Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1657927

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 listopada 2014 r.
II GSK 1694/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Zielińska.

Sędziowie NSA: Magdalena Bosakirska, Anna Robotowska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 672/12 w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od L. T. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 7 maja 2013 r. oddalił skargę L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

I.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., nr: (...), L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. (dalej także jako: WITD) nałożył na L. T. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Kontrolę przeprowadzono w dniu 15 września 2011 r., a jej wyniki udokumentowano protokołem. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia przepisów o transporcie drogowym w postaci: wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego; przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

W odwołaniu od decyzji L. T. zarzucił, że taryfikator kar zawarty w ustawie o transporcie drogowym nie różnicuje ich wysokości w zależności od wielkości przedsiębiorstwa. Podniósł, że prowadzi niewielką, jednoosobową działalność gospodarczą i nie stać go na zapłacenie tak wysokiej kary.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r., znak: (...), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Na podstawie analizy danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy organ odwoławczy wskazał i szczegółowo opisał 13 przypadków, w których kierujący pojazdem - przedsiębiorca L. T. nie zastosował się do przepisów określających zasady stosowania przerw w prowadzeniu pojazdów. Przedsiębiorca nie przedstawił dokumentów wskazujących na dopuszczalne w świetle rozporządzenia nr 561/2006 odstępstwa od przepisów określających czas pracy kierowców. Organ wskazał również, że zainstalowany w pojeździe tachograf został poddany badaniu okresowemu w dniu 2 kwietnia 2009 r. Kolejne badanie powinno zostać przeprowadzone do dnia 2 kwietnia 2011 r. Kontrola drogowa w dniu 15 września 2011 r. ujawniła brak przeprowadzenia stosownych badań okresowych. Organ wskazał również, że przeprowadzona kontrola drogowa ujawniła również brak aktualnych badań lekarskich oraz psychologicznych kierowcy (przedsiębiorcy) L. T.

Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy kierowców, aby były przestrzegane normy dotyczące czasu pracy. W badanym przypadku kierowca był jednocześnie przedsiębiorcą, tym bardziej zatem miał bezpośredni wpływ na planowanie zadań przewozowych.

Z uwagi na zmianę przepisów ustawy o transporcie drogowym, która wprowadziła zasadę, że suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i wymierzył karę w wysokości maksimum określonego w nowych przepisach.

W skardze do sądu administracyjnego L. T. zarzucił, że dokonana przez organy analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy jest nieprawdziwa, błędna i krzywdząca - nie można przyjąć takich danych, jeśli urządzenie nie było zalegalizowane, błędnie wskazywało odczyty, najprawdopodobniej było opatrzone wadą.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za nieuzasadnioną.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ prawidłowo wskazał na podstawę prawną obowiązku przestrzegania określonych przerw w okresie prowadzenia pojazdu w postaci art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z tym przepisem po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

WSA w Lublinie podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół kontroli (podpisany przez przedsiębiorcę, który nie wniósł zastrzeżeń) oraz wizualizacje kontroli tygodniowej, powstałe na podstawie danych z tachografu cyfrowego potwierdzają prawidłowość ustaleń organu co do okresów czasu pracy kierowcy i powstałych w związku z tym naruszeniach w zakresie wymaganych prawem przerw. Sąd pierwszej instancji za nieuzasadniony uznał zarzut, wskazując na błędne odczyty tachografu cyfrowego, gdyż był on niezalegalizowany. Sąd podkreślił, iż z samego faktu braku legalizacji urządzenia nie wynika jeszcze, że działało ono wadliwie, a skoro skarżący powołuje się na wadliwość działania urządzenia - powinien ten fakt udowodnić, chociażby przedstawiając dokumenty z serwisu tachografów, które potwierdzałyby, że tachograf był uszkodzony czy działał nieprawidłowo. Żaden taki dokument nie został przez skarżącego przedłożony, zatem jego twierdzenia pozostają gołosłowne i nie mogą być uwzględnione.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego uznał, iż organ prawidłowo wskazał, że obowiązek tzw. legalizacji tachografów cyfrowych wynika z treści art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.UE, seria L, nr 370, s. 8, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295, z późn. zm.).

II.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. T., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów, tj.;

a)

art. 3 w zw. z art. 13 i art. 14 w ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności poprzez niesłuszne uznanie, iż przepis ten obarcza skarżącego odpowiedzialnością i stanowi podstawę do nałożenia na niego kary pieniężnej, w sytuacji gdy wskazany przepis nie przesądza o jej odpowiedzialności;

b)

art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, zaś zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia:

- ustalenie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w oparciu tych ustaleń o cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf) bez wymaganego sprawdzenia okresowego (legalizacji);

- dokonanie ww. pomiaru w oparciu o błędne i niemiarodajne urządzenia rejestrujące (tachograf);

c)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi oraz w sytuacji gdy z uwagi na naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, zostały spełnione przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) kwietnia 2012 r., tj. naruszenie przywołanych powyżej art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, co zostało w toku postępowania szczegółowo wskazane;

d)

art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w tym do prawidłowej oceny dokonania pomiarów czasu pracy w oparciu o niezalegalizowane urządzenie oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona szczegółowo ustosunkowała się do postawionych zarzutów.

III.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący podnosi, iż Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął za prawidłowe i zgodne z procedurą administracyjną ustalenie stanu faktycznego i zebranie materiału dowodowego.

Zasadnicze zarzuty i argumenty podniesione w skardze kasacyjnej dotyczą tego, iż urządzenie rejestrujące nie posiadało aktualnej legalizacji, co zdaniem skarżącego uzasadnia przyjęcie, iż działało ono wadliwie, a więc dane rejestrujące aktywność kierowcy przez to urządzenie nie mogą stanowić podstawy ustaleń organu, co do wskazanych przepisów o maksymalnym czasie prowadzenia pojazdu bez przerwy, gdyż błędnie wskazywało odczyt czasu pracy skarżącego.

To stanowisko strony nie można uznać za trafne.

Okoliczność, iż skarżący nie dokonał w przewidzianym terminie legalizacji urządzenia rejestrującego czas pracy kierowcy nie może stanowić podstawy kwestionowania prawidłowości pracy tego urządzenia. Skarżący nie podnosi żadnych argumentów, które mogłyby wskazywać na faktyczną wadliwość danych wykazanych przez to urządzenie. Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 15 września 2011 r. dokonał legalizacji urządzenia i z dołączonej przez skarżącego faktury nie wynika by dokonywano jakiejkolwiek usługi związanej z jego naprawą.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo podniósł, iż skarżący powołując się na wadliwość działania urządzenia, powinien ten fakt udowodnić, chociażby przedstawiając dokumenty z serwisu tachografów, które potwierdzałyby, że tachograf był uszkodzony lub działał nieprawidłowo, a takiego dowodu skarżący nie złożył, ani nawet się nie powołał, iż dokonana była naprawa tachografu.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawy ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracyjny, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Powyższe skutkuje tym, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji gdy skarżący wykaże, iż sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu jaki wymieniony jest w treści niniejszego przepisu zastosowania przez organy przepisów prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i poddaje się kontroli instancyjnej Za niezasadne należało uznać również zarzuty naruszenia przez organy, a następnie przez Sąd pierwszej instancji, który zaaprobował stanowisko organów, wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia Rady EWG 3821/85 i 3820/85, rozporządzenia (WE) 561/2006. Skarżący wskazując na ich naruszenie, odwołuje się do poglądów prezentowanych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (o sygn. II GSK 75/08, II GSK 333/08, II GSK 533/08, II GSK 769/08). Skarżący jednak nie zauważa, iż poglądy wyrażone we wskazanych wyrokach zostały wydane w innych stanach faktycznych (dotyczyły krajowego regularnego przewozu osób) i nie mogą być prezentowane w niniejszej sprawie.

Podkreślenia również wymaga, że rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. i z art. 1 wynika, iż ustanawia on przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu m.in. poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego.

Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie jest oparta na uzasadnionych zarzutach i z tego powodu podlega oddaleniu z mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.