Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2848007

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 stycznia 2020 r.
II FSK 353/18
Podstawa opodatkowania budowli.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski.

Sędziowie: NSA Tomasz Zborzyński, del. WSA Bogusław Woźniak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Burmistrza Wolina od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 755/17 w sprawie ze skargi P. (...) S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Wolina z dnia 12 maja 2017 r. nr GF.3120.7.2017.BS w przedmiocie podatku od nieruchomości

1) oddala skargę kasacyjną,

2) zasądza od Burmistrza Wolina na rzecz P.

(...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 755/17 po rozpoznaniu skargi P. (...) S. A. z siedzibą w W. (Spółka) uchylił interpretację indywidualną Burmistrza Wolina z 12 maja 2017 r. nr GF.3120.7.2017.BS w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej jako: "p.p.s.a."

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Burmistrz Wolina zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a mianowicie naruszenie przepisu art. 14b § 1, § 2, § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) - dalej jako: "O.p." w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Burmistrz Wolina w zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie odniósł się do przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji części zapytania obejmującej stan faktyczny, w której Spółka wskazała, że w przypadku urządzeń wiatrowych ujęte one zostały w ewidencji środków trwałych łącznie z innymi elementami wskazanymi we wniosku, które nie mieszczą się w pojęciu elektrowni wiatrowej podlegającej opodatkowaniu, a dotyczy to tzw. Infrastruktury towarzyszącej.

W związku z powyższym zarzutem Burmistrz Wolina wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie, po wcześniejszym rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a., skargi, P. (...) S. A. w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Wolina z 12 maja 2017 r;

2) ewentualnie o uchylenie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie;

3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

4) zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Stająca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjny w dniu 21 stycznia 2020 r. pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując argumenty przedstawione w złożonym piśmie procesowym, oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddalaniu.

Należy zauważyć, że Sąd I instancji uchylając interpretację indywidualną Burmistrza Wolina przyjął, że: "Nie sposób jednak pominąć, że w złożonym wniosku skarżąca wskazała, iż w przypadku urządzeń wiatrowych ujęte one zostały w ewidencji środków trwałych łącznie z innymi elementami wskazanymi we wniosku, które zdaniem skarżącej nie mieszczą się w pojęciu elektrowni wiatrowej podlegającej opodatkowaniu a dotyczy to, zdaniem skarżącej, tzw. infrastruktury towarzyszącej. W swoim stanowisku organ interpretacyjny w ogóle nie odniósł się do tej części zapytania w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Organ wskazał, że od dnia 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) nawet wówczas, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości. Uzasadnienie stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie odpowiedzi na pytanie nie spełnia zatem ustawowych wymogów z art. 14c § 1 i § 2 O.p., a ponadto organ ten naruszył powołaną na wstępie zasadę rozważań, zasadę związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku (art. 14b § 2 i § 3 o.p.). Nie sposób bowiem poznać stanowiska organu interpretacyjnego w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w sytuacji ujęcia w jednej wartości wskazanej przez wnioskodawcę infrastruktury towarzyszącej z budowlą (elektrownią wiatrową), jej elementami: wirnikiem z zespołem łopat, zespołem przeniesienia napędu, generatorem prądotwórczym, układem sterowania i zespołem gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., art. 3 pkt 3 u.p.b. Zdaniem wnioskodawcy, prowadziłoby to do opodatkowania wartości elementów infrastruktury, które taką budowlą - elektrownią wiatrową nie są."

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i interpretacji indywidualnej wydanej przez Burmistrza Wolina prowadzi do wniosku, że stanowisko Sądu I instancji jest zasadne. Uznając, że art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. znajdzie tu zastosowanie, organ założył, że budowla w postaci "elektrowni wiatrowej", powinna być traktowana jakby była amortyzowana, bowiem amortyzowane są poszczególne środki trwałe, nie biorąc pod uwagę, czy one pokrywają się z tą budowlą. Tymczasem od 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości miały podlegać nie wszystkie poszczególne części elektrowni wiatrowej, a elektrownia wiatrowa jako całość - jako budowla, na którą składają się fundament, wieża oraz elementy techniczne oznaczające wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Nie ma tu mowy o innych elementach, które wszak mogą podlegać amortyzacji w świetle przepisów o podatku dochodowym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba podkreślić, że w skardze kasacyjnej tej oceny Sądu I instancji skutecznie nie podważono. Argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej nie tyle bowiem zmierza do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do braku zgodności stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przyjętego w interpretacji indywidualnej, ale wskazuje, że skoro Spółka jest obowiązana do prowadzenia ksiąg rachunkowych to jest na tej podstawie możliwe ustalenie wartości początkowej elektrownie wiatrowej. Nawet jeżeli nie jest ono jako taka ujęta w ewidencji Spółki i nie są od niej dokonywane odpisy amortyzacyjne. Rzecz jednak w tym, że Sąd I instancji tak zdefiniowanego zagadnienie w ogóle nie rozważał.

Odnosząc się do uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej należy również stwierdzić, że jest ono niezrozumiałe w tym sensie, że art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określający sposób ustalania podstawy opodatkowania nie odsyła do ustawy o rachunkowości. Co więcej, powołany przepis nie przewiduje, a w konsekwencji przyjąć należy, że nie dopuszcza dla celów podatku od nieruchomości rekonstruowania wartości budowli lub ich części poprzez operacje rachunkowe uwzględniające wartość początkową środków trwałych mogących wchodzić w skład tych budowli.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za stosowne odnotować i podzielić kształtujący się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym: Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalenia wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należy uznać, że elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie faktu amortyzacji lub braku amortyzacji tej budowli. I dalej: sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", użyte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Sytuacja opisana w tym przepisie może mieć jednak miejsce również wtedy, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których "dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości. Należy bowiem podkreślić, że amortyzacji w podatku dochodowym podlegają środki trwałe obejmujące swym zakresem budowle, budynki, lokale, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne przedmioty, natomiast spośród tych środków trwałych przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na tle tej sprawy mogą być wyłącznie budowle. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego literalne odczytanie przepisu art. 4 ust. 5 u.o.p.l. prowadzi do wniosku, że jeżeli nie ma tożsamości pomiędzy budowlą lub jej częścią będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości a środkiem trwałym, od którego dokonywane są odpisy amortyzacyjne, podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość rynkowa. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2395/18, z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 199/19, z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 13/18, z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 2584/19).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2, § 4 i art. 209 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.