Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723770

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 sierpnia 2019 r.
II FSK 3282/17
Zawieszenie postępowania ze względu na skargę na decyzję kasatoryjną.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz.

Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki, WSA (del.) Marek Olejnik (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 380/17 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 stycznia 2017 r., nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.

1) uchyla zaskarżony wyrok w całości,

2) uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 stycznia 2017 r., nr (...) w całości,

3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz O.

S.A. z siedzibą w W. kwotę 7116 (słownie: siedem tysięcy sto szesnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. o sygn. I SA/Łd 380/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę O. S.A. z/s w W. (dalej: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 stycznia 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA".

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Łodzi).

2.1. Wójt Gminy L. decyzją z 11 października 2016 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 21.626 zł. Zdaniem organu podatkowego I instancji w stanie prawnym obowiązującym w 2009 r. obiektem budowlanym w rozumieniu para budowlanego jest budowla łącznie z powiązanymi z nią funkcjonalnie instalacjami i urządzeniami technicznymi (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego). Wszystkie te elementy (budowlane i niebudowlane) stanowią budowlę pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. W ocenie organu I instancji linie kablowe wraz z kanalizacją kablową (stanowiące całość techniczno-użytkową) podlegały opodatkowaniu w styczniu 2009 r. kiedy to spółka była ich właścicielem. Dokonana zaś w styczniu 2009 r. sprzedaż kanalizacji nie miała wpływu na opodatkowanie linii kablowych ułożonych w tejże kanalizacji, bowiem linie kablowe ułożone w obcej kanalizacji podlegały opodatkowaniu jako części budowli, na którą składa się kanalizacja wraz z kablami stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm., dalej "u.p.o.l.").

2.2. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła, iż wadliwie z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowano jako budowle linie kablowe znajdujące się w obcej kanalizacji. Zdaniem Spółki w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości.

2.3. Decyzją z 5 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dniem 2 grudnia 2014 r., kiedy to Urząd Skarbowy w T. wszczął dochodzenie o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. o czym została zawiadomiona zarówno Spółka jak i jej pełnomocnik.

SKO w Piotrkowie Trybunalskim podniosło, że zasadność opodatkowania linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (w wyniku zawarcia umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.), a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością podatniczki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w okresie luty-grudzień 2009 r.

3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi (Sądem pierwszej instancji).

3.1. W skardze na ww. decyzję Spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 201 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej "O.p.") poprzez odstąpienie od zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji gdy spółka zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 15 maja 2015 r. uchylającą w całości decyzje Wójta Gminy L. z 5 grudnia 2014 r., to zaś obligowało organy do zawieszenia postępowania w sprawie;

2. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż od lutego 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się, nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l.

3.2. Odpowiadając na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (Sądu pierwszej instancji).

4.1. W ocenie WSA w Łodzi skarga okazała się nieuzasadniona. Podzielił on linię orzeczniczą, w świetle której przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m.in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11,CBOSA). Podał, że całość techniczno-użytkową należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 7 O.p. Sąd pierwszej instancji wskazał, ze przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. i został dodany przez art. 1 pkt 132 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia 15 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło decyzję Wójta Gminy L. z dnia 5 grudnia 2014 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wyrokiem z 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 926/15 WSA w Łodzi oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję. Od powyższego wyroku Spółka w dniu 13 stycznia 2016 r. wniosła skargę kasacyjną, która do chwili obecnej nie została rozpatrzona przez NSA.

Z powyższego wynika zdaniem Sądu pierwszej instancji, iż zmiana przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego nastąpiła już po wniesieniu skargi do WSA w Łodzi, a przed wszystkim także po wydaniu rozstrzygnięcia przez sąd, dlatego brak było podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Łodzi wniosła Skarżąca, która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowało również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z 141 § 4 p.p.s.a., przez odstąpienie od zawieszenia postępowania sądowego, choć rozstrzygnięcie w sprawie skargi na decyzję wymiarową było uzależnione od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 maja 2015 r., nr (...);

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie kwalifikacji podatkowej spornych linii kablowych w zakresie istnienia podatnika podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności budowli albo odrębnej własności poszczególnych elementów tej budowli oraz obowiązku wydania przez Wójta Gminy L. odrębnej decyzji na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stosunku do współwłaścicieli kabli ułożonych w kanalizacji kablowej;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 7.O.p. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy organ bezzasadnie odstąpił od zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., w sytuacji gdy Spółka zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 maja 2015 r., nr (...), uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy L. z dnia 5 grudnia 2014 r., a to zaś obligowało organy do zawieszenia przedmiotowego postępowania;

4. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, dopuszczającą opodatkowanie właściciela części budowli, podczas gdy nie jest możliwe samo-dzielne opodatkowanie linii kablowych, w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację, a ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją, a jednocześnie jest oczywiste, że Skarżąca nie jest właścicielem obiektu, składającego się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych;

5. art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 O.p. oraz w związku z art. 2 Konstytucji RP, polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji za organem odwoławczym, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2009 r.;

5.2. SKO nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie kwalifikacji podatkowej spornych linii kablowych. Sąd pierwszej instancji podał i wyjaśnił zasadnicze powody, uznania, że wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu. Uzasadnienie WSA zawiera również wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, także w powiązaniu z przepisami prawa materialnego i procesowego zastosowanymi w sprawie przez organy podatkowe. Sąd pierwszej instancji uznał, co szeroko uzasadnił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji wymiarowej, brak było podstaw do zawieszenia postępowania oraz zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej polemizuje ze tym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu nie może sprowadzać jednak się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa.

6.2. Jeżeli chodzi o powiązany z naruszeniem art. 141 § 4 zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. to zauważyć należy, że przepis ten w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej ponad to, co wynika z art. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. Przepis ten należy zatem zaliczyć do tych, które regulują prawo do sądu (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1447/07, Lex nr 391744). Jest niewątpliwe, że Skarżąca uzyskała prawo do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Miała zagwarantowane prawo uruchomienia procedury sądowej poprzez możliwość wniesienia skargi na decyzję SKO i uzyskała rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w sprawie zainicjowanej skargą. Nadto, postanowienia art. 3 p.p.s.a. wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy Sąd rozpoznający skargę, uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Przepis ten nie określa jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia tego przepisu.

6.3. W następnej kolejności Sąd odniesie się do zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 7.O.p. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy organ bezzasadnie odstąpił od zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., w sytuacji gdy Spółka zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 maja 2015 r., nr (...), uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy L. z dnia 5 grudnia 2014 r., a to zaś obligowało organy do zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Na wstępie wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. w art. 201 § 1 O.p. dodano pkt 7 zawierający obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania "w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji" (art. 1 pkt 132 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2015 r. poz. 1649). Regulacja ta wprowadza więc zakaz prowadzenia równolegle postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego w danej sprawie. Wprowadzona dodatkowa przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego (art. 201 § 1 pkt 7 O.p.) miała na celu wykluczenie kolizyjności rozpoznania sprawy podatkowej na drodze postępowania podatkowego z weryfikacją decyzji na drodze postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem była sprawa podatkowa, która w następstwie decyzji kasacyjnej organu odwoławczego lub decyzji o stwierdzeniu nieważności, ma być rozpoznana w toku postępowania podatkowego zwykłego. Zastosowanie przez sąd administracyjny środka prawnego wobec decyzji kasacyjnej przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania lub decyzji stwierdzającej nieważność decyzji czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie prowadzonej w trybie zwykłym (por. B. Adamiak, J. Borkowski, P. Borszowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa - Komentarz 2017, OW Unimex, str. 1199).

Między postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję kasacyjną a postępowaniem podatkowym prowadzonym po wydaniu tej decyzji istnieje zależność polegająca na tym, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego będzie bezpośrednio rzutował na treść tej decyzji. W przypadku bowiem uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję kasacyjną to ponowne postępowanie musiałoby zostać umorzone, gdyż zamiast niego powinno się toczyć postępowanie odwoławcze w pierwotnym postępowaniu zakończonym decyzją kasacyjną. W przypadku odmiennego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu podatkowym zostanie wydana decyzja merytoryczna. Można w związku z tym - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - stwierdzić, że w takiej sytuacji wydanie decyzji merytorycznej w ponownym postępowaniu jest prawnie możliwe wyłącznie w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania sądowego pozostawiającego w obrocie prawnym decyzję kasacyjną. Nie można również wykluczyć, że postępowanie sądowe i ponowne postępowanie podatkowe prowadzone w sprawie mogą się ułożyć tak, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego uchylający decyzję kasacyjną zapadnie w czasie, gdy w ponownie przeprowadzanej sprawie toczy się postępowanie odwoławcze. Wtedy wyrok sądu administracyjnego prowadziłby do paradoksalnego zbiegu dwóch postępowań odwoławczych w tej samej sprawie. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję kasacyjną organu podatkowego obliguje ten organ do zawieszenia, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (obecnie art. 201 § 1 pkt 7 O.p.), postępowania podatkowego prowadzonego po wydaniu decyzji kasacyjnej. Przyjętemu zapatrywaniu nie sprzeciwia się ani zasada trwałości i wykonalności decyzji ostatecznych, ani tym bardziej zasada szybkości postępowania. Wprost przeciwnie, zawieszenie postępowania podatkowego, które polega na czasowym wstrzymaniu czynności procesowych bez przerwania sprawy, w omawianym przypadku jeszcze bardziej te zasady utrwala (por. także wyrok NSA z 6 marca 2018 r. o sygn. akt I FSK 2017/16, LEX nr 2470635).

Należy również podkreślić, iż zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 201 § 1 O.p. ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku pojawienia się jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w tym przepisie, organ podatkowy ma obowiązek zawiesić postępowanie, niezależnie od tego na jakim etapie ono się znajduje (w tym także "w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji" - art. 201 § 1 pkt 7 O.p.).

6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że skoro ustawodawca nie wypowiedział się wprost w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw na temat skutków wejścia w życie jej regulacji, to milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza przyjęcie założenia bezpośredniego stosowania nowego prawa. Powyższą zasadę, jako wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, ustanawiającą zasadę demokratycznego państwa prawa, potwierdził Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 10 maja 2004 r. (SK 39/03) orzekł: "Ustawodawca w wypadku regulacji zagadnień intertemporalnych dysponuje znaczną, choć nie nieograniczoną, swobodą (...). Może bowiem przewidywać bezpośrednie działanie nowych przepisów ("przechwycenie sprawy" przez reżim nowego prawa od daty jego wejścia w życie). Może także przewidzieć dalsze stosowanie dawnej ustawy wobec takich stosunków. Gdy ustawodawca milczy w kwestii intertemporalnej, zasadniczo przyjmuje się, że zakres stosowania ustawy jest wyznaczony gdy idzie o datę początkową - datą jej wejścia w życie. To oznacza, że ustawę nową należy stosować także co do stosunków zaistniałych wcześniej (zasada bezpośredniego działania ustawy nowej, od daty jej wejścia w życie).". Zatem w sytuacji braku wyraźnej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy nowej, od momentu wejścia jej w życie. Powyższe stanowisko potwierdza dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 711/11, z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 1996/11, z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II FSK 2020/11, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II 1179/13, z dnia 9 maja 2013 sygn. akt I GSK 208/12, opubl. CBOSA).

Nie ma zatem znaczenia, że w przedmiotowej sprawie wyrokiem z 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 926/15 WSA w Łodzi oddalił skargę Spółki na decyzję SKO z dnia 5 grudnia 2014 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy L. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, skoro Spółka złożyła od niego skargę kasacyjną. Ponownie prowadzone postępowanie przed organem I instancji zakończyło się natomiast dopiero wydaniem decyzji z dnia 11 października 2016 r., czyli na dzień wejścia w życie art. 201 § 1 pkt 7 O.p. było w toku przed organem I instancji, zatem znajdował on zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a organ zobligowany był do zawieszenia postępowania podatkowego.

Uwzględnienie powyższego zarzutu powoduje, że bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie pozostałych zarzutów kasacyjnych.

7. Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, po rozpoznaniu skargi do WSA w Łodzi - uchylił w całości zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 200 oraz art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 209 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.