust. 9 u.d.p. urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz służących do przesyłania gazu, to brak było podstaw do ustalenia dla nich odmiennych stawek opłat. Zróżnicowanie wymagań technicznych w stosunku do sieci wodociągowych i sieci gazowych jest wynikiem zachowania warunków odmiennego korzystania z sieci i warunków bezpieczeństwa, a nie wynikiem zróżnicowania traktowania na gruncie u.d.p., gdzie bada się, co najwyżej, zajmowaną powierzchnię. Natomiast zróżnicowanie na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie powoduje zróżnicowania w zakresie przesłanki zaspokajania potrzeb publicznych, zwłaszcza w kontekście art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie. W przepisie tym zrównuje się sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych ze sprawami zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w skardze kasacyjnej nie została zakwestionowana trafność oceny, zgodnie z którą zarówno sieci sanitarno-kanalizacyjne jak i gazowe są urządzeniami jednorodzajowymi i służą zaspokajaniu potrzeb publicznych. Nadto, z punktu widzenia art. 7 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 9 pkt 5 autor skargi kasacyjnej nie wskazał podstaw do różnicowania stawek opłaty, a w szczególności nie wskazał cechy różnicującej sieci wodnokanalizacyjne i gazowe w kontekście zaspokajania potrzeb publicznych, to jest cechy, która była podstawą budowy obu rodzajów sieci.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.