Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735919

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 października 2018 r.
II FSK 1963/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński.

Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki (spr.), WSA (del.) Piotr Przybysz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 903/17 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r.

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od J. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 1.800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r. o sygn. I SA/Lu 903/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J.W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podzielił stanowisko Dyrektora IAS wyrażone w kwestionowanej decyzji co do tego, że w 2011 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na zakupie pojazdów samochodowych i ich odsprzedaży, jak też świadczył usługi transportu drogowego wymienione w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Dz. U. 125, poz. 874 z późn. zm.). Skarżący nie dokonał przy tym rejestracji działalności gospodarczej i nie składał jako przedsiębiorca deklaracji podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie za prawidłowe uznał sposób i wartość zobowiązania podatkowego określonego skarżącemu z tego tytułu w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 8 grudnia 2016 r., która została przez Dyrektora IAS utrzymana w mocy ww. decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r.

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Lublinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika-adwokata), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy co do istoty i nieuwzględnienie całości akt sprawy, tj. części zarzutu skargi do WSA w Lublinie, wskazującej na brak odniesienia się przez organ pierwszej instancji do okoliczności związanej z wartością pojazdów, w zakresie istotnych różnic wartości pomiędzy pojazdami posiadającymi kolumnę kierowniczą po lewej stronie, a pojazdami, których sprowadzanie i zbycie zostało przypisane skarżącemu, pochodzącymi z Wielkiej Brytanii, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, powodujący utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji determinującej konieczność uiszczenia przez skarżącego kwoty stanowiącej równowartość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., w sytuacji, gdy konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przez organ podatkowy i weryfikacja wymienionej kwoty.

2.2. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut pominięcia przez wojewódzki sąd administracyjny części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (np. przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. oparcie się tylko na części akt sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., I FSK 1381/04, a także wyroki NSA: z dnia 5 września 2018 r., I FSK 1126/18 oraz z dnia 16 października 2018 r., II FSK 1964/18 w sprawach dotyczących tego samego skarżącego).

3.2. Ponadto, wbrew sformułowanemu w skardze kasacyjnej zarzutowi, WSA w Lublinie odniósł się do podniesionej w tymże zarzucie kwestii, dotyczącej ustalenia wartości przedmiotowych samochodów, która - w ramach określenia podstawy opodatkowania - została w tej sprawie oszacowana przez organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w tym zakresie stwierdził, że "W pełni usprawiedliwione okolicznościami sprawy, w tym zwłaszcza bierną postawą podatnika i brakiem dokumentacji podatkowej, były działania związane z oszacowaniem podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 23 o.p. Podatnik nie przedłożył na wezwanie organu jakichkolwiek dokumentów, nie wskazał też w wyjaśnieniach wartości zakupu i sprzedaży pojazdów, jak też danych pozwalających bardziej szczegółowo ustalić stan pojazdów. Dlatego też organy wykorzystały w tym względzie wszelkie inne dostępne dane, w tym uzyskane od towarzystw ubezpieczeniowych i pochodzące z ogólnie dostępnego systemu Info Expert, stosowanego do wyceny pojazdów. Wbrew zarzutom podatnika, w dokonanych wycenach samochodów organy uwzględniły ceny obowiązujące w 2011 r., co wynika wprost z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 11 stycznia 2016 r., skierowanego do Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (k. 448-449 akt administracyjnych). Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że organ przyjął jakieś inne daty co ustalenia wartości. Skarżący podważa twierdzenia organu w sposób abstrakcyjny, nie podając żadnych argumentów, które miałyby świadczyć, że bazowa wartość pojazdów w 2011 r. była inna niż przyjmował organ. Ponadto, z uwagi na fakt, że podatnik nie przedstawił umów sprzedaży samochodów osobowych zawartych w 2011 r., organy podatkowe trafnie przyjęły za datę sprzedaży datę wyprowadzenia samochodów poza terytorium RP. Dokonując oszacowania podstawy opodatkowania uwzględniono czynniki korygujące przyjęte wartości bazowe, działając z korzyścią dla podatnika: zwyczajowo niższą od bazowej wartość pojazdów sprowadzanych do Polski; korektę ze względu na masowy napływ używanych pojazdów w danym regionie; korektę z tytułu nadmiernego zużycia pojazdu. Przyjęte wskaźniki korygujące są w ocenie Sądu racjonalne. Podatnik ograniczył się do ogólnego negowania ocen organu, nie podnosząc ani w toku postępowania podatkowego, ani w skardze do sądu żadnych konkretnych argumentów, które wprost dyskwalifikowałyby przyjętą wartość wskaźnika. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które pozwalałyby bardziej szczegółowo ustalić stan pojazdów. Biorąc pod uwagę bierną postawę podatnika oraz fakt, że określenie kosztów ewentualnego remontu pojazdów jest kwestią oceny indywidualnej, korektę ze względu na stan techniczny uwzględniono w takim zakresie, w jakim pozwalały na to okoliczności sprawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odniósł się zatem do zagadnienia wartości sprzedawanych przez skarżącego pojazdów w aspekcie ewentualnej konieczności ich remontów, co uwzględnia także m.in. ewentualną potrzebę przełożenia kolumny kierowniczej, uznając, że - w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego - zasadnie przyjęto z tego tytułu pomniejszenie wartości bazowej pojazdów. Nadmienić przy tym należy, że skarżący w żaden sposób nie udokumentował i nie uprawdopodobnił w postępowaniu, że zakupione w Wielkiej Brytanii pojazdy posiadały kolumnę kierowniczą po prawej stronie.

3.3. W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.