Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2848028

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 5 lutego 2020 r.
II FSK 1812/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Cieloch (spr.).

Sędziowie: NSA Krzysztof Winiarski, del. WSA Krzysztof Przasnyski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 349/18 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 20 marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego:

1) oddala skargę kasacyjną;

2) zasądza od J.

G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

I. Zaskarżonym wyrokiem z 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 349/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 20 marca 2018 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

II. W skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego:

1) art. 2 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie;

2) art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.; dalej u.p.e.a.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie uznając, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz przez niewskazanie przyczyn, dla których WSA pominął przedstawione przez Skarżącego argumenty i wnioski dowodowe.

Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzającej go decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości ani w części.

III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

IV. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

IV.1. Zgodnie z art. 56 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Jak wynika z treści tego przepisu ustawodawca nie przewidział możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika. Jednocześnie wierzyciel w piśmie z 26 stycznia 2018 r. nie zgodził się na zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie wskazał zaś na żadną z pozostałych powyższych przesłanek. Słusznie więc uznano, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 56 § 1 u.p.e.a. do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu jest zatem niezasadny. Z kolei zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP jest bezskuteczny, bowiem w ogóle nie został uzasadniony, do czego zobowiązuje art. 176 § 1 p.p.s.a.

IV.2. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy, że ich skuteczność zależy od wykazania, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej tego nie wykazano. Nie został także uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przepisy te odnoszą się do postępowania dowodowego. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnego konkretnego dowodu, do którego zarzut ten miałby się odnosić. Nie odwołano się do treści żadnego z tych przepisów ani nie uszczegółowiono, na czym miałoby polegać naruszenie każdego z nich.

Zgodnie zaś z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku WSA odpowiada wskazanym wymogom. To zaś, że WSA nie odniósł się do argumentacji związanej z podatkiem od nieruchomości, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem sprawa ta dotyczy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Tym samym należy uznać, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania również okazały się niezasadne.

IV.3. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.