Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1666156

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 marca 2015 r.
II FSK 331/13
Okoliczności faktyczne i ocena stanu faktycznego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki.

Sędziowie: NSA Anna Dumas, WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 851/12 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 sierpnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od T. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zaskarżonym wyrokiem z 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 851/12 oddalił skargę T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 3 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 3012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej jako - "p.p.s.a."

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 maja 2006 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, decyzją z 12 listopada 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. z 31 stycznia 2008 r., w przedmiocie określenia S. S., kontrahentowi skarżącego, zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Na mocy tych decyzji pomniejszony został koszt uzyskania przychodu S. S. m.in. o faktury wystawione przez skarżącego w uznaniu, że dokumentują one zdarzenia, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Prawidłowość decyzji potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2202/09. W ocenie skarżącego stanowiło to przesłankę wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 - dalej jako "O.p.") a w konsekwencji do uchylenia w całości dotychczasowej decyzji i ponownego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. z uwzględnieniem powołanych dokumentów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z 3 kwietnia 2012 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 16 maja 2006 r., zaś decyzją z 14 czerwca 2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 16 maja 2006 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wznowienia postępowania, choć okoliczność, iż skarżący nie świadczył faktycznie części usług na rzecz S. S. nie była znana organowi w momencie orzekania, oraz art. 121 § 1 O.p., przez ignorowanie faktu opodatkowania dochodu z usług, które nie miały miejsca, co zostało przez inne organy podatkowe ostatecznie przesądzone w postępowaniu dotyczącym wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków kontrahenta na te usługi.

Decyzją z 3 sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że bezspornym jest, iż w trakcie prowadzonego wobec skarżącego postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., jak również postępowania podatkowego prowadzonego wobec kontrahenta strony, S. S. obaj podatnicy zgodnie twierdzili, że świadczone usługi o wartości 399 138,91 zł, udokumentowane 9 fakturami VAT, rzeczywiście miały miejsce, a kwoty z nich wynikające zostały zapłacone. Wskazano, że skarżący złożył skargę na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 maja 2006 r. nie zgadzając się z opinią organów podatkowych w kwestii opodatkowania działalności gospodarczej na zasadach ogólnych, jednocześnie nie podważając jednak faktu świadczenia usług na rzecz S. S. w 2004 r. oraz faktu otrzymania za nie zapłaty.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w sprawie nie zachodził przypadek kumulatywnego spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem przedstawione przez skarżącego dowody nie istniały w dniu wydania decyzji, natomiast okoliczności faktyczne dotyczące współpracy skarżącego ze S. S. były znane i ocenione zarówno przez organy podatkowe, jak i sądy administracyjne.

W ocenie organu odwoławczego, nowym dowodem w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, z dnia 12 listopada 2008 r. w przedmiocie określenia S. S. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 24/09, bowiem wyrażona w tych rozstrzygnięciach ocena prawna stanu faktycznego nie stanowi nowej okoliczności istniejącej w dacie podejmowania decyzji ostatecznej z dnia 16 maja 2006 r. nieznanej organowi podatkowemu, który ją podejmował. Ponadto organ podkreślił, że przywołane przez skarżącego okoliczności wskazują, iż wydatki S. S. dotyczące faktur VAT nr (...) z dnia 30 listopada 2004 r. i nr 9/2004 z dnia 30 grudnia 2004 r., nie zostały uznane za koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że nie stanowią one przychodu skarżącego, bowiem kwestia rozliczeń podatku dochodowego S. S. pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, tj.: art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wznowienia postępowania, choć okoliczność, iż skarżący nie świadczył faktycznie części usług na rzecz S. S., nie była znana organowi w momencie orzekania, w innym bowiem wypadku niemożliwym byłoby wydanie decyzji określającej wysokość podatku z tytułu świadczenia usług, oraz art. 121 § 1 O.p.,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę jako niezasadną.

Sąd I instancji stwierdził, że do rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie pozostawała ocena, czy wydanie decyzji zawierającej określone ustalenia faktyczne spełniało warunki bycia nową okolicznością faktyczną. Sąd I instancji podkreślił, że okoliczność świadczenia usług przez skarżącego w 2004 r. na rzecz S. S. i wystawienia spornych dwóch faktur była znana organowi wydającemu decyzję. Organ uznał, że usługi te zostały wykonane, a faktury obrazują rzeczywiście wykonane czynności. Taka ocena jest zgodna także ze stanowiskiem skarżącego i jego kontrahenta, którzy konsekwentnie prezentowali stanowisko, że sporne usługi zostały wykonane. Organ w decyzji, której uchylenia domaga się skarżący dokonał więc oceny okoliczności faktycznej wykonania usług na rzecz S. S. Fakt, że w kolejnej decyzji organ podatkowy dokonał odmiennej oceny tych samych okoliczności, aczkolwiek niepożądany w świetle dążenia do jednolitości orzecznictwa, nie odpowiada przesłance nowej okoliczności faktycznej, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie ma bowiem podstaw prawnych do dania prymatu ocenie okoliczności faktycznych dokonanej przez organ w którejś z decyzji - czy wydanej wobec skarżącego, czy wobec jego kontrahenta. Nie można jednoznacznie stwierdzić, która ocena jest prawidłowa. Szczególnie, że we wniosku o wznowienie skarżący domaga się, by przyjąć ocenę, z którą się sam nie zgadza. Sąd I instancji podkreślił, że nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym (ocena znanych organowi okoliczności faktycznych) nie jest uznawana za przesłankę wznowienia postępowania w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł T. G. zarzucając temu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania:

1.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania nieprawidłowej kontroli stanowiska organu podatkowego, który odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, choć w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne i dowody dotyczące braku świadczenia przez skarżącego części usług, a więc i osiągania dochodów podlegających opodatkowaniu;

2.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania nieprawidłowej kontroli stanowiska organu podatkowego, który odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wznowienia postępowania, choć okoliczność, że podatnik nie świadczył faktycznie części usług na rzecz S. S., nie była znana organowi w momencie orzekania, w innym bowiem wypadku niemożliwym byłoby wydanie decyzji określającej wysokość podatku z tytułu świadczenia tych usług;

3.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania nieprawidłowej kontroli stanowiska organu podatkowego, który zignorował fakt opodatkowania dochodu z usług, które nie miały miejsca, co zostało przez inne organy podatkowe ostatecznie przesądzone w postępowaniu dotyczącym wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków kontrahenta za te usługi.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa skarżący zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w całości i w tym zakresie wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Z przyjętego i przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 12 listopada 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Podstawę prawną żądania stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jako podstawę faktyczną wskazano zaś okoliczność, że Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. określił S. S., kontrahentowi skarżącego, wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 pomniejszając m.in. koszty uzyskania przychodów S. S. o kwoty wynikające z faktur wystawionych przez T. G. na łączna kwotę 399 138,91 zł. Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w G. uznał, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 12 listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2202/09 oddalił skargę kasacyjną S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 listopada 2008 r.

W ocenie skarżącego, powyższe dowodzi, iż w sprawie wyszła na jaw istotna dla sprawy, istniejąca w dacie wydania decyzji ostatecznej a nieznana organowi w dacie orzekania okoliczność faktyczna, która polegała na braku świadczenia przez skarżącego części usług, a więc i osiągania dochodów podlegających opodatkowaniu.

Zawarte w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej zarzuty sprowadzają się w swej istocie do twierdzenia, że Sąd I instancji niewłaściwie wykonał funkcję kontrolną wskutek zaakceptowania stanowiska organów podatkowych, które wadliwie oceniły, że nie zaistniała nowa okoliczność faktyczna stanowiąca podstawę wznowienia postępowania; okoliczność, że skarżący nie świadczył faktycznie części usług na rzecz S. S. nie była znana organowi podatkowemu w momencie orzekania.

Odnosząc się do powyższych zarzutów należy zauważyć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia), określoną w art. 240 O.p. Trzeba także mieć na uwadze, że możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Z powyższego założenia ogólnego oraz z treści art. 128 O.p. wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji.

Poza przesłanką ostateczności decyzji, która jest warunkiem sine qua non uruchomienia każdego z trybów nadzwyczajnych, art. 240 § 1 O.p. wymienia jedenaście podstaw wznowienia postępowania. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym wspomnianym postanowieniem (art. 243 § 2 O.p.), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 O.p.

Wedle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W realiach rozpoznawanej sprawy podstawę wznowienia stanowić mają według skarżącego nowe okoliczności faktyczne.

Ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez pojęcie "okoliczności faktyczne". W orzecznictwie wskazuje się, że zwrot "okoliczności faktyczne" należy rozumieć w znaczeniu języka potocznego, jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. (wyrok WSA w Gdańsku z 27 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1230/12. www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe przywołane w uzasadnieniu wyroki zostały także opublikowane pod wskazanym adresem www)

Odnotować i podzielić należy także pogląd, iż odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością a tym samym nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania (wyrok WSA w Szczecinie z 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 284/13). Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 341/2005. (...) jak trafnie wskazał organ II instancji, decyzja ta stanowi jedynie odmienną ocenę tego samego stanu faktycznego i nie może być przesłanką uzasadniającą zmianę decyzji wydanej przez inny organ w zakresie podatku dochodowego. Z utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, zaakceptowanym przez Sąd I instancji, że okoliczność współpracy skarżącego ze S. S. i wystawienia na jego rzecz przez skarżącego spornych dwóch faktur była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną. Okolicznościom tym nie przeczył zresztą w toku postępowania podatkowego skarżący. Konsekwentnie podtrzymywał on twierdzenie, że sporne faktury opisują faktycznie wykonane czynności a zarazem odzwierciedlają uzyskany z tego tytułu przychód. Organ podatkowy, w oparciu o zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie znalazł podstaw aby to twierdzenie T. G. zakwestionować.

Z kolei organy podatkowe właściwe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych S. S., mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w odrębnym, dotyczącym S. S. postępowaniu podatkowym oceniły, że sporne faktury w rzeczywistości nie dokumentują zdarzeń, które zostały faktycznie wykonane. W konsekwencji przyjęły, że nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Co istotne, organy podatkowe w tym postępowaniu nie wypowiadały się w zakresie przychodów T. G.

Zatem słusznie przyjął Sąd I instancji, że opisana we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność nie jest nową okolicznością faktyczną, istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej a nieznaną organowi, który decyzję wydał. Zaistniała sytuacja sprowadza się bowiem do odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w ramach innego, odrębnego w zakresie podmiotu i przedmiotu postępowania podatkowego i jako taka nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Trzeba także zauważyć, że w zakresie ustalenia podatku dochodowego u skarżącego okolicznością istotną nie jest kwalifikacja prawna zakwestionowanych faktur u kontrahenta podatnika ale fakt uzyskania bądź nie uzyskania przychodów, określonych w spornych fakturach. Jak wcześniej wskazano, organy podatkowe właściwe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych S. S. oceniały sporne faktury w aspekcie uznania opisanych w nich wydatków jako kosztów uzyskania przychodu S. S. a nie ustalenia przychodów T. G. W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można przyjąć, że zakwestionowanie określonego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów oznacza automatyczną i bezwarunkową konieczność dokonania korekty przychodów o tę kwotę przez podatnika, który zakwestionowaną fakturę wystawił. Taka konieczność może wynikać w ocenie Sądu albo z ustalenia, że przychód nie został osiągnięty albo że jest on zwolniony z podatku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma racji skarżący twierdząc, że wyłączenie spornych wydatków z kosztów uzyskania przychodów nie nastąpiło z tego powodu, iż nie zostały one poniesione w celu uzyskania przychodów. Otóż organy podatkowe właściwe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych S. S. nie kwestionując poniesienia samego wydatku oceniły, że sporne faktury nie dokumentują faktycznie wykonanych czynności. Wydatki te nie mogły więc stanowić kosztów uzyskania przychodów skoro ich poniesienie nie wiązało się z żadną, nawet potencjalną możliwością uzyskania przychodu. Ustalenie to nie oznacz jednak, że T. G. przychodu nie osiągnął.

Stwierdzenie przez organy podatkowe, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. obligowało te organy do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 245 § 1 pkt 2 O.p. zaś Sąd I instancji trafnie to rozstrzygnięcie zaakceptował.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut sformułowany w pkt 3 skargi kasacyjnej. Skarżący upatruje naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w tym, że Sąd I instancji oddalił skargę w wyniku dokonania nieprawidłowej kontroli stanowiska organu podatkowego, który zignorował fakt opodatkowania dochodu z usług, które nie miały miejsca. Wypada więc zauważyć, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Skoro więc podatnik dochód osiągnął, co w treści tego zarzutu sam przyznaje, to właściwie został on poddany opodatkowaniu, a Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się w takim działaniu organów podatkowych naruszenia art. 121 § 1 O.p.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.