Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1083876

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 15 grudnia 2011 r.
II FSK 1190/10
Ocena racjonalności działań podatników w zakresie uznania konkterntego wydatku za koszt podatkowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski.

Sędziowie NSA: Stanisław Bogucki, del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 929/09 w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 29 lipca 2009 r. nr (...) w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 929/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę N. Sp. z o.o. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia 29 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2009 r. N. Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie przepisu art. 14b. § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w przedmiocie zaliczenia w przyszłości kwoty wypłaconej na podstawie ugody do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z treścią ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu powierzchni komercyjnej w centrum handlowym. W zakresie prowadzonej działalności zawarł umowę, zgodnie z którą zobowiązał się do wybudowania i oddania w najem spółce z o.o. E. - net powierzchni użytkowej. Umowa ta przewidywała jednocześnie zakaz wynajmu powierzchni dla podmiotów konkurencyjnych dla spółki E. - net. Jednocześnie umowa nie przewidywała dla tej spółki kar umownych.

W trakcie prowadzonej inwestycji inwestor zmienił koncepcję centrum handlowego, a nowa koncepcja nie przewidywała już przedmiotowej powierzchni. Wnioskodawca wystosował do spółki E. - net zaproszenie do negocjacji, które nie zostało podjęte. W rezultacie wnioskodawca skorzystał ze stosownego zapisu umowy i rozwiązał umowę najmu.

Następnie spółka E. - net wystąpiła do Sądu Okręgowego o zabezpieczanie roszczeń wynikających z rozwiązanej umowy najmu w postaci zakazu zawierania umów najmu w centrum handlowym jak i zabezpieczanie poprzez zajęcie wierzytelności wnioskodawcy w stosunku do innych najemców. Wniosek ten został oddalony jak również zażalenie Spółki E. - net na to postanowienie.

Następnie spółka ta wniosła pozew do Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej domagając się wykonania umowy najmu poprzez udostępnienie pomieszczeń będących przedmiotem umowy najmu lub też zapłaty kwoty 13.237.736 złotych.

Wnioskodawca w odpowiedzi na pozew nie uznał roszczeń i przedstawiając własną interpretację podał, iż nie ma podstaw po uwzględnienia powództwa.

Ponadto w trakcie postępowania biegły sporządził opinie, z której treści wynikało, iż powód - Spółka E. - net znacząco zawyżyła wysokość poniesionej szkody i w konsekwencji w trakcie sporu nie udowodniła wysokości poniesionej szkody, co było również przyczyną oddalenia wniosku o zabezpieczenie roszczenia i zażalenia na postanowienie Sądu o oddaleniu wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia.

W toku procesu wnioskodawca i Spółka E. - net doszły do porozumienia i w konsekwencji zawarto ugodę celem zaprzestania dalszego postępowania ze względu na wielkość poniesionych kosztów procesu. Zgodnie z treścią ugody wnioskodawca nie uznał roszczeń spółki E. - net w całości ale zobowiązał się wypłacić jej określoną kwotę w zamian za wycofanie pozwu i zrzeczenie się wszelkich roszczeń co do wnioskodawcy w tytułu zawartej umowy najmu, zapłaty której dokonał. W konsekwencji realizacji zawartej ugody postępowanie zostało umorzone, a wnioskodawca nie został uznany za dłużnika spółki E. - net.

Wnioskodawca nie zaliczył wypłaconej tytułem ugody kwoty do kosztów uzyskania przychodów, jednakże rozważa uznanie tej kwoty za koszt uzyskania przychodu w przyszłości i w związku z tym zaliczy wypłaconą kwotę wynikającą z ugody do kosztów uzyskania przychodu za miesiąc, w którym dokonano jej wypłaty.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: czy zaliczenie w przyszłości kwoty wypłaconej na podstawie ugody do kosztów uzyskania przychodów będzie zgodne z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem strony zaliczenie kwoty wypłaconej na podstawie ugody do kosztów uzyskania przychodu będzie zgodne z treścią art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Z 200 nr 54 poz. 296 z późn. zm. dalej jako "p.d.o.p.").

W ocenie strony, jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów. Są to więc koszty bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, czyli związane z funkcjonowaniem Spółki.

Strona podniosła, że art. 16 ust. 1 pkt 22 p.d.o.p. stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodu kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. W ocenie strony treść tego przepisu rozumieć należy tak, iż dotyczy on jedynie zdarzeń spowodowanych wadliwością towarów, robót i usług a więc wyłączenie to nie będzie miało zastosowania w niniejszej sytuacji. Nie oznacza to jednak, iż niewymienione w treści tego przepisu kary umowne i odszkodowania są każdorazowo kosztem uzyskania przychodu.

Uwzględniając treść przytoczonych wyżej przepisów ustaw strona podniosła, że w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia z odszkodowaniem bowiem, spółka E. - net nigdy nie wykazała jakiejkolwiek straty po swojej stronie.

W konkluzji rozważań strona stwierdziła, iż zapłata kwoty pieniężnej z tytułu ugody jest faktycznie wynagrodzeniem dla spółki E. - net za odstąpienie od prowadzenie sporu prawnego. Art. 16 ust. 1 w pkt 22 nie przewiduje wyłączenia zapłaconej kwoty z kosztów uzyskania przychodu. W konsekwencji w kontekście art. 15 ust. 1 p.d.o.p., koszty zostały poniesione w celu, zakończenia długiego sporu, wykluczenia przyszłych sporów na tym tle, zapobiegnięcia negatywnym skutkom w postaci niekorzystnych wyroków, a w konsekwencji wszczęcia egzekucji komorniczej, ograniczenia kosztów postępowania arbitrażowego oraz zachowania dobrego imienia - co ma wymierne skutki finansowe. Zapłatę kwoty wynikającej z zawartej ugody zaliczyć więc należy do kosztów uzyskania przychodu, gdyż jest poniesiony w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodu Spółki.

Ponadto strona przytoczyła pismo Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. (sygn. akt I SA/Wr 709/02), jak i inne interpretacje potwierdzające zdaniem strony poprawność jej wniosków, co do zaliczenia wypłaconej kwoty do kosztów uzyskania przychodów.

W interpretacji indywidualnej z dnia 29 lipca 2009 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 p.d.o.p. uznać należy, iż by zaliczyć kwotę pieniężną do kosztów uzyskania przychodu konieczne jest spełnianie dwóch przesłanek pozytywnych tj. 1. poniesienia wydatku, który

2.

musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu lub, w celu zabezpieczenia źródła przychodu.

Ponadto organ uznał, iż dodatkowo koniecznym elementem jest wystąpienie związku przyczynowo - skutkowego poczynionych wydatków z zabezpieczeniem źródła przychodów.

Organ stwierdził, że Wnioskodawca nie został uznany za dłużnika spółki E. - net, nie uznał roszczenia, rozwiązanie umowy najmu było prawidłowe, a dwa orzeczenia sądowe stwierdziły, iż roszczenia są bezpodstawne. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie miał on więc podstaw by czuć się zagrożony możliwością utraty środków pieniężnych, a żaden akt nie obligował wnioskodawcy do wypłaty określonych kwot, jak również nie przesądzał o jego winie. Nie było w tej sytuacji powodów do zawarcia ugody, a jeśli już takową zawarto to brak jest podstawowych przesłanek by uznać wydatkowaną kwotę jako koszt uzyskania przychodu.

Organ podniósł także, że przytoczone we wniosku interpretacje i wyroki nie wiążą go, a nadto nie mają zastosowania w sprawie bowiem dotyczą innego stanu faktycznego.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w K., stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

Organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko odnoszące się do naruszenia art. 15 ust. 1 p.d.o.p. podał, iż kompleksowo i racjonalnie przedstawił powody uniemożliwiające zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodu, bowiem w jego ocenie strona nie została uznana za dłużnika, nie udowodniono powstania szkody, ani jej wysokości, a przyczyny te uniemożliwiają, zgodnie z wcześniej przytoczoną argumentacją, zaliczenie zapłaconej sumy celem realizacji ugody do kosztów uzyskania przychodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 929/09, oddalił skargę na powyższą interpretację.

W uzasadnieniu wskazał, że by zaliczyć kwotę pieniężną do kosztów uzyskania przychodu konieczne jest spełnianie dwóch przesłanek pozytywnych - tj: poniesienia wydatku, którego poniesienie nastąpiło w celu osiągnięcia przychodu lub w celu zabezpieczenia źródła przychodu. Ponadto wydatek nie mógł być objęty wyłączeniem z mocy art. 16 ust. 1 p.d.o.p. Koniecznym elementem zaliczenia wydatku do kosztów jest również wystąpienie związku przyczynowo - skutkowego poczynionych wydatków z zabezpieczeniem źródła przychodów.

Sąd I instancji podzielił pogląd organu i stwierdził, że uwzględnienie wydatku w kosztach wymaga aby został poniesiony w celu zabezpieczenia lub zachowania źródła dochodu. Cel o którym wspomina ustawodawca w treści tego przepisu rozumieć należy przez pryzmat jego zasadności w chwili jego realizacji w szczególności jego przyczynienia się do zabezpieczenia źródła przychodu.

Skoro zaistniała podstawa do rozwiązania umowy najmu, a rozwiązanie umowy nie było zabezpieczone karami umownymi, oddalony został wniosek o udzielenie zabezpieczenia jak i zażalenie na to postanowienie z uwagi na fakt nieudowodniania szkody i jak i jej wysokości i Skarżący nigdy nie uznał roszczenia i nigdy nie został uznany za dłużnika. to w ocenie Sądu I instancji nie była zasadna obawa poniesienia negatywnych skutków w postaci niekorzystnych wyroków w ewentualnych przyszłych sporach. Nie istniała więc, w przedstawionym stanie faktycznym, racjonalna przesłanka by zawierać ugodę i wydatkować daną kwotę celem zabezpieczenia źródła przychodu. Ponadto zapłata kwoty z tytułu ugody nie przełożyła się bezpośrednio na zabezpieczenie źródła dochodu (a więc nie istniał związek przyczynowo skutkowy pomiędzy poniesieniem wydatku za zabezpieczeniem źródła przychodu).

W konsekwencji zdaniem Sądu sam fakt wydatkowania kwoty pieniężnej w celu realizacji ugody w przedstawionym stanie faktycznym nie może zostać uznany za wydatek poczyniony celem zabezpieczenia źródła dochodu, a co za tym idzie nie spełniając przesłanek określonych treścią art. 15 ust. 1 p.d.o.p. i nie może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu.

N. Sp. z o.o. w K. zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Kwestionowanemu orzeczeniu zarzuciła:

(1) naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

(A) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 tekst jedn. z późn. zm., dalej ustawa o CIT) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że interpretacja pojęcia "w celu uzyskania przychodów" wymaga, aby poniesiony przez Spółkę wydatek był obiektywnie racjonalny, a jego związek z przychodami miał charakter obiektywny,

(B) art. 15 ust. 1 ustawy o CIT poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż wydatki związane z zawartą ugodą mogą stanowić koszt uzyskania przychodu (wydatki te są poniesione w celu uzyskania przychodu) tylko wtedy, gdy istnieje obiektywne ryzyko przegrania sporu przez Spółkę,

(2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu:

(A) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez Dyrektora art. 14c, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej Ordynacja podatkowa) w postępowaniu w sprawie Interpretacji w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy,

(B) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie Interpretacji mimo, iż Interpretacja została wydana przez Dyrektora na podstawie stanu faktycznego odmiennego niż ten przedstawiony przez Spółkę, a zmodyfikowanego w toku postępowania przez Dyrektora, a więc z naruszeniem art. 14c, art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej,

(C) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione dokonanie wykładni przepisów prawa w oparciu o przedstawiony przez Dyrektora w Interpretacji zmodyfikowany stan faktyczny (z naruszeniem art. 14b, art. 14c, art. 121 Ordynacji podatkowej), w szczególności bezpodstawnie wskazujący, iż ewentualne roszczenia drugiej strony ugody były bezzasadne oraz, że brak było zagrożenia utraty środków finansowych po stronie Spółki oraz wadliwe sformułowanie uzasadnienia Wyroku w tym zakresie,

(D) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na to, iż Dyrektor, dokonał nieuprawnionej oceny racjonalności wydatków Spółki (naruszając art. 120 w zw. z art. 14h i art. 14c Ordynacji podatkowej), która to ocena nie leży w kompetencjach Dyrektora, lecz Spółki jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych,

(E) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi Spółki w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na to, iż Dyrektor modyfikując przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny dokonał nieuprawnionej oceny zasadności zaliczenia wydatków Spółki do kosztów uzyskania przychodów, której mógłby dokonać dopiero w postępowaniu podatkowym po przeprowadzeniu postępowania dowodowego.

Wskazane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowały utrzymanie w mocy Interpretacji naruszającej prawo, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia oraz mimo tego, iż została ona oparta na stanie faktycznym odmiennym od tego przedstawionego przez Spółkę we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych podstawach.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione dokonanie wykładni przepisów prawa w oparciu o przedstawiony przez Dyrektora w Interpretacji zmodyfikowany stan faktyczny z naruszeniem art. 14b, art. 14c, art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Brak bowiem podstaw do sformułowania zarzutu modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku przez wskazanie na bezzasadność ewentualnych roszczeń spółki E.-net czy na niewystąpienie zagrożenia utraty środków finansowych po stronie Skarżącej Spółki. Dokonana przez Ministra Finansów i zaakceptowana przez Sąd I instancji ocena bezzasadności ewentualnych roszczeń jakie mogłyby być kierowane pod adresem Skarżącej Spółki w związku z rozwiązaniem umowy ze spółką E. - net w sytuacji, w której zawarta przez strony umowa przewidywała jej rozwiązanie, jest wynikiem analizy informacji w przedstawionym przez Skarżącą Spółkę stanie faktycznym zawartym we wniosku o wydanie interpretacji.

Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez błędną wykładnię i uznanie, że interpretacja pojęcia "w celu uzyskania przychodów" wymaga, aby poniesiony przez Spółkę wydatek był obiektywnie racjonalny, a jego związek z przychodami miał charakter obiektywny.

Jak wynika ze stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, wskazany wydatek ma być poniesiony przez Skarżącą Spółkę w związku z rozwiązaniem umowy, zgodnie z którą Skarżąca Spółka zobowiązała się do wybudowania i oddania w najem spółce z o.o. E. - net powierzchni użytkowej. Istotne w stanie faktycznym jest, że umowa zawierała uregulowania określające przypadki, w których może być ona rozwiązana i taki warunek się ziścił. Z ugody zawartej przed Sądem Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej wynika, że Skarżąca Spółka nie uznała roszczeń spółki E. - net ale zobowiązała się wypłacić jej określoną kwotę w zamian za wycofanie pozwu i zrzeczenie się wszelkich roszczeń z tytułu zawartej umowy najmu. Zapłaty tej kwoty dokonano. W konsekwencji realizacji zawartej ugody postępowanie zostało umorzone, a wnioskodawca nie został uznany za dłużnika spółki E. - net.

Stwierdzenie w wydanej Interpretacji braku podstaw do zaliczenia kwoty wypłaconej tytułem ugody do kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i akceptacja tego stanowiska przez Sąd I instancji, nie narusza w powyższym stanie faktycznym wskazanego przepisu. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że wypłacona spółce E.-net kwota nie była wypłacona tytułem kary umownej, gdyż umowa kar takich nie przewidywała. Nie była też odszkodowaniem, gdyż we wskazanych w stanie faktycznym postępowaniach nie wykazano faktu poniesienia szkody.

Warunkiem uznania wydatku za koszt podatkowy w świetle wskazanego art. 15 ust. 1 jest jego poniesienie, istnienie związku między kosztem a uzyskaniem przychodów (zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów) oraz brak wyraźnego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów (np. wyrok NSA z 20 czerwca 2011 r. II FSK 260/10, LEX nr 947107). Ponoszone przez podatnika wydatki oceniać należy pod kątem szerzej rozumianej celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, a nie rezultatu w postaci konkretnego przychodu. O celowości ponoszenia wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje podmiot gospodarczy. Nie oznacza to jednak wyłączenia prawa organów podatkowych do oceny racjonalności działań podatników w konkretnych stanach faktycznych, w zakresie skutków podatkowych ponoszonych przez nich wydatków. Przeciwne stanowisko skutkowałoby możliwością zaliczania do kosztów uzyskania przychodów różnych wydatków w sposób niekontrolowany.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, poddanego ocenie w indywidualnej interpretacji, zaistniała podstawa do rozwiązania umowy najmu. Oddalony został wniosek spółki E.-net o udzielenie zabezpieczenia jak i zażalenie na to postanowienie z uwagi na fakt nieudowodniania szkody oraz jej wysokości. Skarżąca Spółka nigdy nie uznała roszczenia i nigdy nie została uznana za dłużnika. Podkreślić tu należy, że ewentualne uwzględnienie roszczeń spółki E.-net w procesie odszkodowawczym mogłoby być wyłącznie skutkiem uznania nienależytego wykonania umowy przez Skarżącą spółkę. Art. 16 ust. 1 pkt 22 wyłącza takie odszkodowania z kosztów uzyskania przychodów. Nie narusza w tej sytuacji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ani art. 14c ustawy Ordynacja podatkowa stanowisko Sądu I instancji, potwierdzające brak podstaw do uznania, że celem wydatkowania wypłaconej kwoty w związku z zawartą ugodą było zabezpieczenie źródła przychodu. Nie istniał bowiem związek przyczynowo skutkowy pomiędzy poniesieniem wydatku a zabezpieczeniem źródła przychodu.

Dobrowolne wydatkowanie tej kwoty jako realizacji ewentualnych roszczeń, których zasadności nie potwierdzały informacje przedstawione w stanie faktycznym sprawy pozostają bez związku z przychodem Skarżącej Spółki.

Należy tu także zwrócić uwagę na prezentowany w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy realizacją roszczeń wynikających z rozwiązania umowy cywilnoprawnej, a powstaniem przychodu u strony (wyrok NSA z 16 września 2008 r. II FSK 873/07).

Z tych względów skargę kasacyjną oddalono. Podstawę prawną orzeczenia stanowił art. 184 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.