Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663823

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 13 lutego 2015 r.
II CZ 96/14
Zwolnienie od konieczności ponoszenia opłat sądowych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Marta Romańska.

Sędziowie SN: Józef Frąckowiak (sprawozdawca), Karol Weitz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego w W. przeciwko W. W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2015 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 sierpnia 2014 r., oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1 800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

W zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego. W zażaleniu pozwany zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto wniósł na podstawie art. 380 k.p.c. o rozpoznanie przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 sierpnia 3014 r. o odmowie zwolnienia pozwanego od opłaty od skargi kasacyjne.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzut naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów Konstytucji jest niezasadny. Przepis art. 3942 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim wyklucza zaskarżenie postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, wydanego po raz pierwszy przez sąd II instancji, został uznany za zgodny z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2009 r., SK 19/08.

Postanowienie o odmowie zwolnienia pozwanego od opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 6 sierpnia 2014 r. uznać należy za w pełni zasadne. Zwolnienie od konieczności ponoszenia opłat sadowych jest wyjątkiem. Powinno zostać stosowane wobec osób, które biorąc pod uwagę przeciętny poziom uzyskiwanych dochodów i posiadanego majątku nie mogą ponosić tych opłat bez uszczerbku dla siebie i rodziny. W sytuacji, gdy uzyskiwane dochody oraz posiadany majątek pozwalają na ponoszenie tych opłat, a tak jest w przypadku pozwanego, zwolnienie nie powinno być orzekane. Wniosek taki jest tym bardziej uzasadniony, jeżeli zważyć, że pozwany korzystający z drogi wycieczek zagranicznych oraz posiadający samochód dobrej marki, wnosząc o zwolnienie go z opłaty sądowej chce przerzucić ryzyko związane z toczonym procesem na środki budżetowe, czyli procesować się na koszt wszystkich pozostałych obywateli, w ogóle nie biorąc pod uwagę, że jeżeli pewny jest swoich racji zawartych w kasacji, to aby nie uszczuplać swojego stanu posiadania może wziąć kredyt, który spłaci w razie uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.