II FZ 601/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2572012

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r. II FZ 601/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. J. od zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 668/17 w zakresie pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania w sprawie ze skargi E. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem zażalenia E. J. (dalej: skarżący, strona) jest zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 668/17, w którym pozostawiono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu bez rozpoznania.

W uzasadnieniu zarządzenia Sąd wskazał, że postanowieniem z 10 października 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 9 lutego 2017 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Pismem z 30 października 2017 r. (data nadania) skarżący wniósł o przywrócenie terminu i możliwość odwołania się. Na wezwanie Sądu skarżący sprecyzował, że wnosi o "przywrócenie terminu, aby sprawa miała dalszy bieg i nie była umorzona", "oraz składam zażalenie na postanowienie sądu z dnia 10. 10. 2017 r.". Ze względu na to wyjaśnienie Sąd uznał, że pismo z 30 października 2017 r. zawiera wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie na postanowienie sądu z 10 października 2017 r.

Zarządzeniem z 24 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu przez wskazanie, jakiej czynności wniosek dotyczy, dokonanie spóźnionej czynności, wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono skarżącemu30 stycznia 2018 r., braki nie zostały uzupełnione, a skarżący przesłał do sądu pismo z prośbą o przypomnienie, czego sprawa dotyczy, gdyż "pogubił się".

Sąd powoławszy się na treść art. 49 § 1 i § 2 w zw. z art. 87 § 4 p.p.s.a. uznał, że wniosek, którego skarżący mimo wezwania nie uzupełnił w terminie, należało pozostawić bez rozpoznania.

Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wywiódł od tego zarządzenia zażalenie twierdząc, że pismo z 30 października 2017 r. nie było wnioskiem o przywrócenie terminu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Jedyny argument skarżącego dotyczący zaskarżonego zarządzenia sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu, zgodnie z którym pismo strony z 30 października 2017 r. stanowiło zarówno zażalenie od postanowienia Sądu pierwszej instancji z 10 października 2017 r. o umorzeniu postępowania jak i wniosek o przywrócenie terminu.

Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z 30 października 2017 r. (k. 29) skarżący wniósł o przywrócenie terminu i możliwość odwołania się. Opisał w nim swoje problemy m.in. z mamą, która chowa pisma skierowane do skarżącego i skarżący nie wie o tym, że z sądu była do niego kierowana korespondencja. Wniósł o zrozumienie jego trudnej sytuacji i "przywrócenie terminu do odwołania". W piśmie z dnia 19 grudnia 2017 r. (data nadania) stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu o sprecyzowanie treści pisma z 30 października 2017 r. poprzez określenie, czy stanowi ono zażalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu, skarżący stwierdził, że składa wniosek o przywrócenie terminu (...) oraz (podkreślenie NSA) składa zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 10. 10. 2017 r.

Odnosząc się do treści pism mających kluczowe znaczenie w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, jakoby jego pismo z 30 października 2017 r. stanowiło tylko zażalenie na postanowienie z 10 października 2017 r. o umorzeniu postępowania w sprawie. Skarżący w piśmie tym wskazał, że wnosi o przywrócenie terminu i możliwość odwołania. Ponieważ pismo to skierował do Sądu w odpowiedzi na pismo Sądu o doręczeniu postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie, Sąd ten prawidłowo wezwał skarżącego do sprecyzowania treści jego pisma z 30 października. W odpowiedzi skarżący wskazał, że wnosi zarówno zażalenie jak i wniosek o przywrócenie terminu. Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska zaprezentowanego w zażaleniu, jakoby intencją skarżącego wyartykułowaną w spornym piśmie oraz w piśmie wyjaśniającym z 19 grudnia 2017 r. było wyłącznie zażalenie postanowienia Sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania.

Nie może budzić też wątpliwości, że skarżący mimo wezwania Sądu nie uzupełnił wniosku o przywrócenie terminu. To skutkowało prawidłowym pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania na mocy zarządzenia WSA z 15 czerwca 2018 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.