Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145479

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 marca 2012 r.
II GSK 1121/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Magdalena Bosakirska.

Sędziowie: NSA Gabriela Jyż, del. WSA Jacek Czaja (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosków (...) w Ł. (dawniej: (...) Ł.) o wykładnię i uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 1121/11 w sprawie ze skargi kasacyjnej Polskiego Związku Piłki Nożnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1153/09 w sprawie ze skargi (...) w Ł. na decyzję Polskiego Związku Piłki Nożnej z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania licencji uprawniającej do uczestnictwa w rozgrywkach Ekstraklasy w sezonie 2009/2010 postanawia odmówić uzupełnienia oraz wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 1121/11.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1121/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1153/09 stwierdzający nieważność decyzji (...) z siedzibą w W. - (...) oraz poprzedzającej ją uchwały (...) z siedzibą w W. - (...) na sezon rozgrywkowy (...).

Pismami z dnia (...) stycznia 2012 r. (...) w Ł. wniosła o sporządzenie wykładni i uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r.

W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wyroku wskazano, że w powyższym orzeczeniu, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1153/09 była decyzja (...) z dnia (...) maja nr (...), podczas gdy w rzeczywistości zdaniem wnioskodawcy z wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że przedmiotem zaskarżenia do tegoż sądu przez (...) w Ł. (dawniej - (...) w Ł.) była decyzja (...) - (...) z dnia (...) maja 2009 r., nr (...), natomiast z akt sprawy wynika, że w procesie licencyjnym w II instancji została wydana decyzja nr (...) (...) z dnia (...) maja 2009 r.

Nadto wnioskodawca wskazał, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pkt 2 jego sentencji wskazano, że obowiązkiem zapłaty kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 620 zł obciążono (...) w Ł., natomiast w Krajowym Rejestrze Sądowym figuruje jedynie (...) oraz (...), nie figuruje natomiast (...) w Ł. Wnioskodawca podniósł, że zwrot kosztów następuje pomiędzy stronami oznaczonymi jako skarżący i organ, natomiast w wyroku i jego uzasadnieniu zdaniem (...) w Ł., żadna ze stron nie została uznana za organ.

W uzasadnieniu wniosku o uzupełnienie wyroku wnioskodawca zarzucił, że Sąd nie ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej i nie przedstawił, które z nich uznaje za usprawiedliwione, a które nie i dlaczego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Podkreślić należy, że pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi.

(...) w Ł. złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2011 r., zarzucając, że Sąd nie ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej i nie przedstawił, które z nich uznaje za usprawiedliwione, a które nie i dlaczego.

Powyższy wniosek zmierza niewątpliwie do uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Należy zauważyć, że tego typu wniosku omawiany przepis nie przewiduje. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. postanowienia NSA: z 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 2067/09, z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1664/06, z 12 stycznia 2010 r., I sygn. akt I OSK 80/07, z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 27/08, z 20 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 608/05, z 28 października 2010 r., sygn. akt II FSK 735/09).

Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2011 r., II GSK 1121/11, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., należało uznać za nieuzasadniony. Nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek (...) w Ł. o wykładnię wyroku NSA z 3 października 2011 r.

Stosownie do treści art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (postanowienia NSA: z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II GZ 1/10, z 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08).

W niniejszej sprawie wniosek (...) w Ł. stanowi w istocie taką właśnie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku. Ocena strony postępowania sądowoadministracyjnego co do rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd administracyjny nie upoważnia jej do kontynuowania procesowej polemiki po prawomocnym zakończeniu tego postępowania i to już nie tylko ze stroną przeciwną, ale z sądem wydającym ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. W każdym przypadku taka polemika jest prawnie bezskuteczna i prowadzi do oddalenia wniosku o wykładnię wyroku. Uzupełniając dodać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1121/11 w sposób jasny, prawidłowy i wyczerpujący przedstawił przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, dlatego też nie jest konieczne przedstawienie przez Sąd szerszej argumentacji rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.