Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 983725

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 września 2011 r.
II FSK 534/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca).

Sędziowie NSA: Bogusław Dauter, del. Teresa Porczyńska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Urzędu Miasta K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 394/09 w sprawie ze skargi Urzędu Miasta K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 2009 r. nr (...) w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od Urzędu Miasta K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 394/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Urzędu Miasta K. na interpretację Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 30 października 2008 r. wpłynął do organu interpretacyjnego wniosek Urzędu Miasta K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania umorzonych osobom fizycznym kwot z tytułu należności cywilnoprawnych stanowiących dochody budżetowe.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest wierzycielem względem różnych osób fizycznych z tytułu czynszu dzierżawnego, najmu pomieszczeń, najmu powierzchni nieruchomości lub reklamy, opłat za użytkowanie wieczyste, itp. W pewnych sytuacjach umarza te wierzytelności, w związku z czym powstaje pytanie, czy kwoty umorzonych należności stanowią nieodpłatne świadczenie w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", i czy powoduje to powstanie po stronie osoby, której umorzono należność, obowiązku podatkowego, a w konsekwencji po stronie Urzędu Miasta obowiązek przekazywania właściwemu urzędowi skarbowemu informacji PIT-8C.

Wnioskodawca podniósł, że zasady umarzania wierzytelności niepodatkowych Miasta Katowice zostały zawarte w uchwale Rady Miasta z dnia 27 marca 2006 r. w sprawie określenia zasad i trybu umarzania wierzytelności przypadających Miastu oraz jednostkom organizacyjnym Miasta z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa (...) oraz w zarządzeniu Prezydenta Miasta w sprawie wykonania tej uchwały. Zasady te określają przesłanki umorzenia należności niepodatkowych osobom fizycznym w takich przypadkach, jak:

-

śmierć dłużnika,

-

brak możliwości ustalenia dłużnika,

-

nieskuteczność postępowania egzekucyjnego lub gdy zachodzi podejrzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od dochodzenia i egzekucji tej wierzytelności,

-

ściągnięcie wierzytelności zagraża ważnym interesom dłużnika, a szczególności jego egzystencji,

-

należność główna z jednego tytułu wierzytelności jest mniejsza lub równa trzykrotności najniższego wpisu sądowego od pozwu.

Umorzenie w pierwszych trzech i w ostatnim przypadku może nastąpić z urzędu.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadkach umorzenia należności z urzędu zgodnie z przepisami prawa, nie na wniosek dłużnika, kwota umorzonych zadłużeń nie stanowi dla dłużnika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji Urząd Miasta nie ma obowiązku wystawiania dla dłużnika informacji PIT-8C.

Zdaniem wnioskodawcy, za stanowiskiem tym przemawia również to, że istnieją obiektywne i prawne przeszkody w wystawianiu PIT-8C dłużnikom, którym umarza się należności z urzędu, ponieważ jeżeli dłużnik zmarł, to wystawienie tej informacji jest niemożliwe. Ma to również odniesienie do sytuacji, w których miejsce pobytu dłużnika nie jest znane, nie odbiera on korespondencji, wezwań do zapłaty, nie można go pozwać do sądu, a jego miejsca pobytu nie można ustalić. Wnioskodawca uważa, iż umorzenie należności Miasta w sytuacjach wyżej opisanych nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., albowiem z nieodpłatnym świadczeniem mamy do czynienia wtedy, gdy świadczeniodawca wyrazi pozytywną wolę świadczenia, tzn. chęć przekazania świadczenia na rzecz świadczeniobiorcy, a świadczeniobiorca to świadczenie przyjmie. W przypadku, gdy umorzenie należności nie następuje na wniosek dłużnika tylko z urzędu, nie ma mowy o pozytywnym wyrazie woli świadczeniobiorcy.

Wnioskodawca wskazał również, że PIT-8C jako formularz urzędowy zobowiązuje wystawiającego do podania numeru NIP, daty urodzenia osoby fizycznej, której umorzono należność. Urząd w wielu przypadkach nie posiada aktualnego miejsca zamieszkania tej osoby. Nie wiadomo zatem, do jakiego urzędu skarbowego miałby być wysłany PIT-8C.

W indywidualnej interpretacji z dnia 19 stycznia 2009 r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji stwierdził, że korzyści jakie osiąga dłużnik z tytułu umorzenia należności cywilnoprawnych stanowiących dochody budżetowe ze wskazanych we wniosku o interpretację tytułów, stanowią dla tego dłużnika realne przysporzenie majątkowe, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W efekcie zwolnienia dłużnika z całości lub części długu, następuje u niego trwały przyrost majątku. Umorzenie zobowiązania oznacza zmniejszenie lub zlikwidowanie zobowiązania pieniężnego, skutkiem czego jest wystąpienie po stronie dłużnika określonej korzyści.

Organ uznał, że umorzone przez wnioskodawcę należności stanowią dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. i w związku z tym na jednostce umarzającej ciąży obowiązek sporządzenia informacji na podstawie art. 42a u.p.d.o.f.

W końcowym fragmencie interpretacji organ stwierdził, że z przepisów u.p.d.o.f. wynika wprost, iż obowiązkiem jednostki organizacyjnej umarzającej należności jest wystawienie informacji PIT-8C osobie, dla której w danym przypadku będzie to realne przysporzenie majątkowe. W przypadku jednak, gdy mimo podjętych prób, nie ma możliwości ustalenia danych osobowych tej osoby, które wymagane są do wypełnienia urzędowego formularza PIT-8C, nie sporządza się tej informacji. Nie sporządza się również i w przypadku osoby, która zmarła. Natomiast brak numeru NIP czy PESEL osoby, której umorzono należność, nie zwalnia z obowiązku wystawienia informacji.

Swoje stanowisko Minister Finansów podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W skardze na powyższą indywidualną interpretację strona skarżaca zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 42a u.p.d.o.f., poprzez błędną interpretację tych przepisów, polegającą na uznaniu, że umorzenie należności od osób fizycznych bez ich wniosku, na podstawie zasad umarzania określonych w uchwale Rady Miasta K., podjętej na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych (art. 43 ustawy), stanowi przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz że Urząd Miasta K. ma obowiązek sporządzania w takim wypadku informacji PIT-8C. Z uwagi na powyższe, strona skarżąca zażądała uchylenia pisemnej interpretacji i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.

Analizując treść art. 42a u.p.d.o.f. Sąd doszedł do przekonania, że na jednostce organizacyjnej, niemającej osobowości prawnej, ciążył będzie obowiązek sporządzenia informacji o wysokości dochodów świadczeniobiorcy, według ustalonego wzoru (druk PIT-8C), jeżeli jednostka taka dokonała wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. (z pewnymi wyjątkami), a nie jest obowiązana do pobrania zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku.

Sąd wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie, czy po stronie osoby fizycznej, której zobowiązanie cywilnoprawne (nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej) zostaje umorzone, powstaje w obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Według Sądu, właściwa jest tu odpowiedź twierdząca.

Następnie Sąd przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu, umorzenie wymagalnych należności ciążących na osobach fizycznych, w związku z umowami, jakimi zawarły one z Miastem K., tzn. takich należności, których zapłaty Urząd Miasta mógł się skutecznie domagać kosztem majątku dłużników, jest przysporzeniem skutkującym powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Rezygnacja z tych świadczeń przez wierzyciela stanowi, zdaniem Sądu, zwolnienie dłużnika z długu (art. 508 Kodeksu cywilnego) i oznacza uzyskanie po stronie dłużnika, podlegającego opodatkowaniu nieodpłatnego świadczenia wyrażającego się w zmniejszeniu określonych ciężarów majątkowych. Nie ma przy tym znaczenia, czy do umorzenia powyższych należności doszło na wniosek dłużnika, czy też nastąpiło z urzędu, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta. Zdaniem Sądu, żaden przepis ustawy podatkowej nie pozwala na takie różnicowanie prawnopodatkowych skutków dokonanego umorzenia. Treść art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1, w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. wyraźnie wiąże powstanie obowiązku podatkowego z wystąpieniem określonego zdarzenia (tu - nieodpłatnego świadczenia), a nie formą aktywności podatnika.

Podsumowując Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że umorzenie osobie fizycznej należności wynikających ze stosunku cywilnoprawnego, niepozostających w związku z działalnością gospodarczą, podlega opodatkowaniu jako przychód z uzyskanego nieodpłatnego świadczenia, na podstawie art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji, jednostkę dokonującą takiego umorzenia, kwalifikowanego jako wykonanie nieodpłatnego świadczenia, obarcza obowiązek złożenia informacji podatkowej na druku PIT-8C, na podstawie art. 42a u.p.d.o.f.

Sąd podzielił także stanowisko organu interpretacyjnego, że obowiązek ten nie dotyczy sytuacji, w których jest on praktycznie niewykonalny (tj. wtedy, gdy nie można ustalić miejsca pobytu dłużnika lub dłużnik nie żyje). Sam brak natomiast numeru NIP, czy też PESEL, a także niewielka wartość umarzanych zaległości nie uzasadniają odstąpienia od powyższego obowiązku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł, reprezentowany przez pełnomocnika, Urząd Miasta K. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez błędną interpretację tych przepisów, polegającą na uznaniu, że umorzenie z urzędu kwot zobowiązań osób fizycznych stanowi dla nich przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz że Urząd Miasta ma obowiązek sporządzania w takich przypadkach informacji PIT-8C.

Wskazując na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślił, iż umorzenie z urzędu wierzytelności Miasta następuje po wyczerpaniu wszelkich możliwych środków egzekucyjnych, aby nie dopuścić do ich przedawnienia, co grozi naruszeniem dyscypliny finansów publicznych. Skarżący stoi na stanowisku, że w przypadkach umorzenia należności zgodnie z przepisami prawa i nie na wniosek dłużnika, kwota umorzonych zadłużeń nie stanowi dla dłużnika przychodu podlegającego podatkowi dochodowemu od osób fizycznych i Urząd nie ma obowiązku wystawienia dla dłużnika informacji PIT-8C. Skarżący podkreślił także, iż istnieją obiektywne i prawne przeszkody w wystawianiu PIT-8C dłużnikom, którym umarzane są należności z urzędu, gdyż jeżeli dłużnik zmarł, to wystawienie tej informacji jest niemożliwe, podobnie jak w przypadku, jeżeli miejsce pobytu dłużnika nie jest znane.

Wskazał dalej, iż dłużnik nie wnioskuje o umorzenie należności, a więc nie następuje w tym przypadku przysporzenie mu majątku (dochodu) w wysokości kwoty umorzonej. Zdaniem Skarżącego, umorzenie należności Miasta w przypadkach opisanych wyżej, nie stanowi nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., albowiem z nieodpłatnym świadczeniem mamy do czynienia wtedy, gdy świadczeniodawca wyrazi pozytywną wolę świadczenia, tzn. chęć przekazania świadczenia na rzecz świadczeniobiorcy, a świadczeniobiorca świadczenie to przyjmie. W przypadku gdy umorzenie należności nie następuje na wniosek dłużnika tylko z urzędu, nie ma mowy o tym, że świadczeniobiorca wyraził pozytywną wolę przyjęcia tego świadczenia, gdyż o to nigdy nie występował. Również działanie Urzędu nie wynika z "pozytywnej woli". Działanie takie wynika z przepisów obowiązujących w Mieście K., wydanych na podstawie ustawy o finansach publicznych.

Ostateczna decyzja o umorzeniu opłat mających charakter cywilnoprawny likwiduje to zobowiązanie, co nie oznacza, że jednocześnie tworzy po stronie osoby fizycznej uprzednio zobowiązanej do ponoszenia opłat inne nieodpłatne świadczenie. Aby takie świadczenie można było uznać za przychód konieczne jest jego otrzymanie zgodnie z art. 20 u.p.d.o.f., jednakże ze strony osoby fizycznej nie było takiej woli, gdyż nie wnioskowała ona o umorzenie swych zobowiązań.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestia, czy w stanie faktycznym opisanym we wniosku Urzędu Miasta K. o wydanie interpretacji indywidualnej, a więc w przypadkach umorzenia przez Miasto K. osobom fizycznym wymienionych we wniosku należności o charakterze cywilnoprawnym, powstanie po stronie tych osób przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiony w powyższym zakresie w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji pogląd akceptujący stanowisko organu podatkowego wyrażone w interpretacji indywidualnej polegające na udzieleniu twierdzącej odpowiedzi na tak postawiony pytanie - jest prawidłowy i odpowiada prawu, natomiast sformułowane w tej mierze w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. nie zasługują na uwzględnienie.

Trafnie swoje rozważania w powyższej kwestii Sąd pierwszej instancji rozpoczął od przypomnienia wynikającej z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. zasady powszechności opodatkowania. Przepis ten stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jako że enumeratywne wyliczenie wszystkich podlegających opodatkowaniu rodzajów dochodów nie jest możliwe wyrazem powyższej zasady jest także ustanowienie na gruncie u.p.d.o.f. (art. 10 ust. 1 pkt 9) - kategorii przychodów z innych źródeł (tj. innych niż źródła wymienione w art. 10 pkt 1 - 8 u.p.d.o.f.), które w myśl art. 20 ust. 1 tej ustawy, obejmują obok określonych w tym przepisie i poprzedzonych zwrotem "w szczególności" rodzajów przychodów, także m.in. inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14. Te "inne nieodpłatne świadczenia" zawierają się także w ogólnej definicji przychodów określonej w art. 11 ust. 1. Mowa jest o nich także w art. 42a u.p.d.o.f (przepisie ustanawiającym obowiązek sporządzania informacji na formularzu PIT-8C - czego dotyczyło bezpośrednio pytanie sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji), poprzez nawiązanie w tym przepisie do art. 20 ust. 1 tej ustawy.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia "nieodpłatnego świadczenia" zasadnie Sąd odwołał się do stanowiska wyrażanego w tej mierze, a więc co do sposobu rozumienia tego pojęcia, w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w tym zwłaszcza w powołanej uchwale NSA z dnia 16 października 2006 r., II FPS 1/06, w której przyjęto, iż ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszelkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze (...), których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar finansowy.

Uchwała ta zapadła wprawdzie w związku z wątpliwościami dotyczącymi ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jednak jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji powołując się również na orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1184/07), powyższa teza zachowuje swoją aktualność również w kontekście przepisów u.p.d.o.f., nie ma bowiem podstaw do odmiennej interpretacji pojęcia "nieodpłatnego świadczenia", którymi obie ustawy podatkowe się posługują, na gruncie każdej z nich.

W świetle powyższych uwag zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji analizując sytuację opisaną we wniosku o wydanie interpretacji, iż umorzenie przez Miasto Katowice wymagalnych należności ciążących na osobach fizycznych z tytułu zawartych przez nie z Miastem umów, stanowi dla tych osób przysporzenie skutkujące powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Przysporzenie to jest realne i wymierne, bowiem dzięki takiemu umorzeniu osoba będąca jego beneficjentem zwolniona zostaje z obowiązku świadczenia kosztem swojego majątku, a więc konieczności jego uszczuplenia. Przychodem są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów (wyroki NSA z dnia 8 czerwca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1239/93 i z dnia 6 kwietnia 1994 r., sygn. akt SA/Wr 1101/03). Umorzenie wymagalnych należności wiąże się z przyznaniem korzyści majątkowej innemu podmiotowi bez ekwiwalentu, stanowi zatem dla tego podmiotu przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona w skardze kasacyjnej argumentacja nawiązująca do uwarunkowań prawnych i faktycznych towarzyszących podejmowaniu przez Miasto decyzji o umorzeniu przedmiotowych należności, jak też bardzo eksponowana w tej skardze okoliczność, iż chodzi tu wyłącznie o umorzenia dokonywane z urzędu, nie zaś na wniosek dłużników. Według autora skargi kasacyjnej, zwłaszcza ta ostatnia okoliczność przesądza o tym, iż nie mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem. Dłużnik nie wnioskuje o umorzenie należności, a więc nie występuje w tym przypadku przysporzenie mu majątku (dochodu) w wysokości kwoty umorzonej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja ta nie jest zasadna. Instytucję nieodpłatnego świadczenia należy bowiem traktować w kategoriach obiektywnych. Z tego punktu widzenia dla oceny, czy w danym przypadku miało miejsce nieodpłatne świadczenie, a więc nastąpiło uzyskanie korzyści majątkowej przez dany podmiot kosztem innego podmiotu, poprzez uzyskania nieekwiwaletnego przysporzenia majątkowego, tu - poprzez umorzenie należnych Miastu należności cywilnoprawnych, nie może mieć znaczenia motywacja, którą kierowało się Miasto dokonując takiego umorzenia, czy też fakt, iż podejmując taką decyzję działało w granicach i na podstawie prawa (w oparciu o uchwałę Rady Miasta wydaną na podstawie ustawy o finansach publicznych), czy też wreszcie to, iż poprzedzone to zostało wyczerpaniem wszelkich możliwych środków egzekucyjnych. Na ocenę, czy poprzez takie umorzenie dana osoba uzyskała realne przysporzenia majątkowe - nieodpłatne świadczenie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ma również wpływu okoliczność dotycząca stopnia aktywności tej osoby, bądź braku tej aktywności, w zabieganiu o takie umorzenie. Skutek takiego umorzenia, jego ekomiczny wymiar oraz prawne konsekwencje pozostają takie same, niezależnie od tego, czy umorzenie nastąpiło na wniosek zobowiązanego, czy też z inicjatywy wierzyciela - Miasta. Innymi słowy, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, przepisy u.p.d.o.f. (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 9 ust. 1) wiążą powstanie obowiązku podatkowego z wystąpieniem zdarzenia w postaci nieodpłatnego świadczenia, a dla zaistnienia i bytu takiego świadczenia nie ma znaczenia, czy doszło do niego na wniosek osoby, na rzecz której świadczenie takie nastąpiło, czy też bez takiego wniosku.

Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski oraz uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.