Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1450384

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 lutego 2014 r.
II FSK 885/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca).

Sędziowie NSA: Jan Rudowski, Jerzy Płusa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 887/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2004 r.

1)

uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2)

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie na rzecz R. P. kwotę 430 (słownie: czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 887/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi R. P. (dalej zwany: "Skarżący", "Podatnik") uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "Organ odwoławczy", "Dyrektor IS") z dnia 30 grudnia 2010 r. w przedmiocie określenia wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2004 r.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 31 maja 2010 r. określił Skarżącemu wysokość poniesionej straty z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2004 r. w kwocie 34.998,83 zł. Dyrektor UKS wykazał, że Skarżący osiągnął przychód w wysokości 586.601,00 zł i koszty uzyskania przychodu w wysokości 621.599, 83 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy I instancji stwierdził, że Skarżący prowadził na własny rachunek niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży wysokiej klasy kamer wideo oraz cyfrowych aparatów fotograficznych. Dodatkowo wskazał, że ze względu na brak ksiąg podatkowych oraz innych dokumentów niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej należało ją określić w drodze oszacowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. zwana dalej: "u.p.d.o.f."), z uwagi na fakt, że nie prowadził działalności gospodarczej, pozarolniczej działalności gospodarczej lub działalności zarobkowej, a jedynie wykonywał czynności przedstawicielskie w rozumieniu przepisów art. 95 i następnych Działu VI ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm. zwana dalej: "k.c.") i wobec tego nie otrzymywał przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, a tym samym nie ponosił kosztów z tego tytułu, a ponadto otrzymując w ww. sytuacji zaliczki na poczet wynagrodzenia, nie był zobowiązany do składania urzędowi skarbowemu zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/straty w roku podatkowym w zakreślonym terminie;

- art. 23 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwana dalej "Ordynacja podatkowa") z uwagi na fakt, iż nie był zobowiązany do prowadzenia ksiąg podatkowych oraz nie prowadził działalności gospodarczej i wobec tego brak jest podstaw do szacowania podstawy opodatkowania; a ponadto z uwagi na brak wskazania przez organ, na który przepis art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej powołuje się, w sytuacji gdy § 3 zawiera sześć punktów wzajemnie wykluczających się;

- art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej wskazując na brak podstaw do szacowania podstawy opodatkowania, jak również brak podstaw prawnych i faktycznych stosowania tej metody szacowania, przy tak bogatym materiale dowodowym, w tym dowodach źródłowych z banków, biur maklerskich, dokumentach U. i innych;

- art. 24 Ordynacji podatkowej wskazując na brak podstaw do składania deklaracji podatkowych w przypadku braku prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto zarzucił rażące naruszenie zasad ogólnych określonych w Ordynacji podatkowej.

Decyzją z 30 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przywołał treść art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Organ odwoławczy uznał, iż podejmowane przez Skarżącego działania miały charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżący w okresie objętym kontrolą dokonywał sprzedaży sprzętu elektronicznego, którego nabywcami były osoby fizyczne oraz firmy zajmujące się zawodowo świadczeniem usług foto-video. W ocenie Organu odwoławczego wykonywane czynności wskazywały na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy, o czym świadczą duże obroty na rachunkach bankowych, wyjaśnienia kupujących, informacje uzyskane od administracji podatkowej Litwy. Dyrektor IS podkreślił, że wyjaśnienia uzyskane od osób kupujących wskazywały także na to, że wpłacali oni odpowiednią należność za zakupiony towar na rachunek bankowy Skarżącego w banku PKO BP S.A., Inteligo oraz banku PEKAO S.A., bądź rozliczali się za pobraniem lub gotówką przy odbiorze osobistym. Stanowiło to podstawę dla Organu I instancji do obliczenia kwot obrotu za poszczególne miesiące badanego okresu i w efekcie do wyliczenia kwot przychodów podatkowych za poszczególne analizowane okresy, w tym za 2004 r. W ocenie Dyrektora IS, zebrane w sprawie dowody, w szczególności wyjaśnienia Strony, wyjaśnienia osób kupujących, informacje uzyskane od administracji podatkowej Litwy oraz służb granicznych pozwalają na stwierdzenie, iż Skarżący prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. osiągając przychody, o których mowa w art. 14 ust. 1 ww. ustawy. Skarżący sprzedawał bowiem sprzęt elektroniczny we własnym imieniu, bez współpracy z firmą U., na co w szczególności wskazują informacje przesłane przez administrację podatkową Litwy. Administracja podatkowa Litwy jednoznacznie stwierdziła, iż transakcje ze Skarżącym nie zostały odzwierciedlone w rejestrach księgowych firmy U. Poinformowano także, iż z informacji uzyskanych od Dyrektora V. M. wynika, że spółka litewska nigdy nie podpisała umowy o współpracy ze Skarżącym i nigdy nie prowadziła z nim transakcji handlowych. W ocenie Dyrektora IS powołane wyjaśnienia są wystarczającym dowodem świadczącym o braku współpracy Podatnika z firmą U. oraz braku pośrednictwa Skarżącego w sprzedaży prowadzonej w imieniu i na rzecz tego podmiotu. Dodatkowo Organ odwoławczy wskazał, iż zakres prowadzonej działalności gospodarczej przez U. znacząco odbiegał od tej, na którą powołuje się Skarżący (firma litewska prowadziła bowiem działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży naczyń i przyborów do jedzenia (...). O sprzedawaniu przez Skarżącego sprzętu elektronicznego we własnym imieniu bez współpracy z firmą U. świadczyły również czynności przeprowadzone przez służby celne Polski i Holandii wskazujące na przewożenie dużych ilości sprzętu elektronicznego, posługiwanie się rachunkami in blanco, umieszczanie ofert sprzedaży sprzętu elektronicznego na kontach aukcyjnych innych osób oraz składane wyjaśnienia w sprawie przez nabywców w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora IS również wyjaśnienia Skarżącego oraz posługiwanie się przez niego niewiarygodnymi dokumentami wskazują na brak współpracy z U. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedłożona w trakcie kontroli wstępna umowa o współpracy z dnia 29 listopada 2003 r. nie przewidywała wynagrodzenia za współpracę Podatnika z U. Skarżący 16 września 2009 r. wskazał, że w zamian za dokonywaną sprzedaż dostawał sprzęt do testowania, do badań w Politechnice Warszawskiej (wg umowy odpłatnie 40 USD za każdy miesiąc), w chwili zaś składania wyjaśnień nie pamiętał o otrzymywanym wynagrodzeniu w wysokości 850 USD miesięcznie, które zostało rzekomo wynegocjowane było już pod koniec 2004 r. Dopiero 8 lutego 2010 r. wskazał, że z końcem 2004 r. został podpisany aneks do ww. umowy, w którym wynegocjowano wynagrodzenie za czynności zlecone w ww. kwocie. W konsekwencji organ późniejsze zeznania Skarżącego uznał za niewiarygodne, nie znajdując jednocześnie podstaw do uwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych związanych z podmiotem litewskim. Dyrektor IS wskazał również, iż dokumenty mające potwierdzać otrzymane wynagrodzenie nie posiadają jakichkolwiek oznak co do potwierdzenia ich przez stronę wypłacającą (zdaniem Strony U.). W konsekwencji Dyrektor IS uznał, iż Skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. i osiągał z tego tytułu przychody ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z racji prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. zobowiązany był do złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty PIT-36, z którego to obowiązku nie wywiązał się. Dyrektor IS odniósł się również do zastosowanej metody oszacowania podstawy opodatkowania. Zdaniem Organu odwoławczego przyjęta przez organ I instancji metoda w sposób najbardziej wiarygodny określała podstawę opodatkowania zbliżoną do rzeczywistości. Ponadto Dyrektor IS stwierdził, że zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i przeprowadzonych czynności kontrolnych organ podatkowy umożliwił Stronie czynny udział w postępowaniu. Postępowanie było prowadzone w sposób realizujący zasady ogólne postępowania wymienione w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 Ordynacji podatkowej. W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy jako dowód dopuścił, zgodnie z dyspozycją art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej wszystko, co jego zdaniem mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił m.in. rażące naruszenie zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez orzekanie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w szczególności nie zebranie lub bezpodstawne pominięcie materiału dowodowego, dokumentującego, że: działał na rachunek i ryzyko zleceniodawcy U. w W.; U. była jego zleceniodawcą w rozumieniu art. 734-750 k.c., a sam wykonywał czynności przedstawicielskie zdefiniowane w art. 95 k.c. i następnych. Ponadto Podatnik zarzucił rażące naruszenie zasady otwartości katalogu dowodów wyrażonej w art. 180 § 1 i art. 181 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo rażące naruszenie zasady czynnego udziału Strony w przeprowadzaniu dowodów oraz naruszenie zasady oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Błędne zdefiniowanie czynności Skarżącego w wyniku błędnej analizy zgromadzonego, niepełnego i wadliwego pod względem merytorycznym materiału dowodowego i w efekcie błędne zastosowanie: art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponadto, błędne zastosowanie art. 23 § 1 pkt 1, art. 23 § 3, art. 23 § 4, art. 24 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż Skarżący nie miał obowiązku prowadzenia ksiąg podatkowych i nie prowadził działalności gospodarczej i wobec tego brak jest podstaw do szacowania podstawy opodatkowania. W ocenie Skarżącego, w wyniku ww. uchybień nastąpiło naruszenie innych przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Zdaniem Skarżącego postępowanie kontrolne, podatkowe i odwoławcze naruszyło także wzorce konstytucyjne w postaci: zasady demokratycznego państwa prawa - art. 2 Konstytucji RP, zasady praworządności - art. 7 Konstytucji RP, zasady równości wobec prawa - art. 32 Konstytucji RP i obowiązku przestrzegania prawa wyrażonego w art. 83 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Uchylając zaskarżoną decyzję WSA w Warszawie stwierdził, że skarga była zasadna jednak nie wszystkie przedstawione w niej zarzuty były uzasadnione. Sąd I instancji zgodził się z stanowiskiem organów podatkowych, iż dokonanie przez Skarżącego w badanym okresie szeregu opisanych transakcji należało uznać za prowadzenie działalności gospodarczej, a w związku z tym Skarżący powinien był zakwalifikować przychody z tytułu sprzedaży jako uzyskane ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu I instancji w powyższym zakresie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy i dokonanały wszechstronnej i trafnej jego oceny, prawidłowo ustalono stan faktyczny, nie naruszając przy tym art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem WSA w Warszawie brak było podstaw do uznania Skarżącego za przedstawiciela litewskiej Spółki U. i rozpatrywania osiąganych przez niego przychodów jako przychodów z wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia (działalności wykonywanej osobiście). Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że dążąc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, działały prawidłowo, w myśl art. 180, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej, jako dowód dopuściły wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem. Niemniej, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, ponieważ naruszony został art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej dotyczący metody szacowania. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe ustaliły, iż Skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku nie prowadził urządzeń księgowych, nie ujawnił osiąganych przychodów z prowadzonej działalności i ponoszonych z tego tytułu kosztów uzyskania przychodów. Wobec takich ustaleń słusznie organy te przyjęły w decyzjach, że ustalenie dochodu/straty powinno nastąpić z zastosowaniem instytucji oszacowania. Zarazem organy podatkowe zrezygnowały z zastosowania podstawowych metod szacowania, wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. W rezultacie organy podatkowe zastosowały indywidualną metodę szacowania (art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej). W ich ocenie metoda oparta na faktycznych wpływach należności na rachunki bankowe Skarżącego i wypływach z nich, zmierza do określenia podstawy opodatkowania w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistej. Zdaniem Sądu I instancji argumentacja ta była nieprzekonująca. Przy takim brzmieniu art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej nie może stanowić wyłącznego uzasadnienia dla wyboru metody innej niż określone w art. 23 § 3 tej ustawy, przekonanie organu podatkowego, że metoda ta pozwala oszacować podstawę opodatkowania Skarżącego w sposób jak najbardziej przybliżony do rzeczywistych. W ocenie Sądu I instancji nie może być uznane za zgodne z prawem odstąpienie przez organy podatkowe od metody porównawczej zewnętrznej. Tym samym zdaniem WSA w Warszawie organy podatkowe naruszyły art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej przez odstąpienie od normy prawnej wyrażonej w tym przepisie, nakazującej by określenie podstawy oszacowania zmierzało do określenia jej wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania.

W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok w całości i wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 134 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez uznanie, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie narusza zasady zakazu wydawania orzeczenia na niekorzyść Skarżącego, podczas gdy, zaskarżony wyrok zakaz ten narusza w związku ze związaniem organów podatkowych oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w zaskarżonym orzeczeniu;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku lub dokonanie w sposób niejasny lub nielogiczny oceny zgodności z prawem ustaleń Organów podatkowych, jak również poprzez nie wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a które nie, w szczególności niedokonanie w zaskarżonym wyroku lub dokonanie w sposób niejasny lub nielogiczny oceny zgodności z prawem ustaleń organów podatkowych w zakresie prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej w 2004 r., podczas gdy, przyjęcie określonej podstawy faktycznej jest warunkiem sine qua non kontroli legalności decyzji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 190, art. 120 i art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności poprzez nie ustalenie, że Organy podatkowe nie zebrały lub bezpodstawnie pominęły materiał dowodowy, bezpodstawnie odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów oraz błędnie i dowolnie oceniły dowody jako prawdziwe pomimo istnienia przesłanek ich nierzetelności lub nieprawdziwości;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności poprzez zamknięcie rozprawy i wydanie zaskarżonego orzeczenia bez przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych przez Skarżącego pomimo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien przeprowadzić ww. dowody, ponieważ były one niezbędne do ustalenia legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.

Ponadto, na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Podatnik zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci:

- art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności poprzez uznanie, że Skarżący osiągał przychody z działalności gospodarczej w 2004 r., podczas gdy Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w 2004 r.,

- art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. w szczególności poprzez uznanie, że Skarżący osiągał przychody z działalności gospodarczej w 2004 r., podczas gdy Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w 2004 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została na częściowo usprawiedliwionych podstawach. Za oparty na uzasadnionych podstawach należało uznać podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 2 p.p.s.a.) w zakresie w jakim uchylając zaskarżona decyzję sąd pierwszej instancji wskazał konkretną metodę, w oparciu o którą w jego ocenie należało w sprawie określić w sposób szacunkowy podstawy opodatkowania.

Ze względu jednak na treść zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należało przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 1 (34) z 2010 r., poz. 1).

Zgodnie z przedstawionymi uwagami o charakterze ogólnym odnoszącymi się do wymogów skargi kasacyjnej należało stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się wyłącznie do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 3 § 1, art. 106 § 3, art. 113 § 1, art. 134 § 2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 187 § 1, art. 190 i art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym i wadliwie zebranym materiale dowodowym w zakresie wyjaśnienia okoliczności związanych prowadzeniem przez Skarżącego w 2004 r. działalności gospodarczej oraz wskazaniem metody określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, której zastosowanie może doprowadzić do pogorszenia sytuacji Skarżącego przez określenie dochodu, a nie jak wyliczyły organy podatkowe straty z tytułu tej działalności. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 14 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.) ze względu na zakwalifikowanie uzyskanych przychodów do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w zakresie zakwalifikowania uzyskanych przez Skarżącego przychodów z tytułu sprzedaży sprzętu elektronicznego do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przede wszystkim formułując w tym zakresie zarzuty nie wskazano przepisów prawa materialnego, w oparciu o które należało ustalić czy w realiach rozpoznawanej sprawy można było rodzaj prowadzonej przez Skarżącego w latach 2004 - 2006 działalności zakwalifikować jako pozarolniczą działalność gospodarczą. Dopiero na skutek przypisania przychodów do określonego źródła można wskazać, w oparciu o jakie przepisy na gruncie ustawy podatkowej należało określić przychody z tej działalności (art. 14 ust. 1 lub art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.).

Na ten aspekt sprawy trafnie zwracał uwagę sąd pierwszej instancji wyjaśniając, że dokonanie przez Skarżącego w badanym okresie szeregu transakcji dotyczących zbycia sprzętu fotograficznego, kamer i innych akcesoriów, z których osiągnięto przychód w kwocie 586.601,00 zł należało uznać za prowadzenie działalności gospodarczej, a w związku z tym Skarżący powinien był zakwalifikować przychody z tytułu sprzedaży jako uzyskane ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Ponadto trafnie odwołując się do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., sąd pierwszej instancji stwierdził, że pozarolnicza działalność gospodarcza - to działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Również trafnie wyjaśniono, że zgodnie z podaną definicją do istotnych cech działalności gospodarczej zaliczyć należy jej stały charakter, powtarzalność podejmowanych działań, przyporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania i uczestnictwo w obrocie gospodarczym (str. 13 - 15 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wobec tego, że żaden z podanych przepisów nie znalazł się w podstawach skargi kasacyjnej oceny tej skutecznie nie podważono.

Na tle uwag poczynionych w zaskarżonym wyroku stwierdzić należało, że znajdują one oparcie w powołanych przez sąd pierwszej instancji przepisach prawa materialnego. Zgadzając się z tą oceną należało jedynie wyjaśnić, że poza przywołaniem treści przepisów art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. wyjaśniono w jaki sposób powinny zostać zastosowane w sprawie. Treść tych przepisów nie pozostawia wątpliwości, iż uzyskane przez Skarżącego w 2004 r. przychody z tytułu sprzedaży sprzętu elektronicznego ze względu na rozmiary prowadzonej działalności oraz sposób zorganizowania należało zakwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Za taką działalność należało uznać zarobkową, a niezgłoszoną działalność, polegającą na ciągłym wykonywaniu czynności sprzedaży w imieniu własnym i na własny rachunek towarów w tym celu nabytych. Dla oceny, czy dana czynność jest czynnością działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot istotne jest to, czy dany podmiot prowadzi działalność zarobkową w dziedzinach wymienionych w art. 5a pkt 6 w sposób zorganizowany i ciągły i czy daną czynność wykonał jako prowadzący taką właśnie działalność (w ramach takiej działalności), a jednocześnie żaden przepis u.p.d.o.f. nie nakazuje zaliczyć przychodu z tytułu tej czynności jako przychodu z któregoś ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 4-9 u.p.d.o.f.

Skoro z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynikało, że Skarżący wykonywał w latach 2004 - 2006 czynności, które ze względu na ich istotne cechy należało zakwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychody te nie zostały w sposób jednoznaczny zakwalifikowane do jednego z innych źródeł przychodów, to nie można było uznać za uzasadnione zarzutów niewłaściwego zastosowania przepisów art. 14 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

W tym zakresie za pozbawione uzasadnionych podstaw należało uznać również podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełniając wymogi przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd pierwszej instancji odniósł się do istotnych ustaleń oraz dowodów potwierdzających zakres oraz okoliczności związane z wykonywaną przez Skarżącego działalnością handlową. O tym, że działalność Skarżącego ma charakter działalności gospodarczej przesądza ilość dokonanych transakcji sprzedaży towarów (aparaty cyfrowe oraz kamery video) oraz rozmiar i powtarzalność tych czynności. Nie można uznać, iż obrót w takim zakresie nie następował w ramach działalności gospodarczej. Skarżący osiągnął w 2004 r. przychód w wysokości 586.601,00 zł, w 2005 r. 677.870,50 zł, w 2006 r. 1.377.289 zł. Z kolei o tym, że sprzedaż nie mogła zostać uznana za dokonywaną na podstawie umowy przedstawicielstwa (wstępna umowa o współpracy z dnia 29 listopada 2003 r.) świadczą wyjaśnienia osób kupujących, informacje uzyskane od administracji podatkowej Litwy oraz służb granicznych. Jak trafnie to wyjaśnił sąd pierwszej instancji, Skarżący sprzedawał sprzęt elektroniczny we własnym imieniu, i na własną rzecz. Natomiast administracja podatkowa Litwy jednoznacznie ustaliła, iż w rejestrach księgowych firmy U. brak zapisów dotyczących transakcji ze Skarżącym oraz informacji, że spółka litewska podpisała umowy o współpracy ze Podatnikiem i na tej podstawie prowadziła z nim transakcje handlowe.

Trafnie również sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z prowadzoną przez Skarżącego działalnością nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego (str. 18 - 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Oceniając przeprowadzone w sprawie przez organy podatkowe postępowanie dowodowe oraz podjętą na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenę, sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że została dokonana zgodnie z obowiązującymi wymogami. Podkreślono, że z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji przeprowadzono czynności mające na celu ustalenie przebiegu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy transakcji gospodarczych. Zgadzając się z tą oceną należało stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej ocena materiału dowodowego została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie wymogami art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191 i art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej.

W szczególności za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać podnoszony zarzutu naruszenia art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie wyjaśnienia stosunku prawnego łączącego Skarżącego z firmą mającą siedzibę na terytorium Litwy. Zgadzając się z oceną wyrażoną w zaskarżonym wyroku należało jedynie przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Powołany przepis stanowi dopełnienie przepisów regulujących postępowanie podatkowe, które determinują kierunek oraz sposób prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego. W myśl tych przepisów organ podatkowy jest zobowiązany do wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), co oznacza również obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a następnie dokonania swobodnej jego oceny (art. 191 Ordynacji podatkowej). To powoduje, że organ podatkowy pomimo wprowadzonej regulacji art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, nie został zwolniony z obowiązku kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny skutków prawno - podatkowych, jakie one wywierają. Z tych powodów obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego na podstawie tego przepisu powstaje jedynie wówczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego bądź prawa. Wątpliwości takie istnieją, gdy zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 240/08; z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 531/08; z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1135/08; z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1497/08; z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 612/09; z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 577/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Na powyższą okoliczność zwrócił także uwagę Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r. (publ. OTK-A 2006 nr 6 poz. 66) stwierdził, że wątpliwości, o których mowa w art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej nie mogą być wynikiem subiektywnych zapatrywań danego organu podatkowego, ale muszą wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Wątpliwości takie mogą mieć miejsce w szczególności wtedy, gdy twierdzenia stron nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach zebranych przez organ prowadzący postępowanie lub gdy twierdzenia kontrahentów są rozbieżne.

W rozpoznawanej sprawie, jak trafnie to wyjaśnił sąd pierwszej instancji, tego rodzaju sytuacja kwalifikująca wystąpienie przez organy podatkowe z powództwem do sądu powszechnego (powtórne wystąpienie do administracji podatkowej Litwy w ogóle nie mieściło się w hipotezie omawianej normy prawnej) nie wystąpiła. Brak wątpliwości, co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, zwalnia organ podatkowy od obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego.

Do uwzględnienia skargi kasacyjnej doprowadziły natomiast zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie wskazania przez sąd pierwszej instancji właściwej metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania. Odwołując się do mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 23 § 1-5 Ordynacji podatkowej (również żaden z tych przepisów nie znalazł się w podstawach skargi kasacyjnej) sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że o ich naruszeniu stanowiło odstąpienie przez organy podatkowe od zastosowania w sprawie metody porównawczej zewnętrznej (art. 23 § 3 pkt 2 i § 5 Ordynacji podatkowej). W tym zakresie, jak trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, nie do zaakceptowania jest stwierdzenie w zaskarżonym wyroku dotyczące wyboru właściwej metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania ze wskazaniem, że"Skarżący prowadził działalność polegającą na obrocie sprzętem elektronicznym przez kilka lat, kłóci się z zasadami zdrowego rozsądku, by działalność taka była kontynuowana, jeżeli, jak obliczył to organ, Skarżący ponosiłby straty. Do tego rodzaju oceny nie uprawniał zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonany na jego podstawie wybór właściwej metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania. Tymi stwierdzeniami sąd pierwszej instancji wykroczył poza ramy sądowe kontroli decyzji administracyjnych, zastępując właściwe organy podatkowe w wyborze metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania. Na tym tle stwierdzić jedynie należy, co pozostaje jednak poza zakresem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, że odrębne zagadnienie niepodnoszone w sprawie stanowiło dopuszczalność oparcia decyzji organów podatkowych na podstawie art. 24 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji przy tych stwierdzeniach naruszył przede wszystkim art. 141 § 4 p.p.s.a. w części wskazującej na obowiązek zawarcia w wyroku uwzględniającym skargę wskazań co do dalszego postępowania. Należy podkreślić, że wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w następstwie tego - doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. Wymogów tych nie spełnia uzasadnienie wyroku, z którego wskazań co do dalszego postępowania wynika konieczność zastosowania ściśle określonej metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania. Trafne wywody sądu dotyczące stosowania metod szacunkowego określenia podstawy opodatkowania w przypadku braku dokumentacji podatkowej nie sprowadziły się jednak do oceny prawidłowości zastosowanej w sprawie metody, a wskazaniem konkretnej metody, która powinna zastąpić przyjętą przez organy podatkowe. Do tego rodzaju stwierdzeń nie upoważniał jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy - należy zauważyć, że w aktach sprawy nie znajduje się materiał porównawczy pozwalający na ocenę trafności wskazywanej przez sąd metody. Nie można pomijać też tego, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W sytuacji jaka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie oznaczało to, że po uchyleniu zaskarżonej decyzji organy podatkowe zostały pozbawione możliwości wyboru właściwej metody określenia podstawy opodatkowania zgodnie z kryteriami wprowadzonymi w art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej.

Z podanych powodów również trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że z naruszeniem zasad orzekania wyrażonych w art. 134 § 2 i art. 153 p.p.s.a. zastosowanie się przez organy podatkowe do tej oceny w realiach rozpoznawanej sprawy mogło oznaczać orzekanie wbrew zakazowi reformationis in peius.

Należy pamiętać, że orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu art. 134 § 2 p.p.s.a. będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację Skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi, przy czym pogorszenie to nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wydania zaskarżonego aktu bądź dokonania czynności. Stwierdzenie, że zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację Skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius (podobnie J. Zimmermann, Zakaz reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym (w:) Księga pamiątkowa profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 1999, s. 366).

Skoro kontrola zgodności z prawem działania administracji publicznej uzależniona jest od inicjatywy strony tego postępowania (art. 3 § 1 p.p.s.a.), to strona musi mieć gwarancję, że wszczęcie procedury nie narazi jej na pogorszenie jej sytuacji. Jednocześnie też możliwość odstępstwa od zakazu nieorzekania na niekorzyść strony w przypadku bardzo istotnych wad zaskarżonych aktów lub czynności stanowi gwarancję, że w obrocie prawnym nie pozostaną zaskarżone akty lub czynności, które nie powinny wywierać skutków prawnych w praworządnym państwie z uwagi na ich oczywistą sprzeczność z prawem. Uwzględniając specyfikę postępowania przed sądami administracyjnymi, wynikającą z faktu, że sąd ten nie rozstrzyga sprawy administracyjnej (tym samym nie kształtuje wprost sytuacji materialnoprawnej Skarżącego) należy przyjąć, że orzekanie na niekorzyść musi się wiązać bezpośrednio ze sprawą, której dotyczy zaskarżony akt, a nie dalszymi konsekwencjami w całokształcie sytuacji prawnej strony skarżącej. Musi ono mieć charakter obiektywny i rzeczywisty (por. W. Federczyk, Uwagi na temat obowiązywania zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Kwartalnik Prawa Publicznego z 2004 r., nr 3, s.155).

W realiach rozpoznawanej sprawy, w której przedmiotem było określenie skarżącemu straty z prowadzonej bez zgłoszenia pozarolniczej działalności gospodarczej za naruszające zakaz orzekania na niekorzyść Skarżącego, należało uznać zakwestionowanie przez sąd pierwszej instancji metody szacunkowego określenia tej straty z równoczesnym wskazaniem innej metody i wyjaśnieniem, że prowadzenie działalności polegającej na obrocie sprzętem elektronicznym przez kilka lat kłóci się z zasadami zdrowego rozsądku, by działalność taka była kontynuowana, jeżeli, jak obliczył to organ, skarżący ponosiłby straty. Tego rodzaju stwierdzenie prowadzi do uzasadnionego wniosku, że w wyniku zastosowania podanej przez sąd pierwszej instancji metody porównawczej zewnętrznej powinno dojść do określenia zamiast straty dochodu podlegającego opodatkowaniu. W tym wypadku orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu art. 134 § 2 p.p.s.a. będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację Skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi.

Rozpoznając ponownie sprawę, sąd pierwszej instancji zobowiązany jest do ponownej oceny zarzutów skargi w zakresie oceny prawidłowości przyjętej metody szacunkowego określenia podstawy opodatkowania z uwzględnieniem oceny wyrażonej w uzasadnieniu wyroku (art. 190 p.p.s.a.).

Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.