Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1027881

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 30 listopada 2011 r.
II FSK 1026/10
Uznaniowy charakter decyzji udzielającej ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz.

Sędziowie NSA: Jerzy Płusa, del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. O. i Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 997/09 w sprawie ze skargi S. O. i Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych.

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od S. O. i Z. O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 997/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. O. i Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 maja 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że wnioskiem z dnia 15 grudnia 2008 r. podatnicy Z. O. i S. O. zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 8.511,00 zł z odsetkami, uzasadniając to trudną sytuacją zdrowotną oraz materialną, która nie pozwala na uregulowanie podatku.

Organ pierwszej instancji odmówił umorzenia zaległości podatkowej w następstwie czego podatnicy złożyli odwołanie podnosząc, że są w trudnej sytuacji materialnej oraz wskazali na brak rozeznania w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 19 maja 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że podatnicy nie wykazali żadnych nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi. Powyższa zaległość powstała na skutek nieregulowania w terminie należnego podatku wynikającego ze wspólnego rozliczenia małżonków (PIT-37) za 2007 r., w którym dochód wynosił 169.481,03 zł. Z tego tytułu obliczony podatek należny (po odliczeniach) wyniósł 37.499,00 zł a powstała różnica pomiędzy podatkiem należnym a pobranymi zaliczkami w kwocie 28.988,00 zł winna być zapłacona do dnia 30 kwietnia 2008 r.

Organ odwoławczy podniósł ponadto, że sytuacja materialna podatników jest trudna (S. O. jest po wylewie, Z. O. nie pracuje, nie mają dochodów, syn jest studentem studiów niestacjonarnych U., jest zarejestrowany jako bezrobotny). Jednakże okoliczności powstania zaległości nie były niezależne od podatników i nie są wyjątkowe. Podatnicy otrzymując wynagrodzenie (wyrównanie) w kwocie 160.461,64 zł dysponowali środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie zobowiązania wobec budżetu. Rozdysponowanie środków na inne cele niż zapłata należnego podatku nawet na cele związane z kosztami poniesionymi na leczenie czy rehabilitację nie jest wystarczającą przesłanką do umorzenia wnioskowanej kwoty zaległości. Nadto podatnicy nie posiadają dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na leczenie, rehabilitacje, na bieżące potrzeby, na mieszkanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 997/09, oddalił skargę na wskazane rozstrzygnięcie organu podatkowego.

Sąd wskazał, że poddane kontroli rozstrzygnięcie organu administracji publicznej zostało podjęte w warunkach art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, zatem opiera się na uznaniu administracyjnym. Wobec powyższego, zakres sądowej kontroli decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem, a jak wyżej wskazano, kontroli nie podlegają kryteria słuszności czy celowości. Sąd zatem nie jest uprawniony do zastępowania organów podatkowych w działaniu przez ocenę celowości ich decyzji (vide wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r. sygn. akt: III SA 941/99, niepubl.). Ocena czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego w sprawie (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), jak również dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego.

Zdaniem WSA w Krakowie, ocena okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej (umorzenia), nie wykracza poza granice przyznanego organom uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności i znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji majątkowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania.

W ocenie Sądu, organy szczegółowo oceniły sytuację podatnika i odniosły się do jego argumentów i to zarówno w aspekcie "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Prawidłowo organy podatkowe uznały również, że o przesłance umorzenia decydują zobiektywizowane kryteria. "Ważnego interesu" podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym odczuciem, przekonaniem o potrzebie skorzystania z ulgi, w tym spowodowanym dolegliwością płacenia podatków. "Ważny interes podatnika" definiuje się z kolei jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków doszło do znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych (v. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt: I SA/Go 802/08 LEX nr 503202). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Umorzenie zaległości podatkowych nie może jednak prowadzić do korzystniejszego traktowania podatników korzystających ze zwolnień. Umorzenie zaległości nie stanowi przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo w wyjątkowych sytuacjach.

Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Odniosły się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego argumentów, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego.

S. O. i Z. O. wnieśli skargę kasacyjną i zaskarżając powyższy wyrok domagali się jego uchylenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, względnie uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i rozpoznania skargi. Ponadto w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, względnie przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz o nieobciążanie strony skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w szczególności naruszenie:

1)

art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika w umorzeniu zaległości podatkowej;

2)

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), dalej: p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skutkujące uznaniem, iż zakres kontroli sądowej decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem;

3)

art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 191 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w toku postępowania dowodowego dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego, prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności, że w sposób prawidłowy dokonano oceny sytuacji majątkowej skarżących.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że S. O. został zwolniony z pracy w ramach procesu restrukturyzacji. Z tego też powodu skarżący otrzymał odprawę, która po rozliczeniu rocznym spowodowała obowiązek dopłaty podatku. W tym czasie S. O. zapadł na zdrowiu. W aktach sprawy udokumentowano podstawowe schorzenia skarżącego m.in. hemofilię, epilepsję i napady padaczkowe, barykadę serca, częściowy paraliż prawej strony ciała po przebytym wylewie krwi do mózgu i szereg innych. Skarżący poddawany jest codziennej rehabilitacji i nie może poruszać się samodzielnie. Ze względu na hemofilię nie jest możliwe wszczepienie rozrusznika serca. Żona skarżącego nie pracuje. Skarżący otrzymuje rentę z ZUS w kwocie 1.186,37 zł netto, z czego po potraceniu egzekutora skarbowego otrzymuje kwotę 853,52 zł. Razem z rodzicami mieszka ich pełnoletni syn M. O., który jest osobą bezrobotną. Skarżący nie posiadają majątku i zalegają z czynszem za mieszkanie. Syn skarżących studiuje. Skarżący korzystają z pomocy opieki społecznej.

W ocenie autora skargi kasacyjnej skarżący należycie wykazali, że ze względu na sytuację majątkową i stan rodzinny nie są w stanie spłacić zaległego podatku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zawiera uzasadnionych podstaw. Skarżący wskazali jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt I pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 z późn. zm., dalej " p.p.s.a."). Przepis ten dopuszcza dwie podstawy kasacyjne, to jest naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego.

Podnosząc zarzuty wskazane wyżej, skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, Skarżący wywodzą istnienie w ich przypadku ważnego interesu w umorzeniu zaległości podatkowych. Wskazują na trudną sytuację zdrowotną i majątkową. Kwestionują stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym zakres sądowej kontroli decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem, z pominięciem kontroli wg kryteriów słuszności czy celowości.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej podstawami i wnioskami należy mieć na uwadze charakter decyzji wydanej na podstawie art. 67a O.p., przesłanki jej wydania i zakres sądowej kontroli takich decyzji.

Z treści powołanego przepisu wynika, że organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1977 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.; dalej "O.p.", w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może realizować wskazane w tym przepisie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.), której odmowa realizacji jest przedmiotem tej sprawy. Wynikająca z art. 67a O.p. możliwość realizowania przez organ podatkowy ulg w spłacie przez podatnika zobowiązań podatkowych, świadczy o uznaniowym charakterze decyzji wydawanych w tym przedmiocie. Oznacza to, że upoważniając organy podatkowe do orzekania o ulgach w ramach uznania administracyjnego, ustawodawca pozostawił tym organom ocenę okoliczności faktycznych, uzasadniających - zgodnie z powołanym przepisem - umorzenie zaległości wraz z odsetkami oraz zakres tego umorzenia. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Uznanie to nie może oczywiście nosić cech dowolności. Jest ograniczone konstytucyjną zasadą państwa prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Kontrola Sądu w przypadku decyzji opartych na uznaniu administracyjnym opiera się jednak tylko na badaniu legalności rozstrzygnięcia, czyli zgodności z prawem decyzji podatkowej - nie obejmuje natomiast, wbrew poglądowi Skarżącego, zagadnień zasadności i celowości (np. wyrok NSA z 9 października 2008 r. II FSK 1055/07; orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezasadny jest w związku z powyższym zarzut sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten konkretyzuje i rozwija zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 O.p. (niepowołanego w skardze), bowiem formułuje zasadę zupełności (kompletności) przeprowadzania postępowania dowodowego. Podnosząc zarzut jego naruszenia Skarżący nie wskazali jakie okoliczności stanu faktycznego nie zostały wyjaśnione w postępowaniu przed organami podatkowymi i jakie dowody pominięto przy rozpatrywaniu materiału dowodowego.

Natomiast art. 191 O.p. wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organ podatkowy - prowadzący postępowanie podatkowe - przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym (v. wyrok NSA z 3 września 2011 r. I FSK 1951/09; LEX nr 989873). Sąd I instancji słusznie nie kwestionował prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe oceny materiału dowodowego. Uwzględniono w niej bowiem równą moc dowodową każdego ze środków dowodowych odrębnie, jak i w powiązaniu z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Ocena odpowiada zasadom logiki, wiedzy oraz zasadom doświadczenia życiowego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że dane organom podatkowym uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodów oznacza, że ocena taka, o ile jest dokonana w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego (v. wyrok NSA z 10 marca 2010 r. II FSK 1891/09, LEX nr 863817). Twierdzenia Skarżących są w analizowanym stanie faktycznym jedynie polemiką z dokonaną przez organy podatkowe i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, oceną stanu faktycznego skutkującą odmową zastosowania wobec Nich wnioskowanej ulgi.

W konsekwencji zaprezentowanego wyżej stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw do uznania zasadności zarzutów sformułowanych w pkt 3 skargi kasacyjnej. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a., określający wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia, jest przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie). Wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (wyrok NSA z 13.10.2010, II FSK 1479/09, LEX nr 745670). Nadto zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego (wyrok NSA z 19 października 2010 r., II FSK 1045/09, LEX nr 755445). Zarzut niepełnego przedstawienia stanu faktycznego nie może być więc skutecznie podnoszony w oparciu o ten przepis. Wbrew stanowisku Skarżącego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wskazane w powołanym przepisie. Niezrozumiały jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. O naruszeniu przez sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. można mówić, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy, w której skarga zostałaby wniesiona, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a rzeczywiście zaistniały (v. wyrok NSA z 6 maja 2011 r. I OSK 1101/10 LEX nr 990144). Zaistnienia żadnej z powyższych okoliczności Skarżący nie wykazali.

Zasadnie Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., którego naruszenie zarzucono w skardze, a oddalił skargę. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w poniższej ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67 § 1 pkt 3 O.p. przez jego "błędną wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie" wyjaśnić należy, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wymaga wykazania, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Uzasadniając natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa, bądź niewłaściwie uznał, że temu stanowi nie odpowiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć art. 67 § 1 pkt 3 O.p., gdyż Sąd I instancji nie stosuje przepisów ustawy O.p., a kontroluje prawidłowość ich zastosowania przez organy administracji publicznej. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut naruszenia tego przepisu wprost przez Sąd I instancji Analizując natomiast, podnoszony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zarzut nieprawidłowej kontroli organów podatkowych przez Sąd I instancji, skutkujący naruszeniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. przez zaakceptowanie naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie w analizowanym stanie faktycznym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza co następuje.

Skarżący nie wykazali dokonania przez organy podatkowe błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i zaakceptowania przez Sąd I instancji tej błędnej wykładni wskazanego przepisu. Treść skargi wskazuje, że Skarżący zarzucają w istocie niezastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego sprawy przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi Ich ważny interes w umorzeniu zaległości podatkowej.

Określone przez ustawodawcę przesłanki umożliwiające uzyskanie ulgi podatkowej to pojęcia nieostre i ich definiowanie zależne jest od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Generalnie rzecz ujmując ważnym interesem każdego podatnika jest obniżenie jego obciążeń. Oceniając jednak ten "ważny interes" w kontekście podjęcia decyzji o przyznaniu ulgi wskazanej w art. 67a O.p. należy mieć na uwadze, że nie może tu chodzić o naturalne dążenie każdej racjonalnie działającej jednostki do zminimalizowania wysokości obciążenia podatkowego. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie i literaturze przedmiotu stanowiskiem, okolicznościami stanowiącymi "ważny interes podatnika" mogą być: znaczne pogorszenie sytuacji ekonomicznej podatnika, w szczególności na skutek zdarzenia losowego, zagrożenie jego egzystencji lub zastosowanie się do błędnego pouczenia (informacji) ze strony władz skarbowych. Jest to całokształt okoliczności dotyczącej sytuacji podatnika, w szczególności aktualnej, lecz nie bez pominięcia przyczyn, które tą sytuację spowodowały.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, wyrok sądu I instancji nie narusza prawa, przez uznanie za legalne decyzji odwoławczego organu podatkowego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy podatkowe ustaliły sytuację majątkową Skarżących oraz uwzględniły tą sytuację w dokonanej ocenie stanu faktycznego. Ustaliły, że sytuacja ta jest trudna, ale nie jest wyjątkowa. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności gdyż wynika z zebranego w postępowaniu dowodowym materiału. Opiera się na przyjętej w orzecznictwie wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. Istotny wpływ na tą ocenę miały niżej przedstawione okoliczności.

Zaległość powstała na skutek nieuregulowania w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Jego wysokość wynikała ze wspólnego rozliczenia małżonków (PIT - 37). Nieuregulowano kwoty zaległości mimo, że Skarżący otrzymał wynagrodzenie (wyrównanie) w kwocie 160.461,64 zł i mógł zapłacić wynikający z zeznania podatkowego podatek. Twierdzenie, że kwotę tą przeznaczył na bieżące wydatki oraz na leczenie i rehabilitację nie zostało potwierdzone dowodami, z których wynikałaby wysokość tych wydatków.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano także, że syn Skarżących w okresie od 26 lutego 2007 r. do 31 lipca 2008 r. był zatrudniony w M. Do miesiąca lutego 1009 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w wysokości około 400,00 zł. Z deklaracji p.c.c. z 3 sierpnia 2007 r. wynika, że kupił samochód BMW 316 rok prod.1998 za 16.000,00 zł i opłacił podatek w wysokości 320,00 zł. W tej sytuacji nie ma podstaw do uznania zarzutu nieprawidłowej kontroli decyzji organów podatkowych przez Sąd I instancji, poprzez zaakceptowanie stanowiska organów podatkowych odmawiających wnioskowanego umorzenia zaległości podatkowej.

Wobec powyższego skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 i 205 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.