Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1398025

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 października 2013 r.
II GSK 1272/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.).

Sędziowie NSA: Andrzej Kuba, Małgorzata Rysz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych:

1. K. I. G. E. i T.

2. Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1423/12 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) kwietnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Uzasadnienie faktyczne

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem, objętym skargami kasacyjnymi, odrzucił skargę T. P. S.A. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia (...) kwietnia 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

w dniu 1 marca 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję, zmienioną w części decyzją z dnia 29 czerwca 2010 r., którą zobowiązał TP S.A. do przygotowania zmiany w całości: "Ramowej oferty TP S.A. o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie rozpoczynania połączeń, zakańczania połączeń oraz hurtowego dostępu do sieci", "Oferty ramowej TP S.A. określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych" i "Oferty ramowej TP S.A. określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nią udogodnień w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego" oraz do przedstawienia projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, obejmującym swoim zakresem warunki świadczenia przez TP S.A. usługi rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnych na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych.

W dniu 31 marca 2010 r. skarżąca T. P. S.A. złożyła do Prezesa UKE projekt "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych".

Decyzją z dnia (...) września 2010 r., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezes UKE zmienił projekt oferty i zatwierdził projekt oferty w brzmieniu nadanym mu w Załączniku nr 1 do decyzji, stanowiącego jej integralną część. Nadał również tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku złożonych przez T. P. S.A. i dopuszczonej do udziału w sprawie K. I. G. E. i T. wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezesa UKE uchylił w części decyzję z dnia (...) września 2010 i orzekł w tym zakresie co do meritum. Nie uwzględnił wniosków o zmianę oferty w wymienianych częściach oferty.

W wyniku wniesionej przez T. P. S.A. skargi na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. odrzucił ją stwierdzając, że sprawa objętą skargą na decyzję wydaną na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., dalej: Prawo telekomunikacyjne) nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 206 ust. 2 tej ustawy właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 799/12. W jego uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że kwestią sporną było, czy sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE w oparciu o art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o którym mowa w art. 206 ust. 2 tej ustawy. Odwołał się w tym zakresie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009 r. o sygn. akt II GPS 1/09 i stwierdził, że wykładnia art. 43 ust. 1 powołanej ustawy, jakiej dokonał Sąd I instancji była sprzeczna z uchwałą, do której Sąd I instancji się nie doniósł, czym naruszył art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że sentencja powołanej uchwały dotyczyła stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 716, dalej: ustawa zmieniająca), wobec czego Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę powinien rozważyć, czy biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy i zmieniony stan prawny, aktualne jest stanowisko zawarte w przywołanej uchwale, dotyczące wykładni art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.

Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, w pierwszej kolejności, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, której aktualność stanowisko co do wykładni art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego miało być przedmiotem oceny Sądu, odnosiła się do stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej ustawę - Prawo telekomunikacyjne. Sprawa objęta skargą dotyczy zaś decyzji wydanej również na podstawie art. 43 ust. 1 powołanej ustawy, ale wydanej w stanie prawnym po nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą. Nowelizacja tej ustawy nie zmieniała treści art. 43 ust. 1, jednakże wprowadziła zmiany między innymi w art. 206 ust. 2-2b rozszerzając katalog rozstrzygnięć, od których przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przysługuje odwołanie. Został, bowiem uwzględniony tryb odwoławczy od postanowień o uznaniu rynku właściwego za rynek konkurencyjny oraz od decyzji w sprawie zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych. W ocenie Sądu I instancji pomimo braku zmiany art. 43 ust. 1, wprowadzenie zmian w ustawie - Prawo telekomunikacyjnej, powoduje, że zarówno ten przepis jak i art. 206 ust. 2 ustawy powinny być odczytywane w nowym kontekście prawnym. Sąd wskazał, że ustawa implementowała prawo wspólnotowe realizując dyrektywy wspólnotowe - dyrektywę nr 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych norm regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej dyrektywa ramowa) oraz dyrektywę 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz ich łączności (dyrektywa o dostępie). Wykonaniem art. 4 dyrektyw ramowej było wprowadzenie regulacji zawartych w art. 47957-47967 Kodeksu postępowania cywilnego, na mocy, których środki odwoławcze od orzeczeń Prezesa UKE (organu regulacyjnego) rozpoznawane są przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Sąd ten ponadto orzeka, co do istoty sprawy, a więc bada nie tylko legalność orzeczeń ale również ich merytoryczną zasadność z możliwością kształtowania obowiązków strony. Zgodnie z art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego Prezes UKE zatwierdza projekt oferty ramowej, jeśli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej lub zmienia przedłożony projekt i go zatwierdza, w przypadku zaś nie przedstawienia oferty ramowej w terminie samodzielnie ustala ofertę ramową. Przedmiotem oceny jest zatem nie tylko zgodność oferty z przepisami prawa ale również ocena czy odpowiada on potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej. Wniesienie środka odwoławczego powinno skutkować zbadaniem, czy ustalone przez organ skonkretyzowane regulacje odpowiadają wymogom adekwatności i proporcjonalności i czy kontrolowana decyzja zapewnia realizację celów ustawy w postaci równoprawnej i skutecznej konkurencji. Sądy administracyjne działając w granicach przyznanych im uprawnień, nie mają możliwości oceny wprowadzonych przez organ zaskarżoną decyzją do oferty ramowej rozwiązań. Przyjęcie w tej sytuacji, że sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego określonego w art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego skutkowałoby w szczególności naruszeniem zasad określonych w art. 4 dyrektywy ramowej. Sąd I instancji podkreślił, że art. 42 ust. 1 tej ustawy - przewidujący możliwość nałożenia obowiązku przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej nie spełnia celów regulacji. Skutek regulacyjny ma dopiero decyzja wydana w oparciu o art. 43 ust. 1 ustawy. Wobec tego Sąd I instancji uznał, że zatwierdzenie oferty ramowej na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy, w brzmieniu nadanym mu po nowelizacji w istocie prowadzi do nałożenia obowiązku regulacyjnego, co oznacza, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia oferty ramowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a właściwym rzeczowo, stosowanie do art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, jest Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W podstawie prawnej Sąd I instancji powołał art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

II

Skargą kasacyjną K. I. G. E. i T. zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

1.

przepisów postępowania, art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez przyjęcie, że skarga T. P. S.A. od decyzji Prezesa UKE z dnia (...) kwietnia 2011 r. dotyczy sprawy, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, podczas gdy sprawa ta należy do właściwości sądu administracyjnego;

2.

prawa materialnego, art. 43 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 w zw. z art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez jego błędną wykładnię, poprzez uznanie, że decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy jest decyzją nakładającą obowiązek regulacyjny w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, co w konsekwencji skutkuje niemożliwością jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Podnosząc te zarzuty K. I. G. E. i T. wniosła o uchylenie postanowienie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

III

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej skargą kasacyjną zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

1.

przepisów postępowania, art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 206 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej: p.u.s.a.), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że sprawa ze skargi T. P. S.A. na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia oferty nie należy do kognicji sądów administracyjnych, co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem skargi T. P.S.A.;

2.

przepisów postępowania, art. 269 § 1 w zw. z art. 187 § 1 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzedstawienie przez skład WSA rozpoznający tę sprawę powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi NSA w przypadku niepodzielenia przez skład WSA stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09, przesądzającej kwestię, że sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o której mowa w art. 206 ust. 2 tej ustawy, a w konsekwencji dokonanie nieuprawnionej weryfikacji przez WSA stanowiska wyrażonego w ogólnie wiążącej uchwale NSA z pominięciem wskazanego trybu;

3.

prawa materialnego, art. 43 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2 i art. 206 ust. 2 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez uznanie, że decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 43 ust. 1 tej ustawy jest decyzją regulacyjną w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, a w konsekwencji podlega zaskarżeniu do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Podnosząc te zarzuty Prezes UKE wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

IV

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W zaskarżonym nimi postanowieniu Sąd I instancji wyraził pogląd, że zmiana stanu prawnego dokonana ustawą zmieniająca uczyniła nieaktualnym stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009 r. o sygn. akt II GPS 1/09.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu i zauważa, że przyjmując go skład orzekający Sądu I instancji oparł się w głównej mierze nie na analizie zmian prawnych, lecz na treści zdań odrębnych zgłoszonych do uchwały, a więc odnoszących się do regulacji obowiązujących przed wejściem w życie ustawy zmieniającej.

Podkreślenia wymaga, że uchylając poprzednie postanowienie o odrzuceniu skargi w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 799/12 przesądził, że doszło do naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a., przy czym nakazał rozważenie czy wobec zmiany stanu prawnego aktualne jest stanowisko zawarte w uchwale. Wypełniając ten obowiązek Sąd I instancji wskazał, że "przy niezmienionej treści art. 43 ust. 1 doszło jednak do wielu zmian, w szczególności zaś do zmian art. 21- 25 c" a następnie wskazał jeszcze na zmianę art. 206 ust. 2- 2 b. Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji stawiając tezę o nieaktualności uchwały w nowym stanie prawnym w zasadzie nie dokonał analizy przepisów, które w jego ocenie potwierdzają tę tezę. Tymczasem już nawet pobieżna ich lektura wskazuje na pogląd przeciwny od tego, który zaprezentował Sąd w zaskarżonym postanowieniu, a w istocie, jak słusznie zauważono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej K. I. G. E. i T. w znowelizowanym ustawą zmieniającą stanie prawnym pogląd wyrażony w uchwale "staje się jeszcze bardziej uzasadniony".

Zwrócić należy uwagę, że w stanie prawnym objętym uchwałą, zgodnie, z którą sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o której mowa w art. 206 ust. 2, Prawo telekomunikacyjne nie zawierało wyraźnej definicji obowiązków regulacyjnych. To właśnie z tego powodu skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawił składowi siedmiu sędziów do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego "Czy sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o którym mowa w art. 206 ust. 2 tej ustawy?"

Natomiast w stanie prawnym wyznaczonym przepisami ustawy zmieniającej, a obowiązującym w tej sprawie ustawodawca w art. 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego zawarł definicję obowiązku regulacyjnego. W myśl tego przepisu przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3.

W uzasadnieniu uchwały o sygn. akt II GPS 1/ 09 skład siedmiu sędziów wyraził pogląd, że "regulacja objęta nowym brzmieniem art. 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego zawiera niewątpliwie definicję legalną obowiązku regulacyjnego. Z definicją legalną mamy do czynienia w przypadku, gdy prawodawca wskazanym słowom lub grupie słów używanych w danym akcie normatywnym nadaje ściśle określone znaczenie (por. E. Smoktunowicz (w:) Wielka encyklopedia prawa, wydanie 2, s. 120; A. Bielska-Brodziak: Interpretacja tekstu prawnego na podstawie orzecznictwa podatkowego, Warszawa 2009, s. 44-55). Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "Przez obowiązek regulacyjny rozumie się..." odzwierciedla zamiar nadania określonego znaczenia pojęciu obowiązku regulacyjnego występującemu w ustawie.

W doktrynie i orzecznictwie jako jeden z rodzajów definicji legalnych wskazuje się definicje zakresowe (enumeracyjne), które polegają na tym, że ustawodawca określa zakres definiowanego pojęcia wyliczając obiekty składające się na ten zakres (por. L. Morawski: Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 95 i przytoczone tam orzecznictwo). W przypadku pojęcia obowiązku regulacyjnego prawodawca zdecydował się na wyliczenie tych obowiązków, o których mowa w ściśle wymienionych przepisach Prawa telekomunikacyjnego, i w ten sposób określił zakres definiowanego pojęcia.

Nie stanowi przeszkody do uznania za zawierający definicję legalną przepisu usytuowanego w obrębie aktu normatywnego poza tzw. słowniczkiem (w przypadku Prawa telekomunikacyjnego - art. 2). Definicje legalne mogą być umieszczone w odrębnych przepisach merytorycznych, nawet przez wtrącenie w nawiasie - definicje nawiasowe (por. M. Zieliński: Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 191-195; R. Mastalski: Definicja legalna podatku, "Przegląd Podatkowy" 2002, nr 11, s. 42). Znowelizowany art. 22 ust. 2 usytuowany jest w rozdziale 1 ("Analiza rynku, postępowanie w sprawie określenia rynków właściwych, nakładania, zmiany i uchylania obowiązków regulacyjnych") działu II ("Regulowanie rynku telekomunikacyjnego") Prawa telekomunikacyjnego. Umieszczenie definicji legalnej obowiązku regulacyjnego wśród przepisów bezpośrednio odnoszących się do problematyki jego nakładania jest wyrazem zamiaru utrzymania systematyki ustawy. Ustawodawca zachowuje w tym zakresie konsekwencję, skoro bezpośrednio po art. 22 ust. 1 pkt 4, dotyczącym postępowania w celu utrzymania, zmiany albo uchylenia obowiązków regulacyjnych, wyjaśnia użyte pojęcie. Nie używa jednak sformułowań wskazujących, że definicja odnosi się jedynie do przedmiotu regulacji zawartej w poprzedzającym przepisie".

Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela zacytowany z uzasadnienia uchwały pogląd oraz powołaną dla jego poparcia argumentację.

Skoro ustawodawca w art. 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego nie wymienił art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego to zmiana treści art. 206 ust. 2 tej ustawy już tylko z tego powodu nie miała znaczenia dla ustalenia aktualności sentencji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W stanie prawnym wiążącym przy podjęciu uchwały przepis art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego stanowił, że od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenie obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Natomiast ustawa zmieniająca nadała mu następującą treść: od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenie, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar, decyzji, o których mowa w art. 201 ust. 3 oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej nie tylko, więc decyzje o nałożeniu obowiązków regulacyjnych, ale także ich zniesienia lub zmiany poddane zostały kognicji sądu powszechnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że nawet przed opisaną zmianą treści art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie jednolicie prezentowany był pogląd, że do właściwości Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów należą także sprawy dotyczące zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt VI Acz 1856/10 i powołane w nim piśmiennictwo).

Jak już wskazano w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia w zasadzie nie przeprowadzono analizy zmian treści przepisów ograniczając się jedynie do podania ich numerów, za wyjątkiem art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Wskazano trafnie, że rozszerzono katalog rozstrzygnięć, od których przysługuje odwołanie, przez uwzględnienie trybu odwoławczego od postanowienia o uznaniu rynku właściwego za rynek konkurencyjny oraz od decyzji w sprawie zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych. Ten drugi rozszerzony katalog spraw, od których przysługuje odwołanie został powyżej omówiony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast "uwzględnienie trybu odwoławczego od postanowienia o uznaniu rynku właściwego za rynek konkurencyjny" nie ma żadnego znaczenie dla ustalenia czy decyzja wydana na podstawie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego jest decyzją w przedmiocie nałożenia obowiązku regulacyjnego, o której stanowi art. 206 ust. 2 tej ustawy. Niezrozumiały i bez związku z problemem prawnym w tej sprawie jest wywód Sądu I instancji obejmujący "zarzuty Komisji Europejskiej dotyczące braku możliwości skutecznego odwołania od rozstrzygnięcia w przedmiocie wyznaczenia, zdefiniowania rynku właściwego". Ustawa zmieniająca "uwzględniając" te zarzuty wprowadziła tryb odwoławczy od postanowienia o uznaniu rynku właściwego za rynek konkurencyjny. Nie sposób jednak ustalić, dlaczego w tym właśnie Sąd I instancji upatruje, wbrew treści art. 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, że decyzja wydana na podstawie art. 43 ust. 1 tej ustawy jest decyzją o nałożeniu obowiązku regulacyjnego.

W obydwu skargach kasacyjnych zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 22 ust. 2 tej ustawy oraz przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych powodów uznał te zarzuty za usprawiedliwione.

Odnosząc się natomiast do dodatkowego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej Prezesa UKE obejmującego naruszenie art. 269 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w tej sprawie Sąd I instancji związany był, mocą art. 190 p.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną w poprzednim postanowieniu NSA. W poprzednim postanowieniu, o czym, już była mowa, NSA biorąc pod uwagą zmianę stanu prawnego, nakazał rozważyć, czy aktualne jest stanowisko zawarte w uchwale obejmującej wykładnię art. 43 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Sąd I instancji uznał, że zmiana stanu prawnego skutkowała tym, że w obowiązującej w tej sprawie regulacji uchwała nie może mieć zastosowania. Nie doszło więc do niepodzielenia stanowiska zawartego w uchwale, a ściślej rzecz ujmując w jej sentencji. Przyjęto natomiast, aczkolwiek nietrafnie, że uchwała ta nie ma w sprawie zastosowania.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.