Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211819

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 11 czerwca 1999 r.
II CZ 52/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN B. Myszka.

Sędziowie SN: H. Ciepła SN, H. Pietrzkowski (spraw.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Kazimierza Ż. przeciwko Krzysztofowi K. o eksmisję i zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 10 grudnia 1998 r., postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki, postanowieniem z dnia 10 grudnia 1998 r. odrzucił kasację pozwanego od postanowienia tego Sądu z dnia 28 września 1998 r. oddalającego zażalenie pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 marca 1998 r., na podstawie którego pominięta została - stosownie do art. 97 § 2 k.p.c. - czynność procesowa w postaci złożonej apelacji.

Rozstrzygnięcie powyższe uzasadnione zostało stwierdzeniem, iż w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty 5.000 zł. która w sprawach o świadczenia wyznacza dolną granicę wartości zaskarżenia, decydującą o dopuszczalności kasacji.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając zażalenie pozwanego na powyższe postanowienie, Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie - poza polemiką z wnioskami przyjętymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - nie zawiera żadnych argumentów, które prowadziłyby do ustaleń i wniosków przeciwnych.

W rozpoznawanej sprawie powód żądał w pozwie eksmisji pozwanego z lokalu mieszkalnego, a także zasądzenia od niego kwoty 2.576,40 zł z tytułu należności za zajmowany lokal. Jest to więc sprawa o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c. W tego rodzaju sprawie kasacja nie przysługuje jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego za utrwalony przyjąć należy pogląd, według którego w postępowaniu kasacyjnym odpowiednie stosowanie - dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia - przepisów art. 19-23 k.p.c., nie może uzasadniać ponownego ustalania tej wartości, a nadto, że określenie wartości przedmiotu sporu następuje według oceny właściwej w chwili wniesienia pozwu, przy czym tak określona wartość pozostaje niezmieniona do końca postępowania (por. art. 25 i 26 k.p.c.), chyba że w dalszym toku postępowania nastąpi zmiana powództwa (art. 193 § 2 k.p.c.), w wyniku której wartość przedmiotu sporu ulega zmianie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 VI 1997 r., III CZ 25/09, opubl. w OSNC 1997 z.10, poz. 162 oraz z dnia 17.VII.1997 r., III CKN 135/97 nie publ.).

Skoro w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu sporu, a zatem i wartość przedmiotu zaskarżenia wyznaczona została kwotą 3.176,40 zł. (2.576,40 zł. + 600 zł z tytułu czynszu za okres 3 miesięcy - art. 23 k.p.c.), to Sąd Wojewódzki trafnie odrzucił kasację jako niedopuszczalną (art. 3935 w zw. z art. 393 pkt 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało zażalenie oddalić (art. 39318 i art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 39319 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.