Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2170085

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 grudnia 2016 r.
II FSK 1807/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. K. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1807/16 w zakresie pkt 2 tego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1900/15 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 września 2015 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1807/16, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. uchylił wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1900/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz w pkt 2 orzeczenia zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz Skarżącego kwotę 9 751 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 25 października 2016 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w pkt 2 orzeczenia NSA, którym zasądzono zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie pełnomocnika Naczelny Sąd Administracyjny omyłkowo zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego kwotę 9 751 zł zamiast kwoty 16 951 zł. Autor wniosku przywołał treść art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, dalej zwana: "p.p.s.a.") oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, dalej zwane: "rozporządzenie Ministra"). Zdaniem pełnomocnika z uwagi na okoliczność, iż postępowanie przed NSA zostało wszczęte po wejściu w życie powołanego rozporządzenia, kwota zasądzona od organu stanowi oczywistą omyłkę. Pełnomocnik podkreślił, że przedmiot sporu stanowiła należność pieniężna w kwocie 510.029,00 zł, radca prawny który sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed NSA nie prowadził sprawy w I instancji. Z tego też względu Sąd powinien zasądzić wynagrodzenie występującego w sprawie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie w kwocie 14 400 zł. W konsekwencji łącznie tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd powinien zasądzić od organu na rzecz Skarżącego kwotę 16.951 zł, na którą składa się kwota wpisu 2 551 zł oraz kwota wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 14 400 zł.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek pełnomocnika o sprostowanie wyroku NSA z dnia 18 października 2016 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie tym pełnomocnik de facto kwestionuje zastosowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawę prawną do ustalenia zasad zwrotu kosztów postępowania między stronami. Tego rodzaju rozważania wykraczają poza ramy postępowania zainicjowanego wnioskiem o sprostowanie oczywistych omyłek. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że podana przez NSA podstawa prawna w zakresie pkt 2 wyroku jest prawidłowa. W treści uzasadnienia orzeczenia Sąd ten podał, iż o miarkowaniu wynagrodzenia pełnomocnika zdecydował fakt, że skarga kasacyjna została uwzględniona tylko częściowo z przyczyn wskazanych przez stronę, a próba uzupełnienia kasacji w piśmie procesowym z dnia 18 października 2016 r. została uznana przez NSA za spóźnioną i niedopuszczalną. Ponadto podniesiono, że rozpatrywana sprawa zawisła przed NSA już po raz trzeci i przygotowanie skargi kasacyjnej nie wymagało od pełnomocnika znacznego nakładu pracy. W rezultacie działając w granicach swojego uznania NSA zdecydował o ograniczeniu zasądzonego wynagrodzenia do 1/2 stawki. Możliwość taka wynika z art. 250 § 2 p.p.s.a. Tym samym nie ma rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniem zawartym w uzasadnieniu wyroku, a zasądzoną kwotą w pkt 2 orzeczenia. W rezultacie stwierdzenie pełnomocnika, iż w zakresie zasądzonego zwrotu kosztów postępowania doszło do oczywistej omyłki jest nieprawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.