Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2600499

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 listopada 2018 r.
II FSK 2571/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz.

Sędziowie: NSA Maciej Jaśniewicz, del. WSA Agnieszka Krawczyk (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P (...) "C (...)" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1480/17 w sprawie ze skargi P (...) "C (...)" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt (...) w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1480/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P.Z. D. Z. R. O. D. "C (...)" (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zaskarżył ów wyrok w całości, zarzucając mu:

1.

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą orzekania, a polegających na przyjęciu, że strona skarżąca nie podniosła zarzutu co do sposobu ustalenia wysokości opłaty przez organ;

2.

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów przedstawionych w skardze, dotyczących sezonowości korzystania z ogródków działkowych, korzystania przez działkowców z niewielkiej ilości działek w tym ogrodzie, w tym sposobu obliczania opłat z tytułu odbioru odpadów z terenów ogródków działkowych należących do ROD C (...).

Skarżący sformułował w związku z tym wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie uchylenie decyzji na podstawie art. 145 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany wskazanymi w niej podstawami kasacyjnymi. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez sąd drugiej instancji. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych (wyrok NSA z dnia 22 września 2017 r., II FSK 2065/17, CBOSA). Innymi słowy, w postępowaniu kasacyjnym kluczowe znaczenie mają zarzuty sformułowane w ramach podstaw kasacyjnych - zasadność skargi kasacyjnej jest bowiem przełożeniem zasadności podniesionych w niej zarzutów, która ma być wykazana przez właściwe uzasadnienie (wyrok NSA z dnia 21 maja 2010 r., II FSK 153/09, CBOSA).

Działając w tak zakreślonych granicach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.

Bezpodstawny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu skarżący upatrywał w "przyjęciu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych będących podstawą orzekania, polegających na przyjęciu, że strona skarżąca nie podniosła zarzutu co do sposobu ustalenia wysokości opłaty przez organ" (s. 1 skargi kasacyjnej). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że "Sąd Administracyjny nie uwzględnił faktu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wzięło pod uwagę faktów opartych na oświadczeniu Nr (...) z dnia 23 września 2016 r. skargę P.Z. D. Z. R. O. D. C (...) w S., a dotyczącym sposobu zbierania odpadów komunalnych i przytoczeniu listy świadków (znajduje się w aktach sprawy)" (s. 2 skargi kasacyjnej). Skarżący zmierzał więc do podważenia w ten sposób ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak sformułowany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. musiał być uznany za nieskuteczny, bowiem w zaskarżonym wyroku wskazano, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia i dlaczego. Tymczasem, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (CBOSA), przepis art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Stąd w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ustalenia stanu faktycznego, czyli ocenę prawidłowości przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, nie można natomiast tego czynić powołując się jedynie na art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., II FSK 781/09, CBOSA). Dlatego też nie mogło wywołać zamierzonego przez skarżącą skutku podważenia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustaleń organów podatkowych bez wskazania na uchybienia przepisom procedury podatkowej w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a z poprzestaniem wyłącznie na sformułowaniu w tym kontekście zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Podobnie za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, że o naruszeniu przez sąd I instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy sąd ten wykracza poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wychodzi poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez stronę skarżącą, a rzeczywiście zaistniały (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., II FSK 2867/15, CBOSA). W żadnym wypadku w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., I FSK 529/16, CBOSA).

Skarżący wskazywał, że do naruszenia tego przepisu doszło przez "nieuwzględnienie zarzutów przedstawionych w skardze, dotyczących sezonowości korzystania z ogródków działkowych, korzystania przez działkowców z niewielkiej ilości działek w tym ogrodzie, w tym sposobu obliczania opłat z tytułu odbioru odpadów z terenów ogródków działkowych należących do OD C (...)". Nie wyjaśnił jednak, na czym to "nieuwzględnienie" polegało i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji miał na uwadze przy ocenie zasadności wyliczenia wysokości opłaty kwestie dotyczące sezonowości korzystania z ogródków działkowych, czy korzystania przez działkowców z niewielkiej ilości działek w tym ogrodzie, lecz argumentów skarżącej w tym zakresie po prostu nie podzielił. Jak wskazał, "jej wysokość (ryczałtowej stawki opłaty) nie zależy zatem ani od ilości osób przebywających w różnym czasie na takiej nieruchomości (wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe), ani od czasu tego przebywania. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych na terenie gminy" (s. 7 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). Wobec tego, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego przez Sąd I instancji stanowiska i wyrażonych przez niego poglądów, a skarżący zmierzając do podważenia zaprezentowanej przez ten Sąd oceny sposobu wyliczenia opłaty nie sformułował w skardze kasacyjnej żadnych innych w tym względzie zarzutów (czy to naruszenia prawa procesowego, czy naruszenia prawa materialnego) zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. musiał być uznany za niezasadny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.