Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1397883

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 października 2013 r.
II FSK 935/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter (spr.).

Sędziowie: NSA Tomasz Kolanowski, del. WSA Lidia Ciechomska-Florek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 935/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej "D. " S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 884/12 w sprawie ze skargi "D. " S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 12 lipca 2012 r. nr sygn. akt (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 935/13.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrokiem z 24 lipca 2013 r., II FSK 935/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 listopada 2012 r., I SA/Gd 884/12, w sprawie ze skargi "D." S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z 12 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r.

2. Pismem z 16 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o dokonanie wykładni ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2013 r., II FSK 935/13. Kolegium wskazało, że NSA "nie wyjaśnił (...) kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości za 2008 rok od budynków i budowli wzniesionych przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie." Kolejną wątpliwość, w ocenie kolegium, nasuwa "część uzasadnienia wyroku, w której NSA uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., nie zawarła bowiem umowy ze Skarbem Państwa. Umowę zawarła zaś z zarządcą portu, który był użytkownikiem wieczystym gruntu (str. 15 uzasadnienia). Tymczasem norma wyrażona w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. odnosi się do sytuacji, kiedy podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zdaniem wnoszącego o wykładnię, argumentacja Sądu pozostaje zatem w sprzeczności z normą przytoczoną przez Sąd na jej poparcie."

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Wniosek kolegium nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2009, s. 581; postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów (postanowienie z 5 października 2012 r., II OZ 854/12). Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na poszerzeniu uzasadnienia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OSK 1133/10, z 17 grudnia 2010 r., II OSK 1287/09; z 21 lipca 2010 r., II FSK 123/09; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652). Wniosek o wykładnię nie może również stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana czy odmienne rozumienie.

W niniejszej sprawie wnioskodawca żąda w istocie uzyskania nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym. Analiza wniosku z 16 września 2013 r. prowadzi ponadto do przekonania, że jego autor zrozumiał zarówno treść wyroku NSA z 24 lipca 2013 r. jak również treść uzasadnienia tego orzeczenia. Jak wskazał sam wnioskodawca na stronie 4 wniosku: "W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., treść uzasadnienia nie jest sformułowana w sposób niejasny, tzn. taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia". Dlatego, w ocenie Sądu, dokonanie czynności w oznaczonym przez wnioskodawcę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na Sąd art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można uwzględnić wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku z 24 lipca 2013 r. zostało sformułowane w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Taka ocena odnosi się również do tych fragmentów uzasadnienia wyroku, do których nawiązuje w swoim piśmie z 16 września 2013 r. wnioskodawca, wskazując potrzebę ich dalszego wyjaśnienia. Sąd w sposób jednoznaczny wskazał w wytycznych dla sądu pierwszej instancji, że dopiero zweryfikowanie stanu faktycznego pozwoli na "zastosowanie przepisów prawa materialnego - art. 3 u.p.o.l. i ustalenie kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości w przypadku budynków i budowli wybudowanych przez spółkę. (...) Następnie sąd powinien, analizując stosowne przepisy, wskazać czy spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości." (s. 16 ww. wyroku).

Na marginesie powyższych uwag należy podkreślić, że Sąd wskazał właściwą jednostkę redakcyjną ustawy o podatkach i opłatach lokalnych na s. 15 ww. wyroku, tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., dotyczący posiadania bez tytułu prawnego. Skarżąca nie zawarła umowy dzierżawy ze Skarbem Państwa. Zawarła jednak umowę z zarządcą portu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Sąd nie znalazł więc podstaw do zastosowania z urzędu art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. z art. 160 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.