Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2455169

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 30 listopada 2017 r.
II FSK 1458/17
Skład sądu sprzeczny z przepisami prawa; wydanie wyroku w składzie trzyosobowym składających się wyłącznie z sędziów delegowanych

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka.

Sędziowie: NSA Jacek Brolik, WSA (del.) Artur Adamiec (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. (...) S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 807/16 w sprawie ze skargi O. (...) S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r.

1.

uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie,

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz O. (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 350 (słownie: trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,

3.

odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w pozostałej części.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., I SA/Ol 807/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę O. (...) S.A. w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 31 sierpnia 2007 r. T.(...) S.A. w W. Region Północny Pionu Administracji wystąpiła z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty w kwocie 6.807 zł na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wskazano w nim m.in., że spółka ta w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. błędnie w podstawie opodatkowania ujęła wartość linii kablowych, położonych w kanalizacjach kablowych.

W związku z tym w dniu 14 września 2007 r. złożono deklarację korygującą.

Decyzją z dnia 22 czerwca 2009 r. Wójt Gminy L. stwierdził brak nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. w kwocie 6.807 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. utrzymało ją w mocy.

Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 104/10, oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Spółki, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1792/10 uchylił zaskarżony wyrok Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ol 250/11 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 22 czerwca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia braku nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. w kwocie 6.807 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 28 października 2011 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy L. z dnia 22 czerwca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia braku nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. w kwocie 6.807 zł i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że w pierwszej kolejności organ podatkowy pierwszej instancji powinien ustalić zakres żądania Spółki. Spółka nie wystąpiła bowiem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty tylko z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Ponadto skoro w rozpatrywanej sprawie podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej, to podatek w niej wykazany jest podatkiem należnym dopóty, dopóki organ podatkowy nie zakwestionuje tej czynności poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Skutku tego nie można osiągnąć w postępowaniu prowadzonym - jak w rozpatrywanej sprawie - w przedmiocie stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty podatkowej, które w myśl art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.- dalej zwaną w skrócie: "Ordynacja podatkowa" może toczyć się wyłącznie na wniosek podatnika, tym bardziej jak wyżej wskazano podatnik nie złożył takiego wniosku.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. organ podatkowy wszczął postępowanie z urzędu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Decyzją z dnia 28 października 2013 r. organ pierwszej instancji ponownie określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 51.819 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 4 czerwca 2014 r. uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ organ pierwszej instancji nie wykonał wszystkich zaleceń zwartych w poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 625/14 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 czerwca 2014 r., którą uchylono decyzję wydaną w dniu 28 października 2013 r. przez Wójta Gminy L. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Uchylając zaskarżoną decyzję WSA w Olsztynie powołał się na treść uchwały całej izby Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r. w sprawie II FPS 4/13 i wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w orzeczeniu, jak również fakt, iż bezspornie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2007 uległo przedawnieniu z upływem roku 2012 i w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej jak i drugoinstncyjnej było już zobowiązaniem przedawnionym.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r. Kolegium uchyliło decyzje organu pierwszej instancji z dnia 28 października 2013 r. i umorzyło postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. z powodu jego przedawnienia.

Decyzją będącą przedmiotem niniejszego postępowania Wójt Gminy L. określił Spółce nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości 29.593 zł, w tym:

* nadpłata z tytułu wpłaconego podatku za 2007 r. w kwocie 24.080 zł;

* nadpłata z tytułu wpłaconych odsetek za zwłokę w kwocie 5.513 zł.

Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik Spółki i zarzucił naruszenie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie określił oprocentowania od kwoty nienależnie wpłaconej na konto Urzędu Gminy L.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podało, że w wyniku uchylenia w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez organ odwoławczy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego powstała nadpłata podatkowa, która została zwrócona Spółce w dniu 28 maja 2015 r. Organ wskazał, że spór w sprawie dotyczy kwestii, czy ta nadpłata powinna podlegać oprocentowaniu. W ocenie Kolegium nie wystąpiły określone w art. 78 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przesłanki uzasadniające oprocentowanie nadpłaty podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy L." w sytuacji, gdy nie uwzględnia ona oprocentowania od powstałej nadpłaty w kwocie 29.593 zł, liczonego od dnia 26 czerwca 2010 r. do dnia zwrotu nadpłaty, tj. do 28 maja 2015 r., co w konsekwencji miało wpływ na naruszenie art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja narusza art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy L. w sytuacji, gdy nie uwzględnia ona oprocentowania od powstałej nadpłaty w kwocie 29.593 zł liczonego od dnia 26 czerwca 2010 r. do dnia zwrotu nadpłaty, tj. do 28 maja 2015 r., co w konsekwencji miało wpływ na naruszenie art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca wskazała, że organ powinien dokonać również zwrotu odsetek od kwoty nienależnie wpłaconej na konto Urzędu Gminy w L. Skarżąca podniosła, że nie wystąpiły okoliczności, które wyłączałyby oprocentowanie nadpłaty (tj. wyłączałyby oprocentowanie za cały okres istnienia nadpłaty). Organ podatkowy I instancji przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji. Organ I instancji wadliwie wszczął postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., co w niniejszej sprawie oznacza, iż de facto organ nie dokonał tego przed terminem przedawnienia. A zatem wszystkie decyzje Wójta Gminy L. były wydawane już po upływie terminu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r. Sygn. akt I SA/Ol 807/16 oddalił skargę. Wyrok został wydany przez trzech sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy delegowanych do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym Olsztynie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie uznały, iż zwrócona nadpłata nie powinna podlegać oprocentowaniu, o którym mowa w art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nadpłata jest formą zrekompensowania podatnikowi i innym podmiotom uprawnionym do otrzymania zwrotu nadpłaty dysponowania przez wierzyciela podatkowego nieprzysługującymi mu środkami finansowymi (por. L. Etel, Komentarz do art. 78 ustawy - Ordynacja podatkowa, w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz., wyd. lex/el, 2013.). Zasadą wynikającą z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej jest, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2 stanowiącym, że nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (nadpłaty o których mowa w art. 76 § 2 Ordynacji podatkowej), nie podlegają oprocentowaniu. Przepisu art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej nie można jednak odczytywać w oderwaniu od pozostałych unormowań dotyczących oprocentowania nadpłat, które poprzez wyliczenie przypadków naliczania oprocentowania, przesądzają w istocie, czy w danym stanie faktycznym oprocentowanie nadpłaty będzie należne, czy też nie. W szczególności przepisu art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej nie można postrzegać jako zawierającego bezwzględny obowiązek (faktycznego) naliczenia oprocentowania od nadpłaty podatku w każdym przypadku jej powstania. Sąd I instancji podniósł, że jak wynika z akt administracyjnych strona sama bez wydania decyzji określającej podatek od nieruchomości za rok 2007 - dokonała w dniu 26 czerwca 2010 r. wpłaty podatku obliczonego z uwzględnieniem pierwotnie złożonej deklaracji podatkowej. To oznacza, że wówczas wpłacony przez stronę skarżącą podatek wg deklaracji był należny. Wpłata nastąpiła jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania za wymieniony rok. Zatem wpłata nie została uiszczona z powodu wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, która następnie została uchylona, a zaistnienie tej okoliczności spowodowałoby rozważenie naliczenia oprocentowania od zwróconej nadpłaty. Dla oceny zasadności oprocentowania nadpłaty miarodajna jest wyłącznie przesłanka zmiany lub uchylenia decyzji, a więc tryb i podstawa prawna decyzji, którą zmieniono bądź uchylono decyzję określającą czy ustalającą zobowiązanie w kwocie wyższej niż należna. Organ I instancji postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Decyzją z dnia 28 października 2013 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 51.819 zł. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie przyczyną uzasadniającą uchylenie przez organ odwoławczy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2007 r. było wygaśnięcie tego zobowiązania wskutek przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z czym organ odwoławczy, po wyroku tut. Sądu w dniu 29 kwietnia 2015 r. uchylił decyzję określającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego. W związku z czym powstała nadpłata podatkowa, która została zwrócona Spółce w dniu 28 maja 2015 r. Zdaniem Sądu I instancji, należy zgodzić się z organem, że do wystąpienia tej przesłanki nie przyczynił się organ podatkowy. Upływ terminu przedawnienia następuje z mocy prawa i nie jest zależny od działań administracji podatkowej. Zatem za niezasadne należy uznać żądanie strony co do zwrotu odsetek od kwoty nienależnie wpłaconej na konto Urzędu Gminy w L., gdyż jak wyżej wskazano wpłata ta nie wynikała z decyzji określającej a jedynie ze złożonej przez stronę deklaracji i wówczas była kwotą należną.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej w skrócie "p.p.s.a." skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie i zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, że został wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie:

1.

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w kwestii przyczynienia się organu podatkowego do skutkującego powstaniem nadpłaty uchylenia decyzji określającej;

2.

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy w następującym zakresie, tj. przez niewyjaśnienie dlaczego w ocenie Sądu, w związku z tym, że wpłata dokonana spółkę w dniu 26 czerwca 2010 r. nastąpiła bez wydania decyzji określającej podatek od nieruchomości za rok 2007, żądanie strony należy uznać za niezasadne, podczas gdy wpłata była wynikiem wadliwych decyzji SKO;

3.

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia gdyż nie wykazano, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji nie przyczynił się organ podatkowy;

4.

art. 78 § 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że organ podatkowy nie może przyczynić się do uchylenia decyzji w sytuacji, w której przesłanką uchylenia jest przedawanie, podczas gdy wydając i doręczając decyzję przed upływem przedawnienia (pomimo tego, że organ miał na to ponad 5 lat), z dużym prawdopodobieństwem można założyć, iż organ drugiej instancji nie rozpozna sprawy przed upływem tego terminu, co oznacza, iż takie postępowanie organu I instancji stanowi przyczynę uchylenia decyzji, za którą winę ponosi ten właśnie organ;

5.

art. 78 § 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 lit.b Ordynacji podatkowej) przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu o braku oprocentowania nadpłaty w sytuacji, w której nie można przyjąć, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji wydanej w I instancji nie przyczynił się organ podatkowy, który zakończył postępowanie w I instancji krótko przed upływem terminu przedawnienia, co spowodowało, że organ II instancji nie miał możliwości rozpoznania sprawy przed upływem terminu przedawnienia oraz, że po upływie terminu przedawnienia organy w dalszym ciągu prowadziły postępowanie powodując tym samym negatywne skutki ekonomiczne związane z brakiem możliwości dysponowania przez skarżącą nienależnie wpłaconymi kwotami.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok należało uchylić, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Przystępując do rozpoznania środka odwoławczego zobowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy nie występuje którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, gdy skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Stosownie do art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Prezydent RP powołuje sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. W akcie powołania określona jest siedziba sądu, w którym sędzia będzie wykonywał obowiązki służbowe. Istotą powołania na stanowisko sędziego ze wskazaniem miejsca służbowego jest zatem przyznanie osobie powołanej legitymacji do sprawowania władzy sądowniczej wraz z ustaleniem zakresu przyznanej jurysdykcji. Sędzia nie jest zatem powoływany przez Prezydenta RP do wymierzania sprawiedliwości in abstracto, ale jedynie do rozpoznawania spraw w ściśle oznaczonym obszarze jurysdykcyjnym (por. wyrok Sąd Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2016 r., III KRS 45/12, opubl. w LEX nr 2288955, por. też J. Kremer, Komentarz do art. 46 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, nota 1 i 3, w: Prawo o ustroju sądów powszechnych. Komentarz pod red. A. Górskiego, Warszawa 2013, powołany za LEX). Jednym z odstępstw od tej zasady jest orzekanie przez sędziego w sądzie innym niż wyznaczony w akcie powołania na podstawie delegacji. Sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego może być za jego zgodą delegowany na czas określony do 2 lat lub czas nieokreślony do innego wojewódzkiego sądu administracyjnego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do art. 77 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2062 z późn. zm.), dalej jako "p.u.s.p." w zw. z art. 29 § 1 i § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), dalej jako "p.u.s.a.". Delegowanie nie jest równoznaczne z przeniesieniem do innego sądu, czyli zmianą (na stałe) zakresu jurysdykcji sędziego, wynikającej z aktu powołania. Oznacza ono jedynie, że przez czas określony w delegacji sędzia jest uprawniony do orzekania w innym sądzie, pozostając jednak nadal sędzią sądu, który był wskazany w akcie powołania (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt OSK 1262/04; publik. CBOSA).

Sąd administracyjny orzeka na rozprawie w składzie trzech sędziów (art. 16 § 1 p.p.s.a.). Powinni to być, z uwagi na powołane wyżej regulacje, sędziowie tego sądu, do którego wniesiono skargę (wniosek). W skład sądu mogą również wchodzić sędziowie delegowani, jednakże zgodnie z art. 46 § 1 p.u.s.p., nie więcej niż jeden sędzia innego sądu. W przypadku, gdy w składzie sądu uczestniczy więcej niż jeden sędzia innego sądu lub sędzia, który nie został prawidłowo delegowany, mamy do czynienia ze składem sądu sprzecznym z przepisami prawa, co stanowi o zaistnieniu przesłanki nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. J. Kremer, dz. cyt., nota 5).

Zaskarżony wyrok został wydany w składzie trzyosobowym, przy czym wszyscy sędziowie w tym składzie byli sędziami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy delegowanymi do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Skład sądu naruszał w związku z tym art. 46 § 1 p.u.s.p. w zw. z art. 29 § 1 p.u.s.a., a tym samym zachodziła przesłanka nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nieważność postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 186 p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem wydania orzeczenia stwierdzającego nieważność postępowania.

Nieważność postępowania powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł oceniać zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga musi być bowiem ponownie rozpoznana przez właściwy, zgodny z przepisami, skład sądu właściwego do jej rozpoznania (zob. wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r. II FSK 1260/17- dostępny w internetowej bazie orzeczeń)

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 186 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2, art. 207 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Mając na uwadze, że wyrok został uchylony ze względu na stwierdzenie nieważności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części obejmującej wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (przyznano jedynie zwrot wpisu od skargi kasacyjnej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.