Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1988703

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 grudnia 2015 r.
II FSK 3488/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter.

Sędziowie: NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), del. WSA Marek Olejnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "N." sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Go 255/13 w sprawie ze skargi "N." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 11 marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Go 255/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę N. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 11 marca 2013 r. w przedmiocie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych od wpłaconych należności z tytułu najmu środków transportowych za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.

Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:

W wniosku o stwierdzenie nadpłaty Spółka podała, że pobrała podatek u źródła od belgijskiego kontrahenta za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. w kwocie 8.771,0 zł. Skarżąca wyjaśniła, że wynajmuje od belgijskiego podmiotu pojazdy samochodowe zarejestrowane na terytorium Królestwa Belgii. Posiada belgijski certyfikat rezydencji wydany dla kontrahenta. Obowiązek poboru podatku u źródła związany jest ściśle z istnieniem tzw. ograniczonego obowiązku podatkowego na terytorium Polski. Wynika to z treści art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Obowiązek podatkowy tzw. nierezydentów powiązany został ściśle z uzyskiwaniem przez nich dochodów (przychodów) na terytorium naszego kraju.

Decyzją z dnia 14 grudnia 2012 r. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził nadpłatę w kwocie 1,0 zł. Zapłacony przez skarżącą zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych był należny. Natomiast kwota 1,0 zł jest różnicą między kwotą zobowiązania wyliczoną w postępowaniu kontrolnym (8.771,0 zł), a kwotą zobowiązania wyliczoną w postępowaniu podatkowym (8.770,0 zł) na skutek różnicy kursu walut.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Z. decyzją z 11 marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię, w wyniku której organ drugiej instancji wywiódł, że spółka belgijska posiadała w Polsce w 2009 r. ograniczony obowiązek podatkowy w związku z uzyskiwaniem należności pieniężnych od Skarżącej,

- art. 75 § 4 w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezwrócenie nadpłaty, mimo że zaistniały przesłanki do zwrotu nadpłaty,

- art. 120-122 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie w sprawie, tj. naruszenie zasady działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, zasady budzenia zaufania do organów podatkowych oraz zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Z. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Z. zasadnie przyjął, że o ile w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym istniała decyzja określająca skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 8.770,0 zł, organy podatkowe zobligowane były orzekając w przedmiocie nadpłaty wziąć pod uwagę tę okoliczność, jak też uwzględnić, że skarżąca zapłaciła podatek w wysokości 8.771,0 zł. Brak zatem było podstaw do stwierdzenia nadpłaty ponad 1,0 zł, bowiem tak długo, jak w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w danej kwocie, kwota ta będzie stanowiła miernik w sprawie stwierdzenia nadpłaty w tym zobowiązaniu.

W rozpoznawanej sprawie dotyczącej nadpłaty postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej przed upływem terminu przedawnienia, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. Nadto decyzje organów obu instancji zostały wydane w trakcie biegu terminu przedawnienia. W sprawie nie doszło, jak utrzymywała skarżąca, do prowadzenia postępowania i wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu organy podatkowe, działając na podstawie przepisów prawa, poczyniły wszelkie starania, by jak najdokładniej wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Skarżąca informowana była na każdym etapie postępowania o czynnościach podejmowanych przez organ. Nadto uzasadnienia decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wyczerpujące wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowały się one wydając rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez odstąpienie od wykładni przepisu art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. w zw. z art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej, konsekwencją czego było utrzymanie bytu prawnego wadliwej decyzji narażającej Skarżącą na zachwianie płynności finansowej.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120-122 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie przez Sąd wyroku uchylającego przedmiotową decyzję w całości ze względu na wydanie jej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Z. bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. prowadzącego w konsekwencji do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi administracyjnemu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Powyższa ocena jest uwarunkowana treścią uzasadnienia prawnego do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13. W uchwale tej NSA stwierdził, że "w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy". Ponadto NSA wskazał, że z treści art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej wynika "zakaz wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty w czasie trwania postępowania podatkowego i kontroli podatkowej oraz - a contrario - dopuszczalność wszczynania i prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania podatkowego w czasie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślić także należy, że jeżeli w uzasadnionych przypadkach w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty zostanie wszczęte postępowanie podatkowe, to, jak już wcześniej uzasadniono, przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań będzie nietożsamy, natomiast rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 XII 2007 r., II FSK 1242/06, z dnia 18 XI 2008 r., II FSK 1205/07, z dnia 20 III 2009 r., II FSK 1893/07, z dnia 10 XII 2010 r., II FSK 1412/09, z dnia 29 XI 2011 r., II FSK 1102/10, z dnia 20 I 2012 r., II FSK 1359/10, z dnia 14 IX 2012 r., II FSK 296/11, z dnia 14 II 2013 r., II FSK 279/12, z dnia 28 III 2013 r., II FSK 1558/11 - https://cbois.nsa.gov.pl)".

Przenosząc powyższe stanowisko na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim słusznie uznał, że organy podatkowe, orzekając w przedmiocie nadpłaty, miały obowiązek wziąć pod uwagę treść decyzji określającej Skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, iż "tak długo, jak w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w danej kwocie, kwota ta będzie stanowiła miernik w sprawie stwierdzenia nadpłaty w tym zobowiązaniu" (por. str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Z powyższego względu zarówno zarzuty o charakterze materialnoprawnym, jak i procesowym uznać należało za chybione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.