Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3095920

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 grudnia 2020 r.
II FPP 9/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski.

Sędziowie NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek, Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 662/16 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

M. S. wniósł 4 lipca 2019 r. skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarga dotyczyła sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie pod sygnaturą I SA/Lu 662/16.

W piśmie zawarł wniosek o stwierdzenie przewlekłości postępowania i zasądzenie kwoty pieniężnej z tego tytułu na jego rzecz. Uzasadniając swój wniosek skarżący podał, że prośby o uzupełnienie orzeczeń nie mają nadawanych sygnatur, w sprawie nic się nie dzieje albo nie dzieje się nic sensownego. Dalsza część obszernego uzasadnienia pisma zawierała rozważania skarżącego na temat praw fizyki, spraw z zakresu matematyki, astronomii i ekonomii oraz kwestii związanych z próbami ubezwłasnowolnienia skarżącego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75), dalej jako: "ustawa o skardze" strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Pismo zawierające skargę musi spełniać określone w art. 6 tej ustawy wymogi. Są to wymogi przewidziane dla każdego pisma w sprawie (art. 6 ust. 1 tej ustawy) oraz wymogi odnoszące się do tego szczególnego środka, a mianowicie żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 ustawy o skardze). Niespełnienie wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy o skardze obliguje sąd do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze).

Badana skarga spełnia wyłącznie wymóg żądania stwierdzenia przewlekłości w sprawie. Mimo obszernego jej uzasadnienia nie spełnia jednakże wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze, to jest przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie. Skoro dla stwierdzenia zasadności skargi niezbędne jest m.in. zbadanie terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie (art. 2 ust. 2 ustawy o skardze), to skarżący uzasadniając skargę powinien wskazać okresy, w których sąd nie podejmował czynności bądź podejmował czynności, które nie zmierzały do załatwienia sprawy i jedynie przedłużały postępowanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2017 r., III SPP 16/17, opubl. w SIP Lex nr 2302780, z 14 stycznia 2014 r., III SPP 281/13, opubl. w SIP Lex nr 1555677). W tej sprawie skarżący powołał się tylko ogólnie na niepodejmowanie czynności lub podejmowanie czynności nieuzasadnionych przez sąd, nie wskazując konkretnych zbędnych czynności czy też okresów, w których sąd zaniechał podejmowania czynności mających na celu załatwienie sprawy. Pozostała część uzasadnienia pozostaje bez związku ze sprawą, której przedmiotem była niedopuszczalność odwołania. Zauważyć należy, że skarżący w niniejszej sprawie składał w toku postępowania sądowoadministracyjnego zażalenia prawie na każde postanowienie sądu lub zarządzenie przewodniczącego, wnosił także kilka skarg na przewlekłość postępowania (m.in. w sprawie II FPP 9/18 skarga na przewlekłość z 19 stycznia 2018 r. została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 marca 2018 r., skarga na przewlekłość z 14 kwietnia 2018 r. została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2018 r., II FPP 14/18). Tym bardziej zatem powinien wykazać okresy, w których WSA w Lublinie pozostawał w zwłoce i nie podejmował żadnych czynności, które na tym etapie sprawy były możliwe lub też podejmował czynności na tym etapie zbędne. Skarżący obowiązkowi temu nie sprostał, przedstawiając w piśmie zawierającym skargę swoje poglądy z zakresu różnych dziedzin nauki.

Tym samym skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki należało odrzucić na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.